دغدغه های یک فراغت بزرگ!

یادداشت روز به قلم روح اله ساعدی؛

دغدغه های یک فراغت بزرگ!

هر ساله در آستانه فصل تابستان و شروع تیرماه، دغدغه قدیمی و کهنه غنی سازی اوقات فراغت مطرح می شود، برای هزارمین بار، باز یاد این سخن مرحوم”ویل دورانت” می افتیم که می گفت:” تمدن ها را اوقات فراغت آدم ها می سازد.” حالا اینکه این فیلسوف بزرگ که در آمریکا به دنیا آمده و در همانجا هم دار فانی را وداع گفته است، اوقات فراغت را از چه دیدی مورد توجه قرار داده و اساسا اوقات فراغت آنها با اوقات فراغت ایرانی ها چه تفاوت هایی داشته و دارد، واقعا بماند! اما نکته ی مهمی که در این سالها تجربه اش کرده ایم این است که: “تابستان ها برای بچه ها، یک فرصت خوب برای آموختن و تجربه کردن زندگیست.”

توانمندیها، نیازها، علاقه ها، استعدادها و خوشی های بچه ها خیلی با هم متفاوت است. بنا به سن و سالشان، دختر یا پسر بودنشان و نوع فرهنگ و تربیت و محیط رشدشان، اینکه در شهر باشند یا روستا یا در مناطق پربرخوردارتر شهر یا کم برخوردارتَرش، نوع نگاهی که به اوقات فراغت دارند زمین تا آسمان فرق می کند. چرا دانش آموز روستایی می داند که آخرین امتحانش، مساوی با آغاز یک تابستان سراسر کار و تلاش است. تابستانی که از سحرخیزی های چند هفته ای برای چیدن انواع میوه ها شروع می شود و به گندم دروهای سخت و طاقت فرسا ختم می شود. همه اوقات فراغت یک کودک، و نوجوان روستایی و همه ی تجربه های آموخته شده اش از زندگی، منحصر به همان چهاردیواری روستا، باغ ها، زمین های کشاورزی و احیانا بازیهای کودکانه و نوجوانانه سنتی در روستاها است.

در شهر اما آغاز تابستان به ویژه برای خانواده هایی که وضع مالی مناسبی دارند، شروع فصل گرما و تعطیلات مساوی با یکی دو تا مسافرت جانانه به شمال یا غرب کشور و البته حضور بچه ها در طیفی از کلاس ها مانند کلاس های درسی، ورزشی، موسیقی، کتابخوانی، و شاید هم کلاس های مؤسساتی که این روزها فن بیان، فلسفه، درآمدزایی یا روش های افزایش بهره وری هوشی را به بچه ها می آموزند. اما یک جنبه ی فراموش شده از همه ی زیبایی های تابستانه، جنبه “کار” برای بچه هاست. قدیم ترها که یعنی شاید تا همین یکی دو دهه ی قبل تراز این، تابستان مساوی با حضور طیفی از بچه های هم سن و سال در مغازه هایی که یا از اقوام و خویشان بودند یا پدر و مادرها سفارششان می کردند که این دو، سه ماهه فصل تابستان ، صاحب مغازه، هم بازیگوشی هایشان را در خانه تحمل کند و هم چیزی از کسب و کار و حرفه و فن به آنها بیاموزد! حالا که فکر می کنیم می بینیم سرنوشت خیلی از ما بچه های دهه شصت و شاید حتی بچه های دهه هفتاد، به این تابستانهای قشنگ پیوند خورده بود.حتی بچه های این روزهای همه ما، که کمی نازک نارنجی تر از گذشته اند باز هم کار، القای حس استقلال طلبی، آموختن و تجربه کردن را دوست دارند.

اما وضعیت اوقات فراغت در استان با فرهنگ سمنان چگونه است؟! واقعیت اینکه، ظرفیت های اوقات فراغت برای شهرهای استان سمنان واقعا کافی نیستند. این را خود مسئولین هم می دانند. در برخی نقاط شهرها و روستاهای استان،نه سالن های آنچنان مجهز ورزشی داریم که خیالمان جمع باشد، هر کلاس با کمتر از سی چهل نفر اداره می شود و نه شرایط اقتصادی بسیاری از والدین در آن نقاط اجازه می دهد که بچه هایشان را به کلاس های میلیونی تومانی موسیقی،اسکیت، مؤسسات فوتبالی، هوش و فن بیان و … بفرستند. شاید هنوز هم در برخی از والدین، باور بر این باشد که هیچ کلاسی در تابستانها مثل کلاس های استاد و شاگردی که همان سالهای قبل برپا بود و اول تا آخر تابستان، پادویی و کارآموزی یک مغازه دار در بازار، یک تعمیرکار ماشین، یک مغازه صحافی و انتشاراتی، یک گلخانه ی بزرگ یا حتی یک میوه فروشی را می کردند،برای آینده ی بچه هایمان اثرگذارتر از چیز دیگری نباشد!

اما یک نکته ی مهم فراموش همگان نشود؛ وآن اینکه پدرها و مادرها، مسئولین و البته همه ی جامعه نسبت به اوقات فراغت چندهزار دانش آموز استان با فرهنگ سمنان مسئولیت و تعهد داریم! این دانش آموزان کم سن امروز، مردان و زنان فردایی هستند که قرار است سرنوشت این شهر، این استان و این کشور را بسازند. پس خیلی بیشتر از این به فکرشان و به فکر روزهای شروع شده فراغتشان باشیم.

payamgooyesemnan