امروز رنج کارگران دغدغه مسئولان نیست؟!

یادداشت روز به قلم جواد میرحاج؛

امروز رنج کارگران دغدغه مسئولان نیست؟!

واقعیت این است که مدتهاست که هر چه را از باب دلسوزی وتذکر می نویسم ومی نویسند همچون میخ اهنین در اراده سنگ آسای عده ای فرو نمی رود وگویی بنا ندارند واقعیات را بنگرند اما این روزها مزین به بزرگداشت صنفی است که هرچه در تکریمش بنویسیم وبگوییم از ادای مطلب بر نمی آییم چرا که وقتی در روایات آمده حضرت ختم المرسلین  ( ص) دست کارگر را بوسیده دیگر  کدام کلمه قادر به وصف چنین فضیلتی است

به هر تقدیر از آنجا که بیش از سی سال افتخار نوشتن برای کارگران را داشته ام وهمواره خودم را مدیون این شریف ترین های اجتماع میدانم دلم نیامد در این ایام چیزی ننویسم

این روزها درد فقر ومسکنت آنچنان بر گرده ی اقشار فرودست از جمله کارگران فشار آورده که شاید بسیاری از رنجهای معمول زندگی را از یاد برده اند بنابر این جلسه گرفتن ونشستن وگفتن از ارزشهای کار وکارگری نه تنها مشکلی را حل نمی کند بلکه از باب تکرار بی خاصیتش مصداق این بیت است که

اب ار چه همه زلال خیزد

از خوردن پر ملال خیزد

آری ! تکرار شبانه روزی شعارها وروایتهای بزرگداشت کارگر در چنین اوضاعی نه تنها دردی از این  رنج دیدگان درمان نمی کند بلکه این تصور را به ذهن میاورد که قرار نیست تغییری حاصل شود

سال قبل که صحبت از افزایش نزدیک به شصت در صدی حد اقل دستمزد بود هیولای تورم ظرف یکی دوماه اول سال همه چیز را بلعید وشد امسال که  حضرات بر این باور چرخیدند که یکی از عوامل ایجاد وافزایش تورم افزایش حقوق است اما انگار یک شیر پاک خورده ای آنان را متوجه نکرد که تقریبا هیچ ارتباطی بین این دو مقوله نیست وافزایش تورم همچون طوفانی سهمگین در حال زیر ورو کردن تمام فرضیات نشستگان بر سریر اقتصاد کشور است واین طوفان بلا کماکان ادامه دارد و با دستپخت امسال افزایش حقوق اگر کارگران بتوانند شکم خود واهل وعیالشان را سیر کنند کاری کرده اند کارستان!

د ر این وانفسای افسار گسیختگی قیمتها اما انگار آنها که باید درد کارگران را درک کنند به کلی غافلند ودر گیری های دیگری دارند چرا که اگر کمترین  دغدغه ای داشتند می فهمیدند که تقریبا ظرف یکسال گذشته قیمت هیچ کالایی کمتر از پنجاه در صد افزایش نداشته است. حال با کدام توجیه به بیست وچند درصد اضافه حقوق بسنده کردند خودشان می دانند وخدایشان!

القصه گفتن ونوشتن از آنچه امروز بر زندگی حقوق بگیران به ویژه کارگران می گذرد قصه ی پر اب چشمی است که اتنهایش به نابودی واز هم کسستگی خانواده ها می انجامد وعدهای بی درد در این اوضاع قاراشمیش مردم را به مثلا فرزند آوری وامثالهم تشویق میکنند!

این روزها فاصله ای که بین طبقات اجتماع افتاده اگر نگوییم کهکشانی است اما به جرات باید گفت طبقه متوسط در حال محو شدن است ونزاع فقر وغنا جامعه را به لبه پرتگاه پوچی وبی تفاوتی سوق داده است

حال اینکه با در آمدهایی حدود هفت ؛ هشت میلیون چگونه باید زندگی کرد پرسشی است که مدعیان توان تغییر اوضاع باید پاسخی برایش پیدا کنند

مخلص کلام اینکه درد ورنج کارگران این روزها قابل توصیف نیست وباید قبل از دیر شدن فکری کرد

آنهایی که مدعی کمبود نیروی کارند باید بفهمند که با حقوقهای تعیین شده برای کارگران نمی شود زتدگی کرد اگر مخالف این مطلبند این گوی واین میدان برای چند ماه دردانه هایشان را برای کار به  مراکز کارگری بفرستند تا به درستی متوجه شوند با تورم حدود صد درصد و افزایش دستمزد بیست درصدی به نوعی مسخره کردن نیروی کار است وبس

اینها را هم از سر درد نوشتم خواه پند گیرند وخواه ملال!

راستی داشت یادم می رفت که به کارگران عزیز فرارسیدن روز وهفته کارگر را تبریک بگوییم!

کارگران عزیز وطنم همه ایامتان به ویژه روز کارگر بر شما مبارکباد!

payamgooyesemnan