دیپلماسی مناسب برای ارتباط با کشورهای دنیا!

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

دیپلماسی مناسب برای ارتباط با کشورهای دنیا!

اخیراً یوسف رجی، وزیر امور خارجه‌ی لبنان، در گفت‌وگو با الجزیره، با نادیده‌گرفتن خدمات چندین‌ساله‌ی مردم کشورمان به لبنان، علیه ایران صحبت کرده و با وقاحت، دعوت وزیر امور خارجه‌ی ما را نپذیرفته و این در حالی است که هنوز بانگ جرس حمید سبزواری در گوش ما طنین‌انداز است که در سروده‌ای زیبا اشاره داشت: «جانان من، اندوه لبنان کشت ما را!» او از داغ دیر یاسین و بلندی‌های جولان و دشت امل سخن می‌گفت و ما را برای نجات لبنان تشویق می‌کرد.
هم‌اکنون با همه‌ی این اوصاف، مسئولان امور خارجی ما نمی‌خواهند درخصوص روابط خارجی خود تجدیدنظر کنند! از سوی دیگر، کشور ما با حافظ اسد و بشار اسد بهترین و بیشترین همکاری را کرده و جوانان ما تحت‌عنوان مدافعان حرم، جان‌فشانی‌های بسیار کردند؛ ولی شوربختانه حاکمان جدید سوریه که با ترامپ و اذنابش نرد عشق می‌بازند، با کت‌وشلوار و کراوات رنگ عوض کرده‌اند و در پی منافع خود هستند؛ به‌علاوه سردمداران آنان با ترامپ ملاقات می‌کنند و وقتی که بر اثر کمین داعش دو تن از سربازان و یک غیرنظامی آمریکایی در شهر تدمر کشته می‌شوند، احمد الشرع که روزگاری رهبریِ جبهه‌ی النصره را به عهده داشته، این رویداد را به‌شدت محکوم می‌کند.
از آن سو سران عراق نیز تحت‌الشعاع حواشی قرار گرفته و در جنگ دوازده‌روزه و بعداز انتخابات جدید کشورشان، آن‌طور که شایسته‌ی کشور ایران بوده، با ما رفتار نکردند و بسیاری از کشورهای عربی در غرب آسیا با پیوستن به پیمان ابراهیم، به آمریکا و اهدافش نزدیک شدند و برایشان مهم نیست بر سر فلسطین و مردم غزه چه آمده و هم‌اکنون کودکان آن دیار بر اثر سرما و بی‌غذایی جان خود را از دست می‌دهند.
آیا به‌راستی مشکلات ناشی از حمایت از مردم غزه را فقط ما ایرانیان باید تحمل کنیم؟ کشورهای قدرتمندی چون چین و روسیه با اینکه سلاح هسته‌ای دارند، به‌راحتی از کنار این موضوع می‌گذرند؛ ولی ملت ایران باید تاوان آن را بپردازد! به‌طوری‌که در همین یکی‌دوماهه‌ی اخیر قیمت اکثر اجناس دوبرابر شده است و پول ما نسبت به پول‌های دیگر جهان بی‌ارزش‌تر شده و یک سکه بهار آزادی قریب به ۱۴۰میلیون تومان شده است؛ همان سکه‌ای که پایان سال به‌عنوان عیدی به کارمندان داده می‌شد و بعید نیست با سیر صعودی تورم با شیب تندتر مواجه شویم.
در همین خصوص، چند کشوری هم که دوست ما بودند و با ما مراوده داشتند، مثل ونزوئلا، تحت فشار آمریکا هستند و آمریکا ناو نفت‌کش آنان را چون دزدان دریایی توقیف می‌کند؛ همان ناوی که گفته می‌شود نفت‌های تحریمی ایران، روسیه و ونزوئلا را به شرق آسیا و دیگر اقصانقاط جهان حمل می‌کرده و بدیهی است کشورهای عربی از این ماجرا خرسند هستند.
با این اوصاف به نظر می‌رسد وزارت خارجه‌ی کشورمان آن‌طور که شایسته‌ی مردم ایران است، نتوانسته در جهان با کشورهایی متحد شود که به‌راحتی بتواند منافع ما را تأمین کند. ما نه‌تنها در آسیای غربی، بلکه در آسیای شرقی با کشورهایی چون ژاپن هم نتوانستیم متحدی برای کشورمان پیدا کنیم و این در حالی است که در گذشته‌ی نه‌چندان دور، کشورهایی چون ژاپن، کره‌ی جنوبی، مالزی و…، نسبت به ایران مشکلات بسیار بیشتری داشتند؛ ولی با مدیریت و تعامل با دیگر کشورها، هم‌اکنون بهتر توانسته‌اند برای رفاه مردمشان تلاش کنند.
به‌هرحال، از همه‌ی دولتمردان جمهوری اسلامی ایران به‌ویژه وزیر امور خارجه‌ی کشورمان و همکارانش درخواست می‌شود با بهره‌گیری از علم سیاست، ضمن حفظ استقلال و کیان کشور عزیزمان به‌معنای واقعیِ «نه شرقی، نه غربی» و با به‌کارگیری دیپلماسی صحیح، دوستی با قریب به دویست کشور جهان را در اولویت کار خود قرار دهند؛ به‌جز با رژیم صهیونیستی که دشمنی آشکار با ما دارد؛ همچنین این بیت از شعر حافظ را سرمشق خود قرار دهند: «آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است/ با دوستان مروت با دشمنان مدارا».
در پایان، پرواضح است هیچ ایرانی وطن‌دوستی راضی نمی‌شود زیر سلطه‌ی ابرقدرت‌ها و زورگویان باشد؛ ولی داشتن روابط تجاریِ بدون مشکل و بدون ضرروزیان و نیز خریدوفروش کالاها به قیمت‌های بازارهای جهانی و نه ارزان‌تر و همچنین تبادل علم و فناوری، نه‌تنها به‌معنای زیرسلطه‌بودن نیست، بلکه دولتمردان ما باید ازاین‌طریق در پی توسعه و پیشرفت و آبادانی کشور بوده و بیش‌از پیش به فکر منافع ملی کشورمان باشند.

payamgooyesemnan