می مانیم، می گوییم و طاقت می آوریم؛ چون خبرنگاریم

یادداشت روز به قلم مسعود کلاهی؛

می مانیم، می گوییم و طاقت می آوریم؛ چون خبرنگاریم

دوباره ۱۷ مرداد شد
روز خبرنگار
روزی برای تمام روشنگرانی که نبودشان در دنیای امروز نقیصه‌ای بزرگ است
۱۷ مرداد که می‌آید، پیام‌های تبریک با رنگ و لعاب‌های مختلف، در جای جای فضای مجازی خودنمایی می‌کند.
همگی سعی می‌کنند از این قافله عقب نیفتند و نمایش ارادت را به یکی از کم درآمد ترین اقشار جامعه، نشان دهند.
امسال پیام های مجازی به نظر شلوغ‌تر از سال گذشته می‌رسید. هم روز تعطیل بود و هم هوش مصنوعی را بیشتر یاد گرفته اند!!
برعکس پیام‌های حضوری!
تقصیر آنها نیست؛ روز خبرنگار روز بدی افتاده! مگر جمعه هم روز خبرنگار می شود!
داشتم پیام‌ها را چک می‌کردم؛ همه ی اشخاص، از همه جا پیام داده بودند.
آن مدیری که اشتراک روزنامه را قطع کرده بود هم پیام داد! اتفاقا بر اطلاع رسانی و آگاهی تاکید داشت!
آن مدیری که ماه هاست پاسخ سوال ما را نداد و جواب دادن را مشکل امنیتی می‌دانست هم پیام داده بود؛ چه قدر بر روشنگری اصرار داشت!
برخی پیام ها نیز بوی پول می‌داد. پول های میلیاردی! شاید بالای صد میلیارد؛ شاید بالای دویست میلیارد؛ و شاید کمتر از سیصد میلیارد!
پیام های آموزنده هم برای ادامه ی مسیرمان زیاد داشتیم؛ پیام هایی از دوستانی با کمترین عملکرد دستگاه شان که راه را به ما نشان می دادند!
عده ای پیام دادند حضور خبرنگاران در همه ی عرصه ها، زمینه ساز رشد است؛ نمی‌دانم در همه ی جلسات، خبرنگاران را راه می داد یا نه!
مدیران چندین ساله ی چسبیده به صندلی هم پیام تبریک فرستادند. کسانی که بر استفاده از جوانان و پویایی در کار تاکید دارند!
مدیران آگهی قطع کن هم از قافله عقب نمانند. مشخص بود که معیشت خبرنگاران برایش مهم است!
برخی عزیزان که معلوم نیست پول پاشی هایشان چگونه است و زیر مجموعه های خود را بر چه مبنایی تقسیم بندی می کنند نیز در ارسال تبریک ها بودند و بر توجه به مشکلات خبرنگاران و عدالت در این قشر تاکید کردند. شرمنده ی محبتشان شدیم!!
تهدیدگر ها هم پیام تبریک فرستاده بودند. کسانی که جرات خواندن پیام هایشان را هم نداشتیم. اما از رنگ و لعاب پیام فهمیدیم که این بار تهدید نیست! اتفاقا تاکید بر آزادی بیان و قلم را سرلوحه ی کار خبرنگاران می‌دانستند. آنجا بود که معنای آزادی آنها را فهمیدم!
بسیاری از پیام ها هم بیشتر شبیه رپرتاژ آگهی بود. فقط عکسی از مشترک مورد نظر می دیدی و چند خط پیام سرچ شده!! در هر صورت وقتی که پیامی گذاشتند، نباید بیهوده هدر می رفت و حداقل چند هزار بازدید از رخ عزیزان کمتر پاداش بود!
البته بودند دوستان و عزیزانی که این احترام را منوط به این روز نمی دانند و همیشه هوای خبرنگاران را داشتند. هوا داشتنی از نوع احترام، پاسخگویی، شفاف سازی و خدمت به مردم!
ما در هر صورت از همه ی آنها تشکر می کنیم و به خاطر پیام های آموزنده، زیبا، شورآفرین، خوش کلام و خوش ذوقشان تشکر می کنیم.
تشکر می کنیم از کسانی که یادآوری کردند که باید چه کنیم؛ هر چند دوست نداشته باشند.
تشکر می کنیم از کسانی که قطع کردند، تهدید کردند، راه ندادند، پاسخ ندادند و آزار دادند اما گفتند ما خوبیم!
خبرنگاران سال هاست که هیچ نمی‌خواهند. سال هاست که کسی آنها را گردن نمی گیرد و سال هاست که دغدغه هایشان نیز یادشان رفته، اما رسالت شان نه! سال هاست که هستند تا روشنگری کنند؛ حتی اگر به جای تشویق تنبیه شوند. هستند که بگویند؛ حتی اگر لب هایشان دوخته شود و هستند که بودنشان احساس شود؛ هر چند که عده ای آزار ببینند.
ما هستیم؛ می گوییم؛ تلاش می کنیم؛ روشنگری می کنیم؛ و طاقت می آوریم؛
چون خبرنگاریم……….

payamgooyesemnan