عقلانیت راه میان‌بر از تنگناهای پیش رو

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

عقلانیت راه میان‌بر از تنگناهای پیش رو

چند سالی است کشور ما گرفتار تحریم‌های ناجوانمردانه شده است؛ به‌طوری‌که اقتصاد ما تحت‌الشعاع آن قرار گرفته و مردم مجبور شده‌اند با گرانی و مشکلات اقتصادی ناشی از تحریم دست‌وپنجه نرم کنند و هم‌اکنون این آشفتگی و گرانی تشدید یافته تا جایی که قیمت یک گرم طلا به بیش‌از هشت‌میلیون تومان رسیده است.
بدون هیچ‌گونه تردیدی این گرانی طلا می‌تواند شاخص و معیاری برای گرانی همه‌ی کالاها باشد و تاوان این گرانی را مردم کم‌درآمد با مواجب اندک باید بدهند. به‌راستی در جایی که سرپرست خانوار نمی‌تواند هزینه‌ی کمرشکن چند فرزند قدونیم‌قد را بپردازد، چگونه مردم را به فرزندآوری تشویق می‌کنیم؟ آن پدر با کدامین درآمد که حتی به‌اندازه‌ی خرید دو گرم طلا هم نیست، می‌تواند مخارج یک خانواده‌ی پرجمعیت را تأمین کند؟
آیا برخی از دست‌اندرکاران می‌دانند مردم که مدتی به‌جای گوشت، برای تأمین پروتئین موردنیاز فرزندانشان از حبوبات استفاده می‌کردند، هم‌اکنون دیگر نمی‌توانند برای جگرگوشه‌های خود همان لوبیاچیتی و ماش و عدس را هم تهیه کنند؟ و حال که قرار است اسنپ‌بک فعال شود و اتحاد منحوس اروپاییان و آمریکا که به‌نفع سردمداران صهیونیست شکل گرفته تا ما را گرفتار تحریم‌های بین‌المللی کنند و شاید هم در پی جنگ مجدد با ما باشند، باید برای پاسخ به این ناجوانمردان راهی انتخاب شود که مردم ایران‌زمین بیش‌از این دچار مضیقه و تنگدستی نشوند.
متأسفانه هم‌اکنون برخی از دست‌اندرکاران به‌جای ارائه‌ی راه‌حل منطقی، هرکدام راهی را پیشنهاد می‌کنند که ممکن است به ضرر کشورمان باشد و ممکن است وضع را مشکل‌تر کند. یکی به‌طور کلی به مردم اطمینان می‌دهد که تحریم‌های جدید بین‌المللی بسیار کمتر و کوچک‌تر از تحریم‌های فعلی است و دیگری پیشنهاد می‌دهد ایران باید از N.P.T یعنی سازمان یا آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای خارج شود و دیگرانی می‌گویند باید تنگه‌ی هرمز را ببندیم و افرادی نیز راه علاج را برای ما داشتن بمب هسته‌ای می‌دانند.
آقایی طرف‌دار این است که ما راه کره‌ی شمالی و کوبا و بلاروس را دنبال کنیم و آن دیگری چشم امید به پوتین و شی جین پینگ دارد؛ افرادی هم هستند که علاقه‌مندند ایرانیان مثل مردم یمن سختی را تحمل کنند؛ کما اینکه قبلاً هم بیان شده بود که مردم لنگ بپوشند و نان خشک بخورند؛ البته همه‌ی این مسیرها به بهبود وضعیت مردم منجر نخواهد شد و بعضاً قوزبالای‌قوز می‌شود؛ بنابراین به نظر می‌رسد راه گریز از مشکلات عقلانیت است و در کنار حفظ منافع ملی باید در فکر رفاه و آسایش نودمیلیون نفر جمعیت ایران باشیم و هنوز هم تا پایان مهلت یک‌ماهه فرصت هست در برابر شروط پیشنهادی اروپاییان راه میان‌بری پیدا کنیم؛ مثل همکاری با کشورهای شانگهای و همسوکردن آنان با کشورمان تا شاید ازاین‌طریق کشور کمتر آسیب ببیند و اقتصادمان به بن‌بست نرسد.
آنان برای صلح و آشتی سه شرط گذاشته‌اند: اول آنکه به بازرسان انرژی هسته‌ای بین‌المللی اجازه‌ی بازدید داده شود؛ دوم اورانیوم غنی‌شده‌ی ما تعیین تکلیف شود و نهایتاً خواستار مذاکره با آمریکا شده‌اند. قطعاً هیچ ایرانی وطن‌دوستی دوست ندارد دیگران با قلدری مسائل را به ما دیکته کنند؛ ولی از آن سو هیچ‌کس تنش بیشتر و گرانی و سختی معیشت و عقب‌ماندگی کشور را نمی‌پسندد؛ لذا سیاستمداران ما باید با هم‌فکری و اتحاد و همدلی، برای برون‌فت از این مسیر سنگلاخ چاره‌اندیشی کنند. حتی اگر به‌زعم برخی از افراد دولت‌های قبلی با تصویب برجام کشور را در تنگنا قرار داده باشند، به‌طور قطع و به‌یقین همه باید کمک کنند.
عده‌ای هم بودند که قطعنامه‌ها را کاغذپاره می‌دانستند و می‌گفتند آن‌قدر قطعنامه صادر کنید تا قطعنامه‌دانتان پاره شود! اما اکنون زمان تسویه‌حساب نیست؛ الآن زمانی است که باید در فکر آبادانی باشیم تا دعای خیر آیندگان پشت‌سرمان باشد و خدای‌ناکرده اگر نسنجیده ثلمه‌ای بر این کشور باستانی وارد شود، ما در کنار شرمندگی از نسل آینده باید پاسخ‌گوی روز قیامت و خداوند سبحان باشیم. بدیهی است این تنها با اتحاد و انسجام و وفاق همه‌جانبه در کنار نیروهای مسلح و قوی و مجهز به آخرین روش‌های دفاعی الکترونیکی میسر شود؛ البته در کنار آن، تا حد ممکن باید از جنگ جلوگیری کنیم.
امروز باید مراکز آموزشی ما با آخرین متدهای آموزشی علم را در کشور نهادینه کنند تا بتوانیم با تشویق نخبگان، ایرانی قوی بسازیم و وقتی کشوری قوی و متکی به نیروی زبده و کارآمد داشته باشیم، بدون شک کشورهای قلدرمآب سر جای خود می‌نشینند و هر روز علیه ما توطئه‌ی جدید نمی‌سازند.

payamgooyesemnan