لطفا تعطیلات را تعطیل کنید!!!!

یادداشت روز به قلم رحمان سعادت؛

لطفا تعطیلات را تعطیل کنید!!!!

شاید بتوان سال ۱۴۰۳ را پر تعطیل ترین سال نام گذاری کرد. تقریبا نصف سال تعطیل بود. در این بازه زمانی با انواع مختلفی از تعطیلی ها مواجه بودیم. تعطیلات مناسبت های ملی و باستانی، تعطیلات مناسب های مذهبی، تعطیلات آخر هفته، تعطیلات به خاطر آلودگی هوا، تعطیلات به دلیل برودت و سرما، بین تعطیلات، تعطیلات قبل از تعطیلات و تعطیلات بعد از تعطیلات از گونه های شناخته شده تعطیلی در ایران هستند. در این میان تعطیلات پنهان و تعطیلات نصفه و نیمه نیز دیده می شود. آیا واقعا با این همه تعطیلی می توان برای رشد و توسعه برنامه ریزی کرد و امیدوار بود که به عمده اهداف برنامه های توسعه ای کوتاه مدت و بلند مدت دست یافت؟ آیا می توان خود را با کشور های توسعه یافته و حتی در حال توسعه مقایسه کرد و در رقابت های اقتصادی جهانی شرکت کرد‌؟ در برنامه چشم انداز بیست ساله مقرر بود که ایران در سال ۱۴۰۴ قطب اقتصادی و صنعتی منطقه باشد‌. آیا کشور، شباهتی با تصویر برنامه چشم انداز دارد؟ حتی برخی از شاخص ها از سال شروع برنامه یعنی سال ۱۳۸۴ نیز بدتر شده است. از ناترازی و کسری همیشه بودجه سالانه به انواع ناترازهای انرژی، آب، جمعیت و ناترازی تجارت خارجی رسیدیم. گر چه در دنیای سیاست بتوان شعار داد و مدعی توسعه و پیشرفت شد، اما در دنیای اقتصاد، رقابت واقعی حاکم است. آنچه مهم است این است که هر کشوری چه قدر تولید ملموس دارد؟ چقدر تولید ناخالص ملی دارد؟ رشد اقتصادی به چه میزان است؟ کیفیت کالاهای تولیدی در چه سطحی است؟ حجم صادرات به چه صورت است؟ تراز تجاری کشور چقدر مثبت است و صادرات کشور در صحنه و عرضه بین المللی چقدر تاثیر گذار است؟ همه این مولفه ها در گرو کار و تلاش است و هسته اصلی تولید فعالیت مثبت و مولد است. وقتی کشور تعطیل می شود، فعالیت های اقتصادی به حداقل و ضروریات می رسد و اگر تعطیلی زیاد و طولانی شود، بهره وری به شدت افت پیدا می کند و راه اندازی مجدد فعالیت سخت و دشوار می گردد.
از این موضوع هم نباید غافل باشیم که عدم تطابق تعطیلی آخر هفته در ایران (یعنی پنجشنبه و جمعه) با تعطیلی های آخر هفته اکثر کشورها یعنی (شنبه و یکشنبه) باعث شده مراودات و ارتباط بین المللی کشور نیز در سطح پایینی باشد. در یکی، دو سال گذشته لایحه ای در خصوص تغییر تعطیلی از پنجشنبه و جمعه به جمعه و شنبه بود که به نتیجه نرسید. یعنی در حال حاضر چهار روز نمی توان به راحتی با اقتصاد جهانی ارتباط مناسب گرفت و اگر سه روز باقی مانده هم به دلایلی تعطیل شود، عملا ارتباط بین المللی به سمت توقف حرکت می کند. در این میان تحریم ها و مشکلات پیوستن به fatf و امثالهم مبادلات را به حداقل مقدار خود می رساند. بنابراین کمی واقع بینانه هدف گذاری کنیم و برنامه ریزی اقتصادی بهتر است مبتنی بر واقعیت ها باشد. با این تعطیلات کثیر، دسترسی به رشد اقتصادی دور از ذهن است. هر چه قدر فاصله بین هدف گذاری و برنامه تحقق یافته بیشتر باشد، سبب دلسردی و کاهش اعتماد به نفس اقتصادی خواهد شد. این امر موتور اقتصادی را سرد و از کار خواهد انداخت. این حجم از تعطیلات منطقی نیست. شاید بهترین و مهمترین کار این باشد که تعطیلات را تعطیل کنیم. اگر روابط اقتصادی داخل کشور به دلیل تعطیلات زیاد کاهش یابد و روابط خارجی به دلیل مشکلات بین الملل کند شود، نتیجه این خواهد بود که شاخص های کلان اقتصادی به شدت آسیب ببیند و این مطلوب نیست. اکنون که در اولین سال برنامه هفتم هستیم، نیاز است در سیاست داخلی و خارجی بهتر عمل کنیم. اجازه ندهیم برنامه هفتم به مانند برنامه قبلی از رسیدن به اهداف ناتوان شود. اهدافی که برای تعالی اقتصاد کشور حیاتی و مهم است.

payamgooyesemnan