مکانیسم ماشه کاغذپاره نیست!!

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

مکانیسم ماشه کاغذپاره نیست!!

سرنوشت کشور ایران در نیم قرن گذشته طوری رقم خورده که در مقاطع مختلف با مشکلات عدیده روبه‌رو بوده است. فرازوفرودهای حوادث یکی پس‌از دیگری دامنگیر دولتمردان و مردم سخت‌کوش کشورمان شده و ازحیث اقتصادی آن‌طور که شایسته‌ی کشورمان بوده، پیشرفت نداشتیم و برخی از زیرساخت‌ها را آن‌طور که انتظار می‌رفت، نتوانستیم توسعه بدهیم.
از همان بدو انقلاب گرفتار نزاع و درگیری با بیگانگان خارجی و دست‌نشاندگان داخلی بودیم؛ از فتنه‌ی منافقین و دیگر گروه‌های کمونیستی چون چریک‌های فدایی خلق و پیکاری‌ها گرفته تا بلوای ترکمن‌صحرا و درگیری‌های کردستان، از کودتای نوژه‌ی برخی خیانت‌کاران گرفته تا شهیدشدن عده‌ی زیادی از مردم و مسئولان عالی‌رتبه چون شهید بهشتی و شهید رجایی، از هشت سال جنگ تحمیلی با صدام‌حسین و شهید و جانبازشدن صدها هزار نفر از هم‌وطنانمان و چندمیلیارد دلار خسارت ناشی از جنگ گرفته تا جنگ تحمیلی دوازده‌روزه‌ی رژیم غاصب اسراییل که باعث شهید و مجروح‌شدن فرماندهان و دانشمندان هسته‌ای و نیز مردم عادی شد و البته در این بازه‌ی زمانی چندین‌ساله به‌جز مشکلات ناشی از جنگ و درگیری، زلزله‌های ویرانگر و سیل‌های متعددی باعث تخریب و خسارات جانی شده است.
انصافاً مردم با اتحاد و همدلی همه‌ی مشکلات را پشت‌سر گذاشتند و هم‌اکنون یکی از مشکلات پیش رو فعال‌شدن مکانیسم ماشه یا اسنپ‌بک است که از مفاد برجام یا همان برنامه‌ی راهبردی جامع اقدام مشترک است که تا پایان مهرماه سال جاری اعتبار دارد؛ به این ترتیب که اگر کشورهای اروپایی فرانسه، انگلیس و آلمان این پرونده را به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع بدهند، همه‌ی تحریم‌ها علیه کشورمان ظرف سی روز بازگردانده خواهد شد؛ یعنی هریک از آن‌ها حق دارند از شورای امنیت سازمان ملل بخواهند همه‌ی تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران صادر شود.
برخی از افراد به‌جای پیداکردن راه‌حل، به‌راحتی در این زمینه اظهانظر می‌کنند؛ برای مثال، مدیر مسئول کیهان مکانیسم ماشه را کاغذپاره می‌داند؛ درصورتی‌که خسارت فعال‌شدن مکانیسم ماشه بیشتر از صدمات جنگ دوازده‌روزه است و حتی ازلحاظ اقتصادی، از جنگ هشت‌ساله تبعات بیشتری برای کشورمان دارد.
هم‌اکنون به‌جز پنج کشوری که عضو دائمی شورای امنیت سازمان ملل هستند، یعنی آمریکا، انگلستان، چین، فرانسه و روسیه، اگر ده کشور دیگر یعنی اعضای غیردائم شورای امنیت که با رأی‌گیری انتخاب می‌شوند، شامل کنیا، هندوستان، امارات متحده‌ی عربی، گابن، آلبانی، غنا، نروژ، ایرلند، برزیل و مکزیک، علیه ایران رأی بدهند، حتی کشورهای عضو دائم حق وتو ندارند؛ این بدان معناست که از دست روسیه و چین هم کاری برنمی‌آید؛ لذا در دنیای امروز که شورای امنیت سازمان ملل که به‌ظاهر وظیفه‌ی خود را صلح و امنیت جهانی می‌داند، این‌گونه عمل می‌کند، دولتمردان ما باید در ادامه‌ی مذاکره‌ی استانبول، پیگیر مذاکره با کشورهای اروپایی باشند؛ چون تحریم‌های ناجوانمردانه و کمرشکن آسیب بیشتری به اقتصاد کشورمان می‌رساند و هم‌اکنون که تورم و گرانی مردم را مستأصل کرده و از طرفی کشورمان به ناترازی‌های آب و برق دچار شده و دراین‌میان آلودگی هوا نیز مزید بر علت است، باید طوری عمل کرد که جنگ و تحریم متوجه کشورمان نشود و مسئولان در پی آبادانی و توسعه و تولید باشند. به‌هرحال، توسعه و پیشرفت در سایه‌ی تعامل به دست می‌آید و با جنگ‌وجدل و تحمل فشار و تحریم ازسوی سازمان ملل، امکان فراهم‌کردن رفاه و آسایش برای مردم کشورمان دشوار می‌شود!
در اینجا نگارنده از درگاه خداوند سبحان درخواست دارد هرچه خیر و صلاح مردم کشورمان است، برایشان حاصل شود و از دست‌اندرکاران مصرانه تقاضا می‌شود مسیری را انتخاب کنند که مردم به‌ویژه کودکان و نسل جوان و نوجوان کشورمان در رفاه و آسودگی زندگی کنند و طوری شود که کشور ما با آن‌همه سرمایه‌ی خدادادی سرآمد کشورهای جهان شود و به رشد اقتصادی چشمگیری برسد؛ همان گونه که کشورهایی چون آلمان و ژاپن و ایتالیا با اینکه در جنگ جهانی دوم زیان فراوان دیدند، با پشتکار و تلاش بی‌وقفه هم‌اکنون به پیشرفت شایانی رسیده‌اند.

payamgooyesemnan