توسعه کشور در سایه کار و تلاش مضاعف!

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

توسعه کشور در سایه کار و تلاش مضاعف!

بدون تردید کار و کوشش و تلاش برای زندگی بهتر یکی از عوامل بسیار مهم پیشرفت و توسعۀ کشور است که در دین مبین اسلام همواره به آن تأکید شده و در کتاب آسمانی ما قرآن مجید در این زمینه بسیار سفارش شده است؛ بنابراین، تلاش مضاعف همۀ اقشار، از کشاورز و کارگر گرفته تا کارمند و روحانی، از مهندس و معمار گرفته تا مسئولان فنی، از پیشرفت در علم و فناوری گرفته تا در هوش مصنوعی و هر شغل و کاری که بتواند ثروت کشور را احیا کند، حائز اهمیت است.
بدیهی است کشورهایی که به توسعه دست پیدا کرده‌اند، در سایۀ کار و تلاش به آن نائل شده‌اند؛ برای مثال، یکی از رموز موفقیت ژاپنی‌ها نوع فرهنگ کار در آن دیار است. هویت و اظهار وجود شهروند ژاپنی به مقدار کاری که انجام می‌دهد، بستگی دارد؛ لذا کسی که بیکار است، انگار هویت ندارد.
بنابراین، فرهنگ کار و جدیت فراوان و علاقه به تلاش مستمر از خصوصیات آن مردم است و اصولاً کشورهایی که در آن‌ها، کارکردن اصل است، نه‌تنها پیشرفت می‌کنند و به دیگران نیازی ندارند، بلکه بسیاری از کشورها نیازها و واردات خود را از آنان تأمین می‌کنند؛ ولی متأسفانه در کشور ما انگار کارکردن محلی از اعراب ندارد و به‌ویژه در ماه‌های اخیر برای هر موضوعی کل کشور را تعطیل می‌کنند؛ به‌طوری‌که در استان سمنان از پایان روز چهارشنبه هفتۀ گذشته به‌مدت چندین روز تعطیل بوده است! و تازه این به‌غیر از ساعت‌هایی است که برق قطع بوده یا برخی کارخانجات گچ و… به‌دلیل نداشتن گاز تعطیل بوده‌اند.
در اینجا، سؤال ما از رئیس‌جمهور این است شما که با وعده‌های توسعه و پیشرفت پا به عرصه گذاشته‌اید، چگونه است که کشور به حالت نیمه‌تعطیل درآمده است؟ شما که پس‌از صحبت‌های مقام رهبری در زمینۀ مذاکره با آمریکا، در سیرجان طی بیاناتی اظهار داشتید که ما نباید همۀ ذخایر خود را استفاده کنیم و باید به فکر نسل‌های آینده باشیم و از اقبال لاهوری شعری خواندید که «مثل آیینه مشو محو جمال دگران/ در جهان بال‌وپر خویش گشودن آموز»، در کشوری که رئیس‌جمهور مردمش هستید و بیشترین رأی را گرفته‌اید، چرا با تعطیلی گاه و بیگاه، تولیدات به پایین‌ترین حد خود نزول پیدا کرده و در عوض، تورم و گرانی بیداد می‌کند؟! اگر قرار است ما زیر با حرف‌های بی‌منطق ترامپ نرویم، باید کاری کنیم یک سروگردن از دیگران جلو باشیم؛ نه اینکه یک سکۀ ناقابل طلا در کشوری که شما رئیس‌جمهورش هستید، به قیمت ده دستگاه پراید و چند باب منزل مسکونیِ چند سال قبل باشد. حال که قرار است با بال‌وپر دیگران پرواز نکنیم، چرا با تعطیل‌کردن کشور بال‌وپر خویش را می‌بندیم؟ به‌طور قطع اگر ما تلاش کافی می‌کردیم، باتوجه‌به کشور ثروتمندی که داریم، امروز این‌گونه گرفتار فقر و فاقه نمی‌شدیم و حتی تحریم‌های آمریکا اثری آن‌چنانی بر اقتصاد ما نداشت.
در اینجا، به آقای قالیباف باید گفت شما نیز که مخالف مذاکره هستید و سفارش می‌کنید کشور را نباید به دو قطب موافقان و مخالفان مذاکره تقسیم کنیم، در این چند سالی که رئیس مجلس هستید، با کدامین طرح کارآمد، فرهنگ کار و تلاش را در کشور قانونی و نهادینه کرده‌اید؟ به‌راستی اگر راندمان کار در کشورمان شش‌ونیم ساعت در روز باشد و به روایت برخی آمارها، زیر نیم ساعت، فرق نمی‌کند؟ قطعاً تفاوت دارد! با شش‌ونیم ساعت، درآمدمان سیزده‌برابر خواهد شد. آیا هیچ‌گاه به ادارات دولتی و شهرداری‌ها سرکشی کرده‌اید که ببینید راندمان کاری افراد چقدر است؟ از طرفی، همین مقدار کار را هم به هر بهانه‌ای تعطیل می‌کنید!
آقایان، باید قبول کنید ما کشوری سرمایه‌دار هستیم و اگر قانونی بگذارید مبنی بر اینکه ترفیع افراد به ساعات و مقدار کاری که انجام می‌دهند بستگی داشته باشد، مثلاً کسی مجاز باشد مدیرکل بشود که از بدو استخدام بیشترین فعالیت را در دستگاه مربوط به خود داشته و بهترین درآمدزایی را برای دولت و ملت ایجاد کرده باشد، ترقی چشمگیری خواهیم کرد؛ ولی متأسفانه برخی با پارتی‌بازی و رانت‌جویی، به مناصب کلیدی دست پیدا کرده و به شرافت کار توهین می‌کنند.
از سوی دیگر، هم‌اکنون که چند وقت است بحث ناترازی مطرح است، آیا تعطیل‌کردن چرخ‌های عظیم صنعت و تجارت و حتی ادارات دولتی پاک‌کردن صورت‌مسئله نیست؟ پس چه زمانی ما باید با گردنی افراشته به دنیا بگوییم پشتوانۀ کشورمان کار است به‌طوری‌که دلار آمریکا در برابر پول ما بی‌ارزش است و ما همان‌هایی هستیم که در عروسی‌هایمان سکۀ تمام بهار آزادی به عروس و داماد هدیه می‌دهیم؟ تعامل با جهانیان موجب پیشرفت و بهترزیستن می‌شود؛ ولی ما باید کاری کنیم دیگران نیازمند تولیدات و مهارت‌های کشور ما باشند، آنگاه خودبه‌خود با ما رابطه برقرار می‌کنند و تحریم را برمی‌دارند؛ چون رابطۀ با ما به‌نفع آن‌هاست.

payamgooyesemnan