اهمیت پاسداری از جان انسان‌ها

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

اهمیت پاسداری از جان انسان‌ها

جان هر انسان باارزش‌ترین موهبت الهی به اوست؛ لذا گفته شده است هرکسی جان انسانی را بگیرد، چنان است که گویی همه‌ی انسان‌ها را کشته؛ در مقابل، هرکس انسانی را از مرگ رهایی بخشد، انگار همه‌ی مردم جهان را نجات داده است؛ ولی ظاهراً در کشور ما در نزد برخی از دست‌اندرکاران، صحت و سلامت و ارزش جان هم‌نوعان مغفول مانده و در همین هفته‌ی گذشته چندین حادثه موجب مرگ انسان‌هایی شد که بی‌گناه به کام مرگ کشیده شدند؛ برای مثال، در تصادف یک دستگاه اتوبوس در مسیر اندیمشک به پل‌دختر که از محور خارج شد، دست‌کم ده نفر جان باختند یا در تصادف اتوبوسی دیگر با تانکر حامل سوخت در مسیر گرگان به زاهدان، نُه نفر کشته شدند یا گفته شده در یک بیمارستان چشم‌پزشکی بر اثر سهل‌انگاری، نُه نفر بینایی خود را از دست دادند یا فردی در شهر راسک و در منزل برادر خود با نارنجک دستی باعث مرگ سه نفر شد. از آن سو، در محور اردکان به چوپانان، بر اثر برخورد دو خودرو سه نفر فوت کردند یا در تبریز به‌جای مواد شیمی‌درمانی، آب مقطر به بیماران تزریق می‌کردند یا حوادث بسیار دیگری که ذکر همه‌ی آن‌ها در اینجا میسر نیست.
از طرفی در همین سمنان وقتی بیماری با درد شدید عصب سیاتیک در ساعت شش بعدازظهر و با دستور پزشک برای بستری شدن، به بیمارستان مراجعه می‌کند و بر اثر شدت درد مثل مار به خود می‌پیچد، مسئول پذیرش می‌گوید بیمار باید تا ساعت هفت‌ونیم در راهروی بیمارستان سرگردان بماند تا شیفت پرستاران عوض شود و آنگاه او را بستری کنیم و این در حالی است که در اورژانس حتی یک بهکار برای حمل‌ونقل بیمار وجود ندارد و حتی می‌گویند ویلچر هم نداریم و همراه بیمار مجبور می‌شود بیمار خود را به دوش بکشد.
در همین زمینه ماجراهای بسیاری وجود دارد که نقل آن بی‌شک خاطر خوانندگان را مکدر خواهد کرد؛ لذا مسئولان مربوطه باید نیک آگاه باشند و ضمن حفظ کرامت انسان‌ها که هم در دین ما و هم در قانون اساسی ما و هم در اعلامیه‌ی حقوق بشر به آن سفارش شده، در برابر جان مردم بی‌اعتنا نباشند؛ البته موضوع حفاظت از جان انسان‌ها به تصادفات و امور درمانی منحصر نیست؛ همین که هم‌اکنون هوای برخی از شهرهای صنعتی برای تنفس نامناسب است و اکسیژن کافی ندارد، مسبب مرگ‌ومیر است یا سخنانی که موجب تنش یا زمینه‌ساز جنگ می‌شود، مثل سخنان آقای یامین‌پور که روزگاری معاون وزیر بوده، مبنی بر اینکه ما مشت آخر را به دهن آمریکا می‌زنیم و وارث کل جهان می‌شویم، بدیهی است جان انسان‌های بسیاری را هدف می‌گیرد. آیا این‌گونه سخن‌گفتن باعث وهن و اختلالات روانی جامعه نمی‌شود؟
جالب اینجاست که رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس که باید دغدغه‌ی سلامت مردم را داشته باشد، درخصوص وجود باکتری در عمل جراحی چشم که موجب نابینایی عده‌ای شده است، ابراز می‌دارد: «پخش این‌گونه اخبار درست نیست؛ چون موجب نگرانی و اضطراب مردم خواهد شد.» باید به او گفت: «آیا بستن تنگه‌ی هرمز و خروج از  N.P.T و ساختن بمب اتم موجب اضطراب و نگرانی نیست؟ آیا پیداکردن راهی برای تعامل با جهان و نجات اقتصاد کشور مطلوب‌تر از صرف وقت و هزینه برای پنهانکاری نیست؟ آیا حفظ جان انسان‌ها، در سایه‌ی اقتصادِ توسعه‌یافته میسر است یا در اوج فقر و مسکنت؟! گاهی انسان فکر می‌کند منافع عده‌ای در وجود تنش و جنگ و ویرانی و هوای آلوده و تحریم‌های کمرشکن است و گمان می‌کنند تا ظهور حضرت مهدی(عج) کشور ما باید با کشورهای دیگر دشمن باشد؛ حتی برخی با تشکیل دولت سایه اجازه نمی‌دهند دولتمردانی که در صدر امور هستند، به آنچه به صلاح مردم است بپردازند تا جایی که اشک رئیس‌جمهور در فقدان همسرش را برنمی‌تابند و گمان می‌کنند که رئیس‌جمهور باید قلبی از سنگ داشته باشد!
صاحب این قلم از همه تقاضا دارد بیایید باهم مهربان باشیم و برای جان مردم این کشور ارزش قائل شویم و آن بخش از دین اسلام مربوط به مهر و عطوفت را احیا کنیم و انسان‌دوستی و علاقه به آسایش هم‌نوعان را سرلوحه‌ی امور قرار دهیم؛ البته در کنار حفظ عزت و حرمت مردم، باید در پی پاسداری از استقلال و تمامیت ارضی کشورمان باشیم.

payamgooyesemnan