بازتاب مشکلات ریشه دار در جامعه!

یادداشت روز به قلم صدیقه رهایی؛

بازتاب مشکلات ریشه دار در جامعه!

بی تردید امید در یک جامعه مانند اهرم قوی عمل می‌کند که می‌تواند ریشه مشکلات را هر چند عمیق از جا درآورد. این واژه به ظاهر ساده، به حلقه گمشده در کشور تبدیل شده است؛ حلقه‌ای که هر چه قدر در پی آن بروید بیشتر یافتن آن دشوارتر به نظر می‌رسد. زمانی یک فرد از همان کودکی آینده زیبا و مشخص برای خود مجسم می‌نمود؛ اما در حال حاضر همان کودکان با ناامیدی به آینده مبهم خود می‌اندیشند. باید بپذیریم امید در جامعه به تنهایی و به خودی خود به وجود نمی‌آید. نسل امروز هر تفریحی را بخواهد انتخاب کند، بیشتر از قبل ناامیدی به سراغش خواهد آمد. وقتی به امید دیدن فوتبال تیم مورد علاقه خود با یک تیم عربی که زمانی شرایط ما برایشان آرزو بود پای تلویزیون می نشینید، تنها چیزی که عایدتان می شود، نود دقیقه آه و افسوس خواهد بود؛ چرا که به وضوح شاهد نابرابری‌ها و بی‌توجهی‌هایی می‌شویم که در پی نادیده گرفتن‌ها به وجود آمده است. نسل جوان ما خسته است. نسلی که به جای رویاهای بزرگ، امید و تلاش، تنها ناامیدی و خستگی در افکارش ریشه دوانده است. جای بسی تامل و تاسف دارد که چه بر سر جامعه ما آمده است که آیندگان آن بایستی به جای شور و شوق زندگی، سایه ای تاریک را در آینده خود ببینند. باید بپذیریم که نسلی را پرورش می‌دهیم که به جای فرصت‌ها، محدودیت‌ها را می‌بیند. سیستمی که به جای پرورش اعتماد به نفس، مقایسه و سرزنش را آموزش می‌دهد. نسلی را تربیت می‌کنیم که زیر بار فشارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، روز به روز فرسوده‌تر می‌شود و هر روز با شنیدن خبرهایی مبنی بر بالا رفتن ارز و دلار، سردرگم می‌شود. مسبب این ناامیدی‌ها، نه این نسل است و نه نشانه ی ضعف آنها؛ بلکه آینه‌ای است که مشکلات ریشه‌دار جامعه را بازتاب می‌دهد. باید از خودمان بپرسیم کجا اشتباه کرده‌ایم؟ پذیرفتن اشتباه می‌تواند قدمی به سوی موفقیت باشد. چه چیزی را باید تغییر دهیم؟ نسلی که امروز ناامید است، فردا می‌تواند موتور محرک کشور باشد؟ پاس دادن مشکلات به جناح‌های مختلف در کشور زمان زیادی باب شده است و جامعه متاثر از شرایط به وجود آمده به دنبال جواب این سوال که واقعاً این مشکلات از کدام سمت و سو نشات می‌گیرند. با این تفاسیر برای ایجاد امید در جامعه که از نیازهای اساسی به شمار می‌رود باید کاری کرد. امید را با پشت تریبون‌ها فریاد زدن نمی‌توان در جامعه به وجود آورد. آموزش و پرورش نقش اساسی در ایجاد امید در جامعه دارد. این نقش می‌تواند در سطوح مختلف فردی، اجتماعی و اقتصادی تاثیرگذار باشد. آموزش و پرورش به عنوان یک ابزار توانمندسازی می‌تواند فرصت‌های برابر را برای افراد فراهم سازد؛ چرا که فرصت‌های برابر در ایجاد عدالت و امید به آینده می‌تواند موثر باشد. این ارگان می تواند به عنوان یک نیروی تغییر دهنده، امیدوار کننده و توانمند ساز در جامعه عمل کند. اما این موضوع زمانی میسر خواهد شد که بودجه متناسب به این موضوعات اختصاص داده شود. خانواده‌ها به تنهایی نمی‌توانند آموزش و پرورش را اداره کنند. در وهله ی دوم ایجاد فرصت‌های برابر و جلوگیری از فرار مغزها خواهد بود که در سال‌های اخیر خبرهای ناراحت کننده و نگران کننده از نخبگانی داشته‌ایم که به علت فراهم نبودن بستر مناسب در کشور ناچار به مهاجرت به کشورهای دیگر شدند. از همه مهم تر سر و سامان دادن به شرایط اقتصادی که نقش تعیین کننده‌ای را در ایجاد امید به جامعه ایفا می‌کند. حل مشکلات اقتصادی نیازمند مدیریت قوی و ارتباطات گسترده خواهد بود و احساسات در این زمینه نمی‌تواند گره‌ای از مشکلات باز کند. در پایان باید تاکید کرد که امید نیرویی است که افراد و جوامع را به حرکت درآورده و به آنها توان مقابله با چالش‌ها و سختی‌ها می‌دهد تا به سوی آینده ی بهتر حرکت کنند. ایجاد و تقویت امید در افراد چه به صورت فردی و چه جمعی می‌تواند در بهبود کیفیت زندگی و ایجاد تغییرات مثبت در سطح فردی و اجتماعی کمک شایانی کند و این امکان‌پذیر نخواهد شد، مگر آنکه در پی تغییرات اساسی باشیم.

payamgooyesemnan