لزوم آسیب شناسی عزاداری حسینی!

یادداشت روز به قلم روح اله ساعدی؛

لزوم آسیب شناسی عزاداری حسینی!

یک سال قمری دیگر گذشت و دوباره رسیدیم به این بخش از روزهای سال که قرار است تاریخ مهمترین اتفاق شیعه در طول قرن های گذشته را مرور کنیم و دوباره بخوانیم،بشنویم و بنویسیم از غمی که بر خاندان اهل بیت عصمت و طهارت  (ع) گذشت. این روزها به حرمت محرم و به همت مردم عزادار حسبنی، خیمه عزای امام حسین(ع) در هر کوی و برزنی این خطه کویری استان سمنان برپاست و هر کجا حتی در دورافتاده ترین روستاهای استان که گذرت می افتد، محبان و عاشقان خاندان نور را سیه پوش عزای اهل بیت عصمت و طهارت(ع) می بینی و شهر و روستا به بیرق و پرچم ماتم یکی از بهترین مخلوقات خدا  سیاهپوش شده است. و چه حسی دارد محرم و نشستن در مراسم نواخوانی و سینه زنی، آن هم به عشق ابا عبداله الحسین (ع).! جوانان و نوجوانانی هم استانی که پای سفره پدرها و مادرهایی مسلمان تربیت شده اند و از همان کودکی، دست در دست مادر یا سوار بر دوش پدر، به هیئت ها،مساجد، و تکایا رفته اند و پای روضه های جانسوز نشسته و دستی به سینه آشنا کرده اند، حالا دیگر خود میزبان عزاداران امام حسین(ع) شده اند.موکب ها و ایستگاه های صلواتی در جای جای شهر و حتی در مسیر جاده های این خطه ولایت مدار، نماد ارادت اقشار و گروه های مختلف مردم در رده های سنی مختلف به ساحت مقدس امامان معصوم(ع) است، و همگان به نیکی در این کلاس عاشقی، درس تواضع، خیر خواهی، خدمت رسانی، تعاون، همکاری در راستای یک هدف خداپسندانه و… را فرا می گیرند.

اطعام و سیراب کردن مردم و به ویژه عزاداران، خارج از هر گونه مرزبندی اعتقادی و قومی،از زیباترین اهداف در برپایی ایستگاه های صلواتی است که به جهت ارزشی که دارد بسیار قابل  تحسین است، البته اگر حدود و قواعد در این ایستگاه ها زیر پا گذاشته نشوند. دچار شدن این ایستگاه ها و مواکب به درد چشم و هم چشمی، ایجاد مزاحمت در رفت و آمد مردم و ترافیک برای وسایل نقلیه ناشی از ازدحام جمعیت در اطراف مجموعه، ریختن لیوان های یکبار مصرف و جلدهای کیک و کلوچه در معابر،صداهای گوش خراش بلندگوها، عدم رعایت نظافت و بهداشت افراد در حال پذیرایی و تهیه اقلام، اسراف وزیاده روی و… تنها بخشی از آسیب هایی است که طی سال های گذشته بر ایستگاه های صلواتی ومواکب وارد دانسته اند و می طلبد برای فیض بردن از ایام و البته به حرمت محرم، قدری شئونات و چارچوب ها را بیشتر حفظ کنیم تا از کاری که شروع کرده ایم، جز به نیکی یاد نشود.

برپایی مراسم عزا و ماتم در سوگ اولیای الهی که مصداق مودت اهل بیت عصمت و طهارت (ع)، شعائر دینی است و در این ایام پررنگ تر از دیگر مواقع انجام می شود، در سیره پیامبر اکرم(ص)، مورد تأکید قرار گرفته است. کمااینکه آن حضرت در سوگ شهدای احد و به ویژه حمزه سید الشهداء(ع) عزا گرفتند و همگان را به عزاداری ترغیب نمودند، لذا نفس برپایی مراسم سوگواری و عزاداری در این ایام بسیار ارزشمند است، و بدون تردید جلای روح و روان را سبب می شود.

مراسم سخنرانی و تریبون عزای امام حسین(ع) بی شک بهترین فرصت برای روشنگری و تبیین است. به عبارتی مداحان، سخنوران و خطیبان می توانند و می بایست از این فرصت به بهترین شکل ممکن برای رفع شبهات و ارائه اطلاعات درست از اهداف امام حسین (ع) از ناتمام گذاشتن سفر حج و حرکت به سمت کوفه و البته وادی پربلای کربلا  استفاده کنند و شیعه هراسی را به حاشیه برانند.

استاد شهید مرتضی مطهری در وصف عزاداری های ویژه این ایام، نکته صریحی دارد و می گوید:“ امروز باید عزای حسین را گرفت اما برای حسین(ع)؛ در عصر ما یک عزای جدیدی است که در گذشته نبوده و آن، این همه دروغهایی است که درباره حادثه کربلا گفته میشود و هیچ کس جلوی این دروغ ها را نمیگیرد. برای مصیبت حسین بن علی باید گریست، ولی نه برای شمشیرها و نیزه هایی که در آن روز بر پیکر شریفش وارد شده است، بلکه به خاطر این دروغ ها است. ”

به تأکید استاد شهید مطهری؛“ این قضیه را ما باید همان طوری که بوده است، بدون کم و زیاد تلقی کنیم و اگر کوچکترین دخل و تصرفی از طرف ما در این حادثه صورت بگیرد، حادثه را منحرف می کند و به جای اینکه ما از این حادثه استفاده کنیم، قطعا ضرر خواهیم کرد“.

بنا به این آسیب شناسی دقیق و موارد مشابهی که وجود دارد، بهترین کار در منابر و سخنرانی ها، پرهیز از دامن زدن به تحریف ها و مبالغه گویی ها و ارائه مطالب نادرست و وهن آلود نسبت به شخصیت والای ائمه اطهار(ع) است که جز با مطالعه دقیق منابع صحیح، افزایش سطح آگاهی و معرفت میسر نمی شود.

payamgooyesemnan