تعلیم ‌و تربیت پلیسی!!

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

تعلیم ‌و تربیت پلیسی!!

یکی از عوامل بسیار مهم پیشرفت و توسعه‌ی علمی و اجتماعی توجه خاص به مسائل فرهنگی به‌ویژه تعلیم‌وتربیت است و برای رشد و تکامل باید به بهترین نحو از آن استفاده کرد؛ ولی شوربختانه با اینکه در کشورمان ده‌ها نهاد فرهنگی وظیفه‌ی ارتقاء فرهنگی را بر عهده دارند، به‌دلیل نهادینه‌نشدن این مسائل و مسئولیت‌پذیرنبودن متولیان فرهنگی، شاهد بسیاری از بی‌فرهنگی‌ها، بی‌ادبی‌ها، بی‌حیایی‌ها و در یک کلام، ازهم‌گسیختگی مسائل فرهنگی و آموزشی هستیم.
چندین دستگاه عریض و طویل فرهنگی که در کشور ما وجود دارد و همه‌ی آن‌ها وظیفه‌ی ارتقاء ادب و سواد و شعور انسان‌ها را بر عهده دارند، بعضاً ناموفق هستند. ما با داشتن حدود صد کانال رادیویی و تلویزیونی و صدها هزار مبلّغ دینی و سازمان تبلیغات اسلامی و ده‌ها حوزه‌ی علمیه و وزارتخانه‌هایی چون فرهنگ و ارشاد اسلامی و به‌ویژه آموزش‌وپرورش و ده‌ها مرکز دیگر، بازهم شاهد نابهنجاری‌ها، کلاهبرداری‌ها و حق‌کشی‌ها هستیم و تعداد زندانیانمان رو به تزاید است و در کشورمان پرونده‌های جرم‌وجنایت در حال افزایش است و بزهکاری، اعتیاد، سرقت، خودکشی، طلاق و بسیاری از بی‌قانونی‌ها شیوع روزافزون دارد.
آیا در کشوری که بیش از پانزده‌میلیون دانش‌آموز دارد و تقریباً همه‌ی جمعیت نودمیلیونی آن به‌نوعی با آموزش‌وپرورش سروکار دارند، نباید از خودمان بپرسیم که ایراد کار کجاست که وزیر آموزش‌وپرورش که باید نقش آموزگار دانای جامعه را داشته باشد، با افتخار می‌گوید من «سرباز نیروی انتظامی هستم و برای هر کار مشترکی که بتوانم، آماده هستم»؟! به‌راستی وزیر آموزش‌وپرورش باید خود را سرباز پلیس کشور بداند یا سرباز آگاهی و تعلیم‌وتربیت باشد؟! مگر قرار است ما کودکان خود را با کمک پلیس و نیروی انتظامی تربیت کنیم؟!
ازقضا اگر منزل شما نزدیک یک مدرسه‌ی ابتدایی باشد، از همان اول صبح که ناظم مدرسه به کودکان فرمان‌های نظامی می‌دهد، صدای آزاردهنده‌ی «از جلو نظام»، «به چپ چپ» یا «به راست راست» را از بلندگوی مدرسه می‌شنوید و از خود سؤال می‌کنید که آیا یک کودک هفت یا هشت‌ساله را باید با روش سربازخانه تربیت کرد؟ مگر جناب وزیر آموزش‌وپرورش ما از متدهای پیشرفته‌ی تعلیم‌وتربیت آگاهی ندارد و نمی‌داند که در مدارس، در کنار آموزش و باسوادکردن فرزندان خود، چگونه باید به آنان مهارت زندگی آموخت و نمی‌داند که اصلی‌ترین و ابتدایی‌ترین آموزش برای آنان تعلیم درس مهرومحبت و احترام متقابل و مسئولیت‌های گروهی و اجتماعی است؟
ما را چه شده است که در خیابان‌هایمان مراکز فروش سیگار و توتون و تنباکو و زغال بیشتر از فروشگاه‌های محصولات فرهنگی و آموزشی است؟ اگر آقای وزیر به خود زحمت بدهند و به سطح شهر و مراکز تفریحی بیایند تا حاصل عملکرد خود را بعینه در سطح جامعه ببینند، خواهند دید که متأسفانه نوجوانان این مرزوبوم به‌ویژه دوشیزگان، بدون شرم در اماکن عمومی سیگار می‌کشند! به‌راستی نتیجه‌ی آن‌همه سرمایه‌گذاری باید این باشد؟!
از طرفی می‌بینیم به هر بهانه‌ای، از آلودگی هوا گرفته تا ناترازی برق و…، مراکز آموزشی را تعطیل می‌کنند؛ مثلاً تعطیلی مدارس قشم و… به‌بهانه‌ی انفجار بندرعباس! که چندی است شاهد بی‌هدفی و بی‌هویتی فرزندان بسیاری از نسل جدید هستیم.
آقای کاظمی، وزیر محترم آموزش‌وپرورش! آیا بهتر نیست نیم‌نگاهی به نوع تعلیم‌وتربیت برخی از کشورهای توسعه‌یافته چون ژاپن بیندازید و ببینید که چگونه با کودکان خود رفتار می‌کنند؟ کلاس بزرگ و ساده‌ی آنان متعلق به دانش‌آموزان است و معلم حتی میز هم ندارد! آنان در همان سال‌های ابتدایی مهارت‌های زندگی را می‌آموزند و بسیاری از آموزش‌ها را مثلاً در زمینه‌ی صرفه‌جویی، نظافت، حفظ محیط زیست، پخت‌وپز و دوخت‌ودوز می‌بینند و در کنار مطالعات علمی، خانه‌داری، هنر و صنایع دستی و در یک کلام، همه‌ی فنون را برای ساختن آینده‌ای خوب برای خود و کشورشان یاد می‌گیرند.
آقای وزیر، در برابر اطفال، زمزمه‌ی محبت را سرلوحه‌ی کار معلمان خود قرار دهید. از طرفی در روان‌شناسی جدید، حتی برای حیوانات هم دیگر نمی‌گویند «تا نباشد چوب تر، فرمان نبرد گاو و خر». در پایان، از تمام دستگاه‌های فرهنگی به‌ویژه آموزش‌وپرورش تقاضا دارم در هر برنامه و اقدامی برای نسل بعدی، خدا را در نظر داشته باشید!

payamgooyesemnan