اهمیت کار و تلاش در توسعه‌ی اقتصادی

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

اهمیت کار و تلاش در توسعه‌ی اقتصادی

بی‌تردید کار و تلاش مستمر، مفید و همه‌جانبه یعنی در همه‌ی امور و در فنون مختلف اعم از فکری و علمی و فیزیکی و یدی، باعث رونق و پیشرفت هر کشوری است؛ به‌طوری‌که سبب رضایت از زندگی و رفاه و آسایش می‌شود. کم‌کاری و تعطیلی گاه و بیگاه بزرگ‌ترین مانع توسعه و آبادانی است. مدتی است این بلای خانمان‌برانداز به بهانه‌ی ناترازی‌ها به‌ویژه درخصوص برق، مردم را گرفتار کرده و باتوجه‌به اختیاری که به استان‌ها داده شده، در اکثر استان‌ها تعطیلی مکرر داشتیم؛ برای مثال، در استان سمنان مدتی است به‌طور کلی پنجشنبه‌ها تعطیل اعلام شده است. جالب است در مواقعی چهارشنبه‌ها نیز تعطیل اعلام می‌شود و این در حالی است که در همان روزهایی هم که تعطیل نیست، یا ساعت کاری کم می‌شود یا روزی لااقل دو ساعت قطعی برق داریم. خلاصه کم‌کاری و بیکاری به‌طور وحشتناکی گریبان اقتصاد کشور را گرفته و به‌طور کلی ناداری و فقر را به بار آورده است؛ به‌گونه‌ای‌که برحسب محاسبات برخی اقتصاددانان، به‌ازای هر روز تعطیلی، کشورمان دچار خسارتی به‌میزان هشت‌هزارمیلیارد تومان می‌شود؛ گذشته از اینکه قرار است دولت به‌طور کلی شنبه‌ها را تعطیل اعلام کند!
این در حالی است که همان زمان هم که گاه و بیگاه کل کشور را به بهانه‌ی ناترازی انرژی تعطیل نمی‌کردند، محققان راندمان کار ما را در برابر ژاپن که مردمانی سخت‌کوش دارد، بسیار ناچیز ارزیابی می‌کردند و می‌گفتند با اینکه کشورمان جزو ده کشور ثروتمند جهان ازحیث ثروت خدادادی است، ژاپن با نیروی کار زبده توانسته اقتصادی پویا و بارها بهتر از ما داشته باشد.
با این تعطیلات گاه و بیگاه و کم‌کاری و اتلاف وقتِ نیروی مؤثر کار، به‌وضوح عقب‌ماندگی اقتصادی در کشورمان مشهود است. بدیهی است با کار مفید بیشتر، ثروت بیشتری تولید می‌شود و به نظر می‌رسد تحریم‌های ناجوانمردانه‌ی کشورهای غربی به‌ویژه آمریکا و نبود مدیریت حرفه‌ای و تخصصی در مصادر امور، این‌گونه موجب فروپاشی اقتصادی شده است؛ به‌طوری‌که دولت تصمیم دارد چهار صفر از پول ما کم کند؛ یعنی هر هزار تومانی که زمانی با آن می‌شد یک خانواده‌ی پرجمعیت را در ماه اداره کرد، یک ریال می‌شود؛ تازه همین یک ریال هم ارزش یک ریال یا یک قران سابق را ندارد!
ما برحسب آموزه‌های دینی خود باید مدافع مردم مظلوم جهان به‌ویژه مردم فلسطین باشیم و این مهم موجب خصومت ما با کشورهای غربی به‌ویژه آمریکا شده است؛ ولی به‌هرحال تا کی باید کشور ما و مردم مظلوم ما هزینه‌ی آن را متحمل شوند و چرا به راه چاره و برون‌رفت از این مشکلات نمی‌اندیشیم؟ مگر همین پوتین نیست که در کشور ما برخی از او قدیس ساخته‌اند و نامش را با احترام می‌برند و کمترین توهین به این کمونیست را برنمی‌تابند و با هزاران تهمت منتقد حکومت کمونیستی را آمریکایی و ضد دولت ایران می‌دانند؟ به‌هرحال، هموست که در آلاسکا، سرزمینی که آمریکا خریداری کرده و جزء خاکش محسوب می‌شود، ساعت‌ها با ترامپ، رهبر استکبار جهانی، به مذاکره می‌نشیند و گل می‌گوید و گل می‌شنود و این در حالی است که ما باید همچنان در سایه‌ی شوم تحریم‌ها با ناترازی‌ها دست‌وپنجه نرم کنیم. از این سو نیز صداوسیمای ما مترصد این است که ثابت کند پوتین برنده‌ی این مذاکرات بوده و سر ترامپ کلاه گذاشته است.
به‌هرحال هم‌اکنون که در روزهای سرنوشت‌سازی برای آینده‌ی اقتصاد کشورمان به سر می‌بریم، به‌قول آن ظریف نباید پنجره‌ی دیپلماسی را ببندیم؛ بلکه زمانی است که باید پارادایم تغییر پیدا کند و به‌جای انتخاب گزینه‌ی جنگ و ویرانی، با روش‌های مذاکره و دیپلماسی کشور را به‌سمت اقتصادی شکوفا و آرامشی پایدار سوق بدهیم؛ همان گونه که پوتین مستقیم با ترامپ مذاکره می‌کند، ما نیز با آمریکا و سه کشور اروپاییِ مدعی برجام مذاکره‌ی مستقیم داشته باشیم. بی‌شک حاکمان غاصب اسراییل بی‌میل نیستند همچنان کشورمان در حال جنگ و ستیز باشد؛ لذا یکی از راه‌های مهم برون‌رفت از ناترازی‌های موجود ترویج فرهنگ احیای کار مضاعف در کشور است. راهکار دیگر تعامل با همه‌ی کشورهای جهان با حفظ منافع ملی کشور ایران است. به‌طور قطع وقتی ما بتوانیم از این طریق تولید ثروت کنیم، آنگاه ارمغان آن برای مردم، تأمین آب و برق و هوای سالم خواهد بود.

در پایان، نگارنده از همه‌ی هم‌وطنان به‌ویژه هم‌استانی‌های خود تقاضا دارد بیایید همه‌مان به هر کاری که مشغول هستیم، با صرف وقت بیشتر و تلاش چندبرابر دست در دست هم بدهیم تا کشور را از این مشکلات عدیده‌ی اقتصادی نجات بدهیم؛ آنگاه سایر مشکلات کشور نیز تا حد زیادی حل خواهد شد و جوانان ما می‌توانند امید بیشتری به آینده‌ای درخشان داشته باشند.

بحث ازدیاد نسل و جوانی جمعیت هم خودبه‌خود حل خواهد شد و از آن سو بسیاری از بزهکاری‌ها و بی‌ادبی‌های اجتماعی و جرم‌وجنایت‌ها به محاق خواهد رفت و دیگر کسانی پیدا نمی‌شوند که غذای خود را از درون سطل آشغال تهیه کنند و چهره‌ی زشت تکدی‌گری کم‌رنگ خواهد شد. به‌طور قطع و به‌یقین کسی که روزی شش ساعت و نیم کار مفید انجام می‌دهد، برای رفاه و ثروت کشور مؤثرتر از کسی است که راندمان کارش به روزی چند دقیقه تقلیل پیدا کرده است.

payamgooyesemnan