فوتبال سمنان؛ گرفتار در حصار نمایش، بی‌برنامه‌گی و بی‌اعتمادی!

یادداشت روز به قلم مرتضی دهرویه؛

فوتبال سمنان؛ گرفتار در حصار نمایش، بی‌برنامه‌گی و بی‌اعتمادی!

فوتبال، صرفاً یک بازی نیست؛ زبان مشترکی است برای ساختن شور، همدلی، افتخار و امید در میان نسل‌های جوان. با این حال، در استان سمنان، این زبان مشترک در سال‌های اخیر یا نادیده گرفته شده یا به اشتباه ترجمه شده است. نتیجه آن، عقب‌ماندگی فوتبال استان از مسیر رشد طبیعی در مقایسه با سایر استان‌هاست؛ عقب‌ماندگی‌ای که دلایل آن را باید نه در کمبود استعداد، بلکه در ضعف مدیریت، بی‌برنامه‌گی و اولویت‌های نادرست جست‌وجو کرد.
در تمام شهرهای استان سمنان – از شاهرود، دامغان، گرمسار و سمنان گرفته تا مهدی‌شهر، سرخه، آرادان و میامی – نوجوانان و جوانان مستعدی وجود دارند که با حداقل امکانات، همچنان با عشق و انگیزه در زمین‌های خاکی و بعضاً غیراستاندارد فوتبال بازی می‌کنند. استعدادهایی که اگر در استان‌های دیگر بودند، احتمالاً اکنون در تیم‌های ملی رده‌های سنی یا لیگ‌های مطرح کشور حضور داشتند. اما در سمنان، این استعدادها به‌دلیل نبود مسیر مشخص و حمایت ساختاریافته، یا نادیده گرفته می‌شوند یا مجبورند برای پیشرفت، استان خود را ترک کنند.
متأسفانه، هیأت فوتبال استان سمنان در سال‌های گذشته، نه‌تنها برنامه منسجمی برای استعدادیابی، تجهیز زیرساخت‌ها یا رشد فوتبال پایه ارائه نداده، بلکه تمرکز خود را بر برخوردهای انضباطی، صدور جریمه‌های مالی و کنترل امور روزمره صرف گذاشته است. نارضایتی از عملکرد کمیته انضباطی که بیش از آن‌که نقش بازدارنده داشته باشد، به ابزاری برای جریمه‌های مکرر بدل شده، در میان باشگاه‌ها و مربیان به وضوح دیده می‌شود.
نکته نگران‌کننده‌تر آن‌جاست که هیأت فوتبال به‌جای تمرکز بر مسائل بنیادین و توسعه‌محور، عمدتاً درگیر نمایش رسانه‌ای و پوشش اخبار مربوط به خود است. انعکاس پیاپی تصاویر جلسات، دیدارها و فعالیت‌های محدود، بدون بیان نتایج عینی یا تحولات واقعی، این ذهنیت را ایجاد کرده که اولویت هیأت بیش از آن‌که فوتبال استان باشد، برجسته‌سازی چهره‌های مدیریتی است.
از سوی دیگر، نبود شفافیت مالی نیز یکی از دغدغه‌های جدی اهالی فوتبال استان است. ارائه نکردن گزارش‌های مالی به مربیان، باشگاه‌ها، پیشکسوتان و دلسوزان فوتبال، زمینه‌ساز تردید و بی‌اعتمادی شده است. وقتی منابع محدود مالی، که باید صرف رشد و توسعه فوتبال شود، در هاله‌ای از ابهام باقی بماند، طبیعی‌ست که انگیزه‌ها کاهش یابد و اعتماد از بین برود.
واقعیت این است که فوتبال استان سمنان با تکیه بر ظرفیت انسانی و علاقه‌مندی بالای جامعه جوان، می‌تواند جایگاهی متفاوت و درخور در نقشه فوتبال کشور داشته باشد. اما این مهم، تنها زمانی تحقق خواهد یافت که هیأت فوتبال به جای تمرکز بر حفظ ظاهر و تکرار رویه‌های بی‌اثر، مسیر اصلاح، شفاف‌سازی، برنامه‌ریزی و پاسخ‌گویی را در پیش گیرد.
زمان تغییر فرارسیده است. باید از ظرفیت تمام شهرستان‌ها استفاده شود، برنامه‌ای علمی و جامع تدوین گردد، و نگاه مدیریتی از «فوتبال در خدمت چهره‌سازی» به «مدیریت در خدمت فوتبال» تغییر یابد. آینده فوتبال سمنان را می‌توان ساخت، اگر اراده‌ای برای بازگشت به ریشه‌ها و بازنگری در نگاه‌ها وجود داشته باشد.

payamgooyesemnan