از قهرمانی‌های بی‌رقیب تا فقدان عاشقان واقعی؛ زوال خاموش فوتبال پایه در سمنان!

یادداشت روز به قلم مرتضی دهرویه؛

از قهرمانی‌های بی‌رقیب تا فقدان عاشقان واقعی؛ زوال خاموش فوتبال پایه در سمنان!

در روزگاری که فوتبال پایه به عنوان خشت اول بنای هر موفقیت حرفه‌ای در فوتبال شناخته می‌شود، نگاهی گذرا به وضعیت فوتبال پایه استان سمنان نه‌تنها نگران‌کننده، بلکه هشداردهنده است. ما با بحرانی عمیق‌تر از آن‌چه در سطح دیده می‌شود روبه‌رو هستیم؛ بحرانی که نه فقط ریشه در ضعف زیرساختی دارد، بلکه حاصل یک سیستم مدیریتی ناکارآمد، سیاست‌گذاری‌های منفعلانه، و فقدان نگاه آینده‌محور به سرمایه انسانی و استعدادهای نوجوان و جوان در سطح استان است.
نمونه‌ای عینی از این وضعیت را هفته گذشته شاهد بودیم. تیم فوتبال کیا شاهرود، که با تلاش بی‌ادعای مربیانش به‌درستی نماد تعهد و تلاش در فوتبال پایه استان محسوب می‌شود، عنوان قهرمانی رده سنی زیر ۲۱ سال استان سمنان را کسب کرد. اما این قهرمانی به‌جای آن‌که نماد افتخار باشد، پرده از یک فاجعه برداشت: این تیم، بدون انجام حتی یک مسابقه رسمی، قهرمان شد!
واقعیت این است که به دلیل انصراف سایر تیم‌ها از شرکت در رقابت‌ها، کیا شاهرود تنها نماینده باقی‌مانده بود و طبیعتاً جام قهرمانی را بدون چالش خاصی از آن خود کرد. این اتفاق اگرچه در ظاهر یک پیروزی است، اما در باطن نشانه‌ای روشن از وضعیت سقوط آزاد فوتبال پایه در استان ماست. رده سنی زیر ۲۱ سال، جایی است که استعدادها باید برای ورود به سطوح ملی و حرفه‌ای آماده شوند. نبود رقابت در این رده، چیزی کمتر از یک شکست سیستمی نیست.
اما این پایان ماجرا نیست؛ بلکه آغاز سؤالات جدی‌تر است:
چرا تیم‌ها یکی پس از دیگری از رقابت‌ها کنار می‌کشند؟
چه بر سر انگیزه باشگاه‌ها، بازیکنان و مربیان آمده است؟
نقش هیأت فوتبال استان و سایر نهادهای متولی در این افت محسوس چیست؟
چگونه می‌توان از دل یک سیستم بی‌تحرک و غیررقابتی، انتظار شکوفایی استعداد یا حتی بقا داشت؟
در بررسی دقیق‌تر، متوجه می‌شویم که بحران فوتبال پایه در سمنان، ریشه‌دار و چندلایه است. نبود ساختار منسجم رقابت، فقدان انگیزه در مربیان و بازیکنان، ضعف شدید زیرساختی شامل زمین‌های فرسوده یا تعطیل‌شده، کمبود تجهیزات تمرینی و عدم حمایت جدی از باشگاه‌های پایه، همگی همچون زنجیره‌هایی به هم متصل، موجب سقوط تدریجی سطح کیفی فوتبال پایه در استان شده‌اند.
اما در کنار این عوامل، باید به یک نکته‌ی تلخ‌تر و البته پنهان‌تر نیز اشاره کرد؛ فوتبال استان از کمبود آدم‌های عاشق رنج می‌برد. کسانی که با دل بسوزند، نه با سود و منفعت! کسانی که شب و روزشان با فوتبال گره خورده باشد، نه با پست و موقعیت. امروز متأسفانه در فضای تصمیم‌سازی و اجرایی فوتبال استان، تعداد چنین انسان‌هایی بسیار محدود شده است. جای آنان را افرادی گرفته‌اند که به فوتبال به‌عنوان یک سکوی اقتصادی یا اجتماعی نگاه می‌کنند. بیزنس‌مَن‌هایی که از همین سکون و نابسامانی سود می‌برند و به همین دلیل، هرگز لب به اعتراض نمی‌گشایند؛ چرا که در سکوت و انفعال، راحت‌تر «کاسب‌اند تا دلسوز». فوتبال برای آنان ابزار است، نه آرمان.
در این فضا، طبیعی‌ست که هیچ نقشه راهی برای نجات فوتبال پایه تدوین نمی‌شود، و هیچ افق روشنی برای بازسازی این پیکره نیمه‌جان ترسیم نمی‌گردد. تمرکز بر فستیوال‌های نمایشی و گزارش‌های آماری دروغین، جای برنامه‌ریزی اصولی و توسعه‌محور را گرفته است. در چنین وضعیتی، فقدان رقابت، فقط یک هشدار نیست؛ بلکه آغازی بر مرگ تدریجی فوتبال حرفه‌ای استان است.
یادمان باشد، هیچ تیمی در لیگ‌های برتر کشور، از مسیر فستیوال و شوآف رسانه‌ای رشد نکرده است؛ آنچه در استان‌های موفق شاهدیم، نتیجه سال‌ها کار زیربنایی، توسعه لیگ‌های پایه، تربیت مربیان متخصص، و مهم‌تر از همه، حضور پررنگ عاشقان واقعی فوتبال است. ما نه به مدیر بیشتر نیاز داریم، نه به آیین‌نامه؛ آن‌چه نیاز داریم، بازگشت ایمان، تعهد و شرافت به بدنه فوتبال استانی‌ست.
امروز اگر به این هشدارها بی‌توجه باشیم، فردا نه فقط قهرمانی بی‌رقابت، بلکه فقدان تیم و حتی فقدان بازیکن را باید در سوگ بنشینیم. فوتبال بدون عاشق، مانند چراغی‌ست در باد… خاموش‌شدنش نه دور است، نه عجیب.

payamgooyesemnan