جوانانی که قربانیان نبود نشاط اجتماعی و زیرساخت های ورزشی و تفریحی شدند!

یادداشت روز به قلم روح اله ساعدی؛

جوانانی که قربانیان نبود نشاط اجتماعی و زیرساخت های ورزشی و تفریحی شدند!

حدود چند روز قبل، یک جوان علاقه مند به موتورسواری در استان سمنان در محیطی نامناسب دچار سانحه شد؛ حادثه ای که بار دیگر سایه تلخ “نبود زیرساخت” را بر سر این استان سنگین تر کرد. این اتفاق در فضایی رخ داد که فاقد هرگونه استاندارد ایمنی و امکانات لازم برای فعالیت های یک پیست موتورسواری بود. سوال اینجاست؛ این جوان و امثال چنین جوانانی چه چاره ای داشتند؟ جز اینکه بزرگترین آرزویش را بین موانع و خطرها و گرد و خاک دنبال کند، و احیانا بهای آن را با آسیب و جان و سلامت خود بپردازد؟!

این قصه امروز و دیروز نیست. سالهای سال است که نبودیک پیست تخصصی موتورسواری در استان سمنان، بسیاری از جوانان مشتاق را به استفاده از معابر عمومی، جاده های فرعی یا قطعه زمین هایی سوق داده که نه تنها مناسب نیست بلکه به کانون تهدید و حادثه بدل شده است. کارشناسان و پیشکسوتان این حوزه، بارها در رسانه ها و محافل تخصصی از نیاز فوری به یک پیست استاندارد گفته اند؛ اما ظاهراً گوش شنوایی برای این حرف ها کمتر پیدا می شود. نتیجه را همین امروز می بینیم: حادثه ای تلخ که می توانست با اندکی تدبیر از آن پیشگیری کرد. اما بیایید ریشه ای تر بنگریم. این موضوع فقط مختص به یک پیست موتورسواری نیست. اگر کمی شجاعانه تر به وضعیت فرهنگی و اجتماعی استان سمنان نگاه کنیم، باید بپذیریم که جوانان این شهر از کمبود امکانات و فضاهای تفریحی و ورزشی به ستوه آمده اند.

نشاط اجتماعی، با چند باشگاه ورزشی کوچک و کافه و یکی دو استخر رفع نمی شود؛ نشاط، یعنی چشم انداز داشتن برای آینده، یعنی اینکه جوان بداند قرار است هر روزش تکراری نباشد، پتانسیل هایش را با امنیت و امید زندگی کند و شهرش با شادی او روشن شود. امروز فقط یک پیست موتورسواری نیست که گرمسار،دامغان و سمنان به آن نیاز دارد؛ لیست نیازها بلندبالاست.

موج مطالبه گری جوانان، حالا محدود به فوتبال و والیبال نیست، آنها اسکی روی چمن، صخره نوردی، ورزش های آبی، بدمینتون حرفه ای، اسکیت، بولینگ، ورزش های هیجانی مثل پارکور یا حتی دوچرخه سواری کوهستانی می خواهند؛ تمامی اینها همنشین خواسته هایی است که گرچه شاید پرتعداد باشد، ولی امکان سرمایه گذاری نسبتا ارزان یا حداقلی برای برخی از آنها وجود دارد.

به عنوان مثال، ایجاد زمین اسکیت یا پارک ویژه دوچرخه سواری کوهستانی، نیازمند زمینه ای چندان وسیع یا سازه ه ای پرهزینه نیست؛ با ساماندهی مناسب و مشارکت بخش خصوصی می توان این نیازها را تا حد زیادی پوشش داد. حتی تجهیز سالنهای مدارس یا فضاهای بلااستفاده دولتی برای ورزشهای تخصصی مانند بدمینتون یا تنیس روی میز، هزینه چندانی ندارد! اما می تواند صدها نوجوان و جوان را جذب کند و از آسیبهای اجتماعی یا رانش به سوی فضاهای بی هدف جلوگیری کند.

مساله اینجاست که در سیاستگذاری شهری نشاط و تفریح در انتهای لیست اولویتهاست و اگر هم بودجه ای آمد، صرف معمولا لکه گیری آسفالت یا فعالیتهای فرمالیته می شود. کافی است یک بعد از ظهر جمعه را در پارک یا خیابانهای شهرهای استان سمنان بگذرانید؛ تجمع جوانانی که گاه بی هدف یا حتی بی نشاط در گوشه ای نشسته اند، گویای همه چیز است. اگر قرار است نسلی پویا، خلاق و امیدوار بسازیم، باید برای او زمینه فراهم کنیم.

حادثه تلخ اخیر را باید به مثابه یک هشدار جدی دید. جوانان استان شایسته بیش از اینها هستند. کافی است اراده ای جدی برای حرکت وجود داشته باشد. پیست موتورسواری، اتومبیل سواری، اسکیت، پارک، بولینگ و زمین استاندارد دوچرخه سواری کوهستان تنها بخشی از امکاناتی است که می تواند با اندکی حمایت و سرمایه گذاری تحقق یابد. بیایید به جای برخوردهای شعاری، یک بار برای همیشه نشاط را از شعار به عمل برسانیم. روایت امروز شاید از یک پیست و یک حادثه شروع شد، اما فردا ممکن است قربانیان بیشتری بگیرد.

جوانان باید آینده را بسازنند؛ پس بیاییم برای نشاط و سلامت آنها، همانقدر که برای زیرساختهای دیگر اهتمام داریم، دغدغه و سرمایه بگذاریم. امکانات ورزشی و تفریحی، صرفا هزینه نیست؛ صرفا انتخاب یک مدیرکل ورزش و جوانان پس از یکسال نیست، که همچنان اندرخم یک کوچه باشیم. بهترین سرمایه گذاری برای آینده و کم خطرترین راه برای جلوگیری از تکرار حوادث ناگوار است. حواسمان باشد؛ نشستن و نظاره گر بودن، راه حل نیست. تصمیم امروز، آینده استان کویری سمنان می سازد.

payamgooyesemnan