آمار کشته های تصادفات، فاجعه ملی نیست؟!

یادداشت روز به قلم جواد میرحاج؛

آمار کشته های تصادفات، فاجعه ملی نیست؟!

چند روز قبل یکی از مقامات ارشد پلیس هشدار تکان دهنده ای را یاد آور شد وگفت اگر تدبیر نشود تعداد کشته شدگان ناشی از تصادفات از مرز بیست هزار نفر در سال خواهد گذشت!

نمیدانم در هیچ جای دیگری از دنیا هم چنین آمار وحشتناکی وجود دارد یانه !

از قول همان مقام مسول گفته شد که در ایران به طور میانگین هر ساعت بیش از دو نفر در اثر تصادفات کشته میشوند!

متاسفانه شاهدیم در سالهای گذشته علی رغم کنترلهای موجود واعمال جرایم نسبتا شدید نه تنها از امار ثصادفات کاسته نشد بلکه این رقم به گونه ای رو به افزایش بوده که دست اندر کاران را به طور جدی به نگرانی انداخته است

بدون شک عوامل متعددی در این حوادث دخیلند که هر کدام باید در جای خود مورد بررسی قرار گیرند که از جمله مهمترین آنها عدم ایمنی کافی در خودروها ونامناسب بودن برخی جاده ها را میتوان برشمرد

بی احتیاطی وخطای انسانی از دیگر عوامل بروز این اتفاقات ناگوار است که  موجب میشود علاوه بر جان باختن تعداد زیادی از عزیزان وداغدار شدن خانواده هایشان ؛ هزاران میلیارد خسارت مالی واقتصادی هم بر جامعه تحمیل شود که اگر در صد کمی از مبلغ این خسارات صرف فرهنگ سازی در این بخش شود دیگر شاهد این همه خسران مادی وجانی نباشیم

یکی از آفات موجود در فرهنگ ما عموما ترجیح تنبیه بر تشویق بوده ودر موضوع مورد بحث هم همین مصداق حاکم است

مثلا در جای جای جاده ها ومعابر شهری شاهد دور بین هایی هستیم که عمده ترین وظیفه شان شناسایی متخلف وبعد از ان اعمال جریمه است  اما متاسفانه تقریبا در هیج جای کشور مقوله ای  به نام تشویق در امر رانندگی مشاهده نمیشود ویا اگر مشوقی هم وجود دارد آنقدر ناچیز است که اصلا به چشم نمی آید در همان خبری که از قول مقام ارشد پلیس منتشر شد حد اکثر تشویق برای رانندگان خوش رفتار وغیر متخلف بخشش یکساله جرایم قبلی بود که چنین تشویقی اصلا در مجموع رفتارها محلی از اعراب ندارد!

به هر تقدیر آنچه این روزها در کنار بسیاری از معضلات موجود اقتصادی و اجتماعی جامعه را آزار می دهد همین حوادث جبران ناپذیر ناشی از تصادفات است که اگر اسمش را فاجعه ی ملی نگذاریم نمیدانم باید آنرا چه به نامیم!

به جرات باید گفت کشور ما در زمان هشت سال جنگ هم به این نسبت دچار تلفات جانی نمیشد فلذا بر تمامی دست اندر کاران فرض است که به هر طریق ممکن مانع از ادامه این تراژدی خوفناک شوند وصد البته برای تحقق چنین هدفی باید به اندازه کافی هزینه شود از آنجا که گفته اند بی مایه فطیر است قطعا در این باب هم هزاران تذکر وسخنرانی  صرف دردی را دوا نخواهد کرد به یقین یکی از راههای کاستن از این گرفتاری اختصاص بودجه ای چشمگیر در جهت فرهنگ سازی وتشویق همه کسانی است که در امر رانندگی بیشترین مراعات واحتیاط را مینمایند اگر بخواهم از مصداقی در این پروسه بهره بگیرم پیشنهادم این است که سهم عمده ای از مبالغ جرایم رانندگی به امر بهبود راهها وتشویق افرادخوش رفتار در امر رانندگی اختصاص یابد

بازهم تاکید دارم آنچه در سالهای گذشته در امر مبارزه با تصادفات رخ داده صرفا اعمال جریمه بوده واگر بنا باشد کاری اساسی صورت پذیرد باید از نظرات کارشناسان ونخبگان اهل فن با سرمایه گذاری مکفی بهره گرفت

مخلص کلام اینکه چنین آمار فاجعه باری در حوزه رانندگی به هیچ وجه توجیه پذیر نبوده وعلاوه بر خسارات بی مانند جلوه ای ناپسند از رفتار ما ایرانیان را در عرصه جهانی به نمایش خواهد گذاشت!

از همه مهمتر از دست رفتن جان انسانهایی است که هیچ چیز آن را جبران نخواهد کرد و خانواده هایی که باید یک عمر داغ عزیزانشان را تحمل نمایند!

قطعا کشته شدن حتی یک نفر هم  بسی رنج اور است چه رسد به ارقام وحشتناکی که امروز شاهد ان هستیم!

payamgooyesemnan