زندگی آرام و بدون دغدغه!

یادداشت روز به قلم سید رضا هاشمی؛

زندگی آرام و بدون دغدغه!

مردم در هر یک از کشورهای مختلف، تنها یک زندگی آرام بی دغدغه و بدون تنش را می خواهند. یک شهروند فنلاندی یا استرالیایی یا ایرانی یا سوری و یا انگلیسی از بامداد تا شامگاه تنها یک زندگی معمولی توام با رفاه را می خواهد؛ اما به راستی چرا در بعضی کشورها آرامش، به یک رویا دست نیافتنی تبدیل شده است؟ چرا از بامداد تا شبانگاهان بعضی مردم همانند مردم سوریه و لبنان باید با ترس از دشمن و حمله خارجی و بگیر و ببند داخلی نگران و وحشت زده باشند.

چگونه باید حکومت کرد که مردم، آرام و بی دغدغه در پی زندگیشان باشند و کار کنند ، ورزش کنند و لقمه نانی با خانواده و دوستان بخورند و شب به آرامی سر به بالین بگذارند؟

چرا بعضی حکومت ها سال ها بلکه دهه هاست، جامعه را در ناپایداری و بی ثباتی اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی نگه داشته اند و دغدغه اشتغال و درمان و اقتصاد و فرهنگ و حتی جنگ را حل نمی کنند و احساس فردای  آرام را از مردمانشان ربوده اند؟

چرا بعضی کشورها، دهه ها در انزوای بین المللی گیر افتاده اند و در قفس هزاران تحریم بین المللی گرفتارند و حاضر به اتمام دشمنی با بلوک غرب یا شرق نیستند؟ چرا در کوچه و برزن، در مهمانی های خانوادگی، در تاکسی و اتوبوس، خواه و ناخواه از حمله نظامی و چگونگی و ایجاد آن سخن به میان می آید؟ مردم کماکان در درون خود هراس دائمی و بی وقفه از گرفتاری های مختلف دارند؟ مگر نه اینکه تغییرات مختلف در کشورها اعم از تغییر در رژیم حکومتی و حاکمان و انقلاب ها برای زندگی آسوده تر، امن تر، آزادتر، مستقل تر، محترم تر و بدون ارعاب و ترس و تحمیل اراده خارجی صورت می گیرد خلاصه نباید در دشمنی توقفی نمود؟ مگر نه اینکه باید احساسات ناشی از حرکت توده ها در جایی بایستد و آرامش به کشورها بازگردد؟

متاسفانه توسعه طلبی بعضی کشورها و حرکت های استکباری و استعماری صاحبان قدرت در دنیا همیشه موجب التهاب در کشورهایی با ذخایر خدادادی و ثروت های ملی بوده است. همین خوی استکباری موجب شد ویتنام شخم زده شود،  بمب اتم بر ژاپن خسارات جبران ناپذیری فراهم آورد و شوربختی های زیادی در سراسر جهان توسط استکبار و خوی جنگ طلبی آن تحمیل شود و انسان های بسیاری درجهان همانند کشورهای (ژاپن، کره، ویتنام، شیلی، آرژانتین، کوبا، عراق، سوریه، لبنان) قربانی سیاست های تهاجمی و خشن استکبار شدند و شوند. اما چرا بعضی کشورها از دوره جنگ فاصله گرفتند و به بازسازی مشغول شدند. لیکن مردم سوریه و لبنان همچنان در اضطرار باقی ماندند و شب و روز در بیم و هراس از سخت گیری های داخلی و حمله خارجی باقی مانده اند؟

چند راه برای خروج از بن بست مزبور یعنی زورگویی های استکبار وجود دارد.

اول: تسلیم و سر فرود آوردن در مقابل سیاست خصمانه است که قطعا بر هیچ آزادی خواهی تسلیم محض بودن مراد و منظور نخواهد بود.

دوم: جنگ و مقابله سخت با سیاست های استکباری است که قطعا چنین سیاستی خرابی های اقتصادی، اجتماعی و زیرساختی و مشکلات پدیده ای را به همراه دارد.

سوم: سیاست های تعامل مبتنی و متکی بر قدرت مردمی است. البته باید توجه داشت که قدرت داخلی و توان برگرفته از مردم و شهروندان زمانی حامی سیاست حکومت خواهد بود که مردم حکومت خود را دوست داشته باشند و ببینند که حکومت برای رفاه، آرامش، امنیت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و اشتغال جوانان و صرف سرمایه های موجود کشور برای مردم داخل کشور ، گام های اساسی برداشته است که البته راهکار عقلانی و مناسب توصیه شده بسیاری از عقلا حرکت در مسیر تکیه بر قدرت مردم است.

payamgooyesemnan