مذاکره پوتین با ترامپ!

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

مذاکره پوتین با ترامپ!

از روزی که دونالد ترامپ در ۷۸سالگی به‌عنوان چهل‌وهفتمین رئیس‌جمهور آمریکا برای دومین بار انتخاب شد، در دنیای سیاست تحرکات زیادی انجام گرفت و این در حالی بود که ترامپ فرمان‌های اجرایی پیش‌بینی‌ناشدنی و غیرمعقولی صادر کرد؛ از خروج ایالات متحدۀ آمریکا از شورای حقوق بشر سازمان ملل گرفته تا خروج از سازمان بهداشت جهانی، از خروج آمریکا از معاهدۀ اقلیمی پاریس گرفته تا عفو ۱۵۰۰ نفر از حمله‌کنندگان به کنگرۀ آمریکا در ششم ژانویهٔ ۲۰۲۱. از همه بدتر، فرمان کوچ مردم مظلوم غزه به اردن و بسیاری از فرمان‌های اجرایی غیرمنطقی دیگر ازجمله برقرارکردن تعرفه‌های تجاری به‌نفع آمریکا برای واردات و صادرات بود که غیرعاقلانه و زورگویانه محسوب می‌شود؛ همچنین دیدار نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، با ترامپ یا برگزاری کنفرانس امنیتی مونیخ و صدور بیانیۀ گروه هفت علیه جمهوری اسلامی ازسوی کشورهای کانادا، آلمان، ایتالیا، ژاپن، انگلستان و آمریکا از جمله تحرکات دیپلماسی ناشی از اقدامات ترامپ بود و چندین نمونۀ دیگر که در حوصلۀ این یادداشت نمی‌گنجد؛ ولی آنچه جالب‌توجه است، گفت‌وگوی تلفنی یک‌ونیم‌ساعتۀ پوتین با ترامپ است و در ادامۀ آن، زمینه‌سازی وزیران خارجۀ آمریکا و روسیه برای دیدار و گفت‌وگوی پوتین با ترامپ به‌ویژه دربارۀ جنگ روسیه و اوکراین است که البته این موضوع مایۀ تعجب اروپاییان شده و شاید موجب بروز اختلافات شدید بین کشورهای اروپایی با آمریکا شود.
در اینجا پرسش ما از آقای حمید رسایی، نمایندۀ دورۀ دوازدهم مجلس شورای اسلامی و عضو جبهۀ پایداری، این است که وقتی کسانی را که بحث مذاکره با آمریکا را مطرح می‌کردند، «بی‌شرف» خطاب کرده است، آیا از دیدگاه او، بی‌شرف‌تر از پوتین هم داریم که برای منافع خود و کشورش برای مذاکره با آمریکا سر از پا نمی‌شناسد؟ آیا با حضورنیافتن نمایندۀ ایران در کنفرانس‌های بین‌المللی‌ای چون کنفرانس امنیتی مونیخ، افرادی مثل حمید رسایی خوش‌حال‌تر می‌شوند یا ضدانقلاب‌هایی چون مسیح علی‌نژاد؟ آیا کشوری چون چین که در همین آغاز راه میزان خرید نفت از ایران را کاهش داده، بی‌شرف است یا دل‌سوزانی که در پی منافع ملی و آسایش و رفاه شهروندان ایرانی بوده و هستند؟
به‌راستی تا به کی مردم ایران باید تاوان سخنان نسنجیدۀ برخی از تریبون‌داران و نمایندگان کم‌اطلاع مجلس را بدهند و تا کجا باید رنج فقر و ناداری را تحمل کنند؟ روزی که دولت پزشکیان در تیرماه سال جاری کار خود را آغاز کرد، قیمت دلار کمتر از شصت‌هزار تومان بود؛ ولی هم‌اکنون به قریب نودهزار تومان رسیده است! آیا آقای رسایی اطلاع دارد یک کیلو برنج دویست‌هزار تومان شده؟ آیا واقعاً او نمی‌داند قیمت گوشت و سیب‌زمینی چقدر است؟ آیا او بیماران سرطانی و مبتلایان به سایر بیماری‌های صعب‌العلاج را دیده است که مجبورند برای خرید داروها و نسخه‌های میلیونی خود نزد دیگران دست دراز کنند؟ مگر امثال آقای رسایی، هرچند هم که با حداقل رأی به مجلس راه یافته باشند، نمایندۀ کل مردم ایران نیستند؟ آیا بهتر نیست ایشان در پی منافع موکلان خود باشند؟
به‌راستی به کدام سمت حرکت می‌کنیم؟ آیا باید خوش‌حال باشیم که دبیر شورای مناطق آزاد با افتخار از سرمایه‌گذاری افغانستان در کشورمان صحبت می‌کند یا از این مشعوف باشیم که به‌جای گردشگران پولدار، هشت‌میلیون نفر افغان را در کشورمان جای داده‌ایم؟ آیا باید خرسند باشیم زائران عراقی با پانصد دلار می‌توانند یک کامیونت سوغاتی بخرند و بازهم پول اضافه بیاورند ولی حقوق‌بگیران ما نتوانند با اندک حقوق خود (حدود یک‌صدوپنجاه دلار) یک سفر تفریحی یا زیارتی بروند؟ پرسش ما از همۀ دولتمردان این است که آیا معنی وفاق این بود که با همدلی و هم‌داستانی، کشور را از فقر نجات بدهیم یا همدیگر را بی‌شرف خطاب کنیم؟
به‌راستی آن فردی که می‌گوید ما در پی توسعه نیستیم، به چه می‌اندیشد؟ او نمی‌داند نبود توسعه و پیشرفت فقر و نکبت به دنبال دارد و هزاران ناهنجاری فرهنگی و اجتماعی، از دزدی و فحشا گرفته تا اعتیاد و تکدی‌گری در پی دارد؟ به خدا قسم اگر برخی از شما صحبت نکنید، مردم راه خود را بهتر می‌شناسند! واقعاً شما نمی‌دانید ائمۀ اطهار(ع) ما در پی توسعه و آبادانی بودند؟ گاهی انسان مات‌ومبهوت می‌شود شما چگونه مبلغ اسلام هستید که با صراحت می‌گویید ما پی توسعۀ کشور نیستیم؟! به‌هرحال اگر ما پی گسترش دین مبین اسلام هم باشیم، پولمان، پاسپورتمان، به‌خصوص سیاستمدارانمان و ارتباطمان با دیگر ملل جهان باید سرآمد همۀ کشورهای جهان باشد و باید بتوانیم با دیدگاهی به وسعت جهان برای یکی از کشورهای تاریخی و ثروتمند برنامه‌ریزی کنیم تا مردم ایران‌زمین با گردنی افراشته، الگویی برای سایر ملت‌ها باشند.

payamgooyesemnan