سیاهی بهار بر معدن مهماندویه دامغان!

یادداشت روز به قلم علی سماکوش؛

سیاهی بهار بر معدن مهماندویه دامغان!

باز بهار با فاجعه آغاز شد تا شکوفه های درختانش ، سوگوار مرگهاىدلخراش مردمى دیگر از این خاک بلاخیز شود…این بار در معدن مهماندویه دامغان…

نمى دانم چرا امدادهاى غیبى، کارگران وطن را از جهنم معدن نجات نداد؟..

چرا آتش هیچ فاجعه اى براىمردم ما گلستان نمی شود تا یک بار هم شده اعجاز جاى عجز وعذاب بنشیند…دردناک است..خیلى دردناک…آنها که کلنگ آبادى بر سنگ می زدند، زیر آوار کوه ماندند و مردند…

گرچه این فاجعه،نه حاصل تقدیر که محصول بى تدبیرى و ناکاآرمدى وفرسودگى تکنولوثی و مدیریت بى استراتژی است….در جامعه اى که امنیتى بودن، مهمتر از امنیت داشتن است، زمین اش بلاد بلاست و زمان اش به وقت عزا.

دلهره و استرسى که آن کارگران در آن لحظه تجربه کردند بیش از آنکه ناشى از تنگى یا بسته بودن فضا باشد از حس ناامیدى ومایوس شدن از عدم رهایى از آنجاست…

احساس تنگنا و هولناکى اش فقط به فضاى بسته محدود نیست،هر آنچه که آدمى را دچار حس تنگنا کند چنین است.

درد این کارگران را آیا کسی در می یابد؟

درد کارگری خسته که پشت سایه های روشن های سیاست ، نه سویه های قدرت را می جوید ونه سمت درست تاریخ را می شناسد او جایی ایستاده که جدال های سیاسی بر سرش آوار شده و همدستی های سیاسی و چریک بازی هایش، دستش را چروک کرده…

او تنها به ذره ای از زندگی بهتر می اندیشد که از او دریغ شده است..‌.او دسته و حزب و جناح نمی شناسد ، تنها در حزن غم هایش غوطه ور است و امیدوار به روزگاری که بیاید تا از دغدغه هایش دق نکند.

دست کثیفی که پول تمیز در می آورد، پاکترین ترین دست دنیاست، حتی اگر دست روزگار ، چرک و چروکش کند!

payamgooyesemnan