لزوم اصلاح شبکه فرسوده انتقال و توزیع آب شرب در سمنان

یادداشت روز به قلم روح اله ساعدی؛

لزوم اصلاح شبکه فرسوده انتقال و توزیع آب شرب در سمنان

”آب، زیر پوستش افتاده“، یک اصطلاح پرکاربرد است که معمولا زمانی استفاده می شود که فرد، حال و روزی خوش پیدا می کند و به جهت بهبود یا تغییر شرایط کاری و زندگی، سرخاب سفیدآب می شود.عمل” آب زیر پوستش افتاده” همیشه نشان دهنده حال خوش یک نفر است اما تنها در یک جاحکایت از یک اتفاق و حال بد دارد! شاید باورش برای شما هم سخت باشد، اما واقعیتی که کمتر در موردش صحبت شده و از این رو اطلاعات ما در موردش تقریبا به اندازه هیچ می باشد، این است که مدت هاست آب زیر پوست شهر سمنان افتاده و در شهری که در شمار مناطق با تنش آبی شدید است و هرازگاه شرکت آبفا در کنار قطع مکرر برق به علت ناترازی، با هشدارهایش زنگ خطرهایی را به صدا درمی آورد تا شهروندان هم استانی و همشهری سمنانی بدانند حجم مخازن و منابع آبی شهر کویری سمنان، به شدت افت کرده و نه تنها از نقطه سَربه سَر گذشته،بلکه با کمبود حدود ۳۰۰ تا ۳۵۰ لیتر در ثانیه مواجه است و اندکی مصرف بیشتر، قطعی آب را در شهر به همراه دارد!

سمنان از نخستین شهر دارای شبکه آبرسانی در کشور است، که به همت مسئولین وقت استان، این شهر به پشتوانه برخی از بزرگان کشور، به منظور تأمین و انتقال آب قابل شرب مردم شهر تشکیلات آب منطقه ای زیر نظر تهران تأسیس شد و سالها از این طریق بخش عمده ای از انتقال آب شهر، بوسیله لوله کشی آب شهری به دست مصرف کنندگان شهری می رسید. اما حالا بعد از گذشت سالها، همین لوله کشی شهر و  شبکه آبرسانی در سمنان بر اثر غفلت بلای جان شهر شده است.

آمارها می گویند وجود ۳۰ کیلومتر از شبکه آب شهر سمنان نیازمند اصلاح به قید فوریت است که حدود ۲۴ تا ۳۰ درصد آب آشامیدنی شهر سمنان به دلیل فرسودگی شبکه‌های انتقال از بین می‌رود، و  جدا از آن هر اتفاق دیگری از جمله ترکیدگی مسیر لوله و اتتقال، حجم زیادی از آب این گوهر بی جایگزین- که با صرف هزینه های بسیار گزاف، استحصال، ذخیره سازی و توزیع می شود را نابود می کند.قسمت فاجعه بارتر ماجرا هم اینجاست که این اتفاقات یا همان نشت های پنهان در دل زمین که تا مدت ها کشف نمی شود، اغلب در بافت قدیم شهر رخ می دهد و ساختمان های قدیمی مردم را تهدید می کنند. نمونه اش همین چند وقت قبل رخ داد، و بخشی از محوطه آپارتمان های جنوب شهر(تندرو سیکلت و نیاکان) به دلیل ترکیدگی لوله و فاضلاب به کانون خطر تبدیل شده است!

این یک اتفاق برای یک مرتبه نیست، یعنی حتی اگر مردم، کاهش ۲۰ درصدی مصرف آب را جدی بگیرند و همه دقت خود را صرف این موضوع کنند، زور هدررفت ۳۰ درصدی آب بیشتر است. چاره کار چیست؟ تکلیف شرکت آبفا که  به عنوان متولی کار، کاملا روشن است،حوزه های بالادستی باید با اخذردیف بودجه ملی و اختصاص اعتباری درخور، نوسازی قدیمی ترین شبکه لوله کشی کشور را به طور ویژه در دستور کار قرار دهند، شهرداری هم باید به عنوان متولی مدیریت بحران شهر، یکبار برای همیشه مسیر این شبکه های فرسوده و فضای سبز را با کمک شرکت آبفا شناسایی کرده و از دو و چند باره کاری پرهیز نماید، شایسته مردم شهر اخلاق نیست که در معابری قدم بزنند و رانندگی کنند که وصله پینه های زیادی بر خود دارد.بدون تردید و به گواه آمار غیر رسانه ای مربوط به هدررفت آب ناشی از اتفاقات شبکه، این کار می تواند به اندازه حفر یک یا چند حلقه چاه عمل کرده و از فشار به سفره آب زیرزمینی جلوگیری کند. این کار، شدنی است، اگر آنها که باید! بخواهند!!! چرا همیشه از مردم می خواهیم همراهی کنند، گاهی لازم است، مدیران کمی بیشتر تدبر و همت کنند!!

payamgooyesemnan