منطق دوگانه نماینده مجلس در صرف مالیات!

یادداشت روز به قلم سید رضا هاشمی؛

منطق دوگانه نماینده مجلس در صرف مالیات!

سالروز ولادت امام علی (ع) در هفته گذشته بهانه ای برای نگارش این نوشتار است. خوب است با استعانت از گفته‌های گوهربار آن بزرگوار، سخنی کوتاه با اهالی قدرت داشته باشیم. همان گونه که صاحبان قدرت در ایران و مقامات عالی نظام با این جملات علی (ع) سحر می کنند و مردم و حتی فرهیختگان را به پای شعارهایشان می آورند، ما هم از این فرمایشات اندک بهره ای ببریم.
آن حضرت می‌گوید: کَلِمَهُ حَقٍّ یُرَادُ بِهَا الْبَاطِلُ، یعنی کلمه حقی است، اما مراد باطل از آن می‌جویند.
شخصی که بر کرسی حکومت و دولت و مجلس تکیه زده است و طبق آرایی که به دست آورده، تنها نماینده اندکی از جامعه هشتاد میلیون ایرانی است، با جملات نهج البلاغه خود را در راه علی (ع) نشان می دهد و جالب‌تر آنکه این فرمایشات مولا علی (ع) مورد سوء استفاده اصحاب قدرت قرار می گیرد تا کارشان را پیش ببرند.
در فرمایش علی (ع) این گونه است که بعضی کلمه و جمله ای به ظاهر درست و حق را بیان می کنند، ولی هدف و مقصود باطل از آن برداشت می کنند. همانند آن نماینده کوچکی از مجلس شورای اسلامی که به جز ناسزای زشتی که در بیان خود به کار برده، به حق و به درستی می‌گوید:
«من به عنوان یه مالیات دهنده ایرانی راضی نیستم یک قران از مالیات من قبل از اینکه خرج غزه شود، برود برای لس آنجلسی‌های پفیوز خرج شود».
حقی که حضرت علی می‌گوید مستقل از اراده این نماینده و آن رییس دولت و فلان حاکم است. حق موضوعی حی و حاضر که به همه بشریت قابل تسری است. مثل حق آزادی، حق انتخاب، حق بهره‌برداری، حق تمتع، حق حیات، حق اشتغال و… اینها حقوق انسان هستند.
حقوقی هم هستند که مشمول طبیعت می‌شوند و حقوقی هستند که مشمول رابطه میان دولت و ملت هستند.
این حقوق و حق‌هایی که مشمول هستی هستند، همه مستقل از اراده و ذهن حاکمان یا اشخاص هستند.
به همین دلیل است که باز آن حضرت در پاسخ یکی از یاران خود در جنگ جمل، که یک طرف‌ جنگ، همسر و بعضی از یاران حضرت پیامبر مثل طلحه و زبیر بودند، از حضرت پرسید حق با کیست؟
گفت: «لَا تَنْظُرْ إِلَى مَنْ قَالَ وَ انْظُرْ إِلَى مَا قَال»، یعنی، به ” چه کسی گفت” نظر نیاندازید، نظر بیاندازید به اینکه “چه چیزی گفته شد”.
از دید آن حضرت، اصالت با گفته‌هاست، نه با گوینده. در بیان آن نماینده محترم مجلس هم نباید دید چه کسی گفت، بلکه باید دید چه گفته شد و باید به تحلیل این سخن پرداخت و باید این سخن حق را پذیرفت که مالیات دهندگان حق دارند از حکومت بخواهند که مالیاتشان کجا و در چه کشوری و از چه بابتی خرج شود.
همین نماینده که خود را دلسوخته غزه نامیده ولی از بابت صرف مالیات در غزه نظرسنجی یا نظر خواهی از مالیات دهندگان ننموده است؛ هر چند کمک و مساعدت به هر انسان مظلومی از جمله مردم مظلوم غزه وظیفه ای انسانی است، لیکن در این نوشتار تحلیل خرج مالیات است که نباید از یک منطق دوگانه پیروی کند
همه می‌دانیم که منطق دوگانه ضدمعیار حق است.
اکنون که صحبت از حضرت علی است که نقل است که فرموده است: “فَأَحْبِبْ لِغَیْرِکَ مَا تُحِبُّ لِنَفْسِکَ وَ اکْرَهْ لَهُ مَا تَکْرَهُ لَهَا”. معنای آن روشن است، دوست بدار برای دیگری آنچه برای خودت دوست می‌داری، و بد بدار برای دیگری آنچنان که برای خود بد می پنداری».
این نماینده مجلس با عصبانیتی که نشان از انقلابی بودن نیست، با فحاشی و با استفاده از منطق دوگانه اقرار تلویحی نمود که صرف مالیات در کشورهای دیگر نیازمند اجازه مالیات دهندگان است، به روشنی و با اطمینان خاطر بگوییم، استفاده از منطق دوگانه چیزی است که به طور قطع و مسلم نزد حکمرانان ما حکم کیمیا را دارد.
قاعده طلایی منطق دوگانه در بین حاکمان این است که حق با قدرت است، همان چیزی که چمبرلین می‌گوید: “حق از لوله تفنگ خارج می‌شود”. و همان چیزی که سنت ۲۵۰۰ ساله نظام شاهنشاهی می‌گفت: لذت های پیروزی بر سر کسی می‌نشیند که فاتح است.
حرف نماینده مجلس نشان از مکنونات قلبی وی در باب قدرت و حکومت دارد.
مقیاس این ادعا همان حرفی است که حضرت علی می‌گوید، اجْعَلْ نَفْسَکَ مِیزَاناً، نفس خود را میزان قرار دهید، همان چیزی که گفته می‌شود، وجدان محمکه آدمی ‌است.
به غیر از آن نماینده و درصدی که فرض می‌گیریم با ایشان هم‌نظر باشند، آیا قسمت عمده ای از مردم ایران، و به روایت انتخابات ریاست جمهوری ۸۰ درصد مردمی که به ایشان و همفکرانشان رای نداده‌اند، آیا حق دارند بخواهند به درست یا غلط بگویند:
“حاضر نیستند که یک قران از جیب آنها خرج جای دیگری ( مثلا روسیه یا کشور دیگری )شود”،

” یا یک قران از جیب آنها خرج برنامه‌های اتمی و تونل در کشوری دیگر شود”،
“یک قران از جیب آنها خرج جاه‌طلبی‌های قدرت های مختلف در منطقه شود”،
“یک قران از جیب آنها خرج تبلیغات شود”،
“یک قرآن از جیب آنها خرج دهها نهاد تبلیغاتی شود”،
یک قران از جیب آنها خرج بسیاری از مراسم‌ها شود”،
و… صدها مورد دیگر،
باید از این نماینده مجلس پرسید.
آیا فقط شما حق دارید که این حکم را بدهید و یا همه مردم هم حق دارند که حکمی شبیه شما بدهند؟
با این تفاوت که یک قران شما قطعاً با صدقران و عضویت در هیات مدیره های شرکت ها و نقاط مختلف بیت المال جبران می‌شود، ولی برای مردمی که یک قرانشان صدقران زیان دارد؟
باید از این نماینده مجلس پرسید آیا همچنان که حضرت علی می‌گوید، واقعا نفس خود را میزان قرار داده‌اید؟ یا نه، ذهن خود را میزان حق یا ناحق قرار می‌دهید؟
منطق دوگانه ای که شما گرفتارش هستید نشان می دهد با توسل به قدرت تنها معیار و برداشت خود را صحیص می پندارید و هر کس بر خلاف شما فکر کند، انگار بر خلاف حق ادراک نموده است؛ ولی قطعا وجدانهای بیدار بشری نه فحاشی را می پسندد و آن را نشانه مجلس در تراز انقلاب نمی داند و نه منطق دوگانه مجوز خرج مالیات برای این و آن از سوی مودیان مالیاتی است .

payamgooyesemnan