مدیریت را شاغول کنید، ناترازی ها تراز خواهد شد!

یادداشت روز به قلم جواد میرحاج؛

مدیریت را شاغول کنید، ناترازی ها تراز خواهد شد!

افرادی که اندک اشنایی و تجربه در کار ساختمان و بنایی دارند، نیک می دانند که کار دو ابزار شاغول و تراز تقریبا یکی است!
با این تفاوت که تراز برای سطوح افقی و شاغول در سطوح عمودی به کار برده می‌شوند!
حالا چرا نوشتم شاغول؛ از این جهت که سازمان مدیریت در هر جامعه ای به صورت عمودی است و باید از بالا به پایین نظم پذیرد و چنانچه این قاعده به درستی رعایت نشود، همان مثل کهن و شیرین پارسی را به یاد خواهد آورد که:
خشت اول گر نهد معمار کج
تا ثریا میرود دیوار کج !
حکایت غمناک این روزهای کشور را اگر بخواهیم با یک حساب دو دو تا چهار تا بسنجیم، مشخص خواهد شد که علی رغم تمام هجمه های بیرونی آنچه که ما را به این روز انداخته، همانا ناترازی مدیریتی در کشور است و اگر همت و اراده ای برای تصحیح و اصلاح مدیریت در کشور وجود داشت، امروز تا این حد گرفتار نبودیم!
واقعیت این است که در کشور ما طی حدود سی سال گذشته در نوع ابزار مدیریت که همانا مدیران جمهوری اسلامی هستند، تغییر چشمگیری حاصل نشده و این فرضیه که مدیریت در کشور ما تابعی از قانون بقای ماده انرژی است، نمی‌تواند پر بیراه باشد!
بر همین اساس باید گفت تراز کردن مدیریت در بخش‌های مختلف شاید کار شاقی نباشد!
اما اینکه چرا با وجود ابزاری یک دست و تقریبا ثابت، هیچ اثری از اصلاح و ترازی در امور مملکت دیده نمی‌شود، موضوعی جدی است که باید گفت جمهوری اسلامی فرصت زیادی برای پاسخ به این پرسش ندارد!
قطعا کارشناسان و متخصصان علم مدیریت برای این ناترازی دلایل متقنی خواهند داشت که عدم آشنایی و نداشتن تخصص کافی در امر اداره کشور را باید از مهمترین عوامل موثر برشمرد.
به گونه ای که رییس جمهور اخیرا در یکی از سخنرانی هایش به این معضل اشاره کرده و گفته صرف مثلا حزب اللهی بودن نباید ملاک گزینش افراد باشد!
به خاطر دارم در اولین سالهای پس از پیروزی انقلاب، طی یک مناظره تلویزیونی ابوالحسن بنی صدر از شهید بهشتی پرسید اگر اتوبوسی پر از مسافر داشته باشیم و دو راننده که یکی به ظاهر متعهد اما بدون گواهی نامه و تخصص کافی باشد و دیگری راننده ای کاربلد و دارای مدرک لازم اما فاقد تعهدات مرسوم؛ حمل این اتوبوس را به کدام یک میسپارید؟
شهید بهشتی چاره ای ندید جز اینکه بگوید به راننده کاربلد اما غیر متعهد به ظواهر!
و این است حکایت سال های سال مدیریت در کشور که شوربختانه باید گفت مهمترین مولفه ای که از آن غافل بوده ایم، همانا وجود تخصص کافی در بین مدیران کشور است. و صد البته این نقیصه تقریبا از بالا به پایین همه را شامل می‌شود و اگر به طور استثنا، معدود افرادی هم با تخصص لازم و کافی به سطوح مدیریت رسیده اند، هرگز نتوانسته اند در ایجاد تعادل و تراز امور موفق باشند!
امروز که ناترازی ها در جای جای اجتماع همچون قارچ سر بر آورده اند، به نظر میرسد تنها با مدیریتی قوی و شایسته می‌توان آنها را مهار کرد و باید پذیرفت که اگر سامان مدیریت از بالا صورت نگیرد، تلاش های پایین دستی فقط دویدن درجا خواهد بود و صد البته از مهمترین فاکتورهای مدیران موفق در کنار علم و تخصص بهره مندی از شجاعتی بی نظیر و از خود گذشتگی است.
در کنار تمام معایب مربوط به مدیریت، ترجیح منافع فرد بر جمع را می‌توان از بزرگترین اشکالات به حساب آورد.
دوری و بیگانگی از اصولی مانند از خود گذشتگی و ایثار در پازل مدیریت کشور، درکنار تخصص لازم، بزرگترین ضعف مدیران کشور است و به جرات باید گفت ناترازی مدیریتی علت العلل تمام ناترازی های موجود میباشد.

payamgooyesemnan