ورزش سمنان نیازمند مدیرانی است که دلسوزانه و با عشق، برای رشد آن تلاش کنند!

نامه ‌ای از علی اکبر کمال، پیشکسوت ورزش سمنان به دنیا مالی، وزیر ورزش و جوانان؛

ورزش سمنان نیازمند مدیرانی است که دلسوزانه و با عشق، برای رشد آن تلاش کنند!

نامه ‌ای از علی اکبر کمال، پیشکسوت ورزش سمنان، به دنیا مالی، وزیر ورزش و جوانان
جناب آقای وزیر محترم،
با سلام و احترام
احتراما در پاسخ سوال حضرتعالی که فرمودید کمال جان حال شما چطور است و من پاسخ دادم حال من بد است به دلایل زیر می باشد.
من، علی اکبر کمال اولین مدیر ورزش استان، با دستانی که سال‌ها خاک ورزشگاه‌های سمنان را لمس کرده و با قلبی که برای ورزش این دیار می‌تپد، امروز قلم به دست گرفته‌ام تا از درد دلم بنویسم. شاید این کلمات، صدای خیلی‌ها باشد که مدتی است در سکوت و از ناکارآمدی‌ها، رنج می‌کشند.
من همان کسی هستم که روزی درختان استادیوم تختی سمنان را با دستان خود کاشتم. هر درخت، برایم یک رویا بود؛ رویای اینکه روزی این استادیوم، محل رشد قهرمانان و مایه افتخار استان باشد. اما امروز، وقتی می‌بینم همان درختانی که با عشق کاشتم، بی‌رحمانه و در اثر سو مدیریت قطع شده‌اند، قلبم از درد می‌گیرد. آنقدر دردناک بود که حتی سکته کردم. چطور می‌توانستم باور کنم که زحمات سال‌ها عمرم، این‌گونه به باد فنا رفته است؟
جناب آقای وزیر، من سال‌ها پیش، زمانی که جوان بودم، باور داشتم که ورزش سمنان می‌تواند به اوج برسد. با دستان خودم در ساخت ورزشگاه‌ها مشارکت کردم، بیل و کلنگ زدم و سنگ‌ها را جابه‌جا کردم تا مکانی بسازم که جوانان این دیار در آن رشد کنند. اما امروز، وقتی به وضعیت ورزش سمنان نگاه می‌کنم، اشک می‌ریزم.
به جز ورزشگاه تختی، ورزشگاه ١۵ هزار نفری سمنان هم که چند سال پیش افتتاح شد و روزی افتخار استان بود، امروز به زباله‌دانی و مخروبه تبدیل شده است. اسکوربردها و کابل‌های برق سرقت شده‌اند، پرژکتورها خراب شده‌اند و چمن آن هم نابود شده است.
این تنها یک مثال است. ورزشگاه‌های شاهرود، گرمسار و دامغان نیز وضعیتی بهتر ندارند. پروژه‌های نیمه‌کاره، سالن‌های بدون گرمایش و سرمایش مناسب، و تجهیزات فرسوده، همه و همه نشان‌دهنده ضعف در مدیریت و بی‌توجهی به ورزش استان هستند.
ورزش سمنان نیازمند عزمی جدی و اقداماتی اساسی است. نیازمند مدیرانی است که دلسوزانه و با عشق، برای رشد آن تلاش کنند. نیازمند شفافیت در هزینه‌کردها، بهبود زیرساخت‌ها، و حمایت از ورزشکاران است. نیازمند این است که سیاست از آن جدا شود و به دست افراد متخصص سپرده شود.
جناب آقای وزیر، من امروز به عنوان یک پیشکسوت، با قلبی پر از درد و چشمانی پر از اشک، از شما می‌خواهم که به فکر چاره باشید. ورزش سمنان نیازمند نجات است، قبل از آنکه خیلی دیر شود.
من دیگر جوان نیستم، اما هنوز قلبم برای ورزش می‌تپد. هنوز امید دارم که روزی برسد که ورزش سمنان به جایگاه واقعی خود برسد. روزی که جوانان این استان، در ورزشگاه‌هایی که با عشق ساخته شده‌اند، به قله‌های موفقیت برسند.
امیدوارم این کلمات، در گوش‌های شنوا طنین‌انداز شود.
با احترام،
علی اکبر کمال، پیشکسوت ورزش سمنان، که هنوز عاشق این دیار است.

payamgooyesemnan