یادداشت روز به قلم محمد علیان؛

اعتراضات صنفی برای همسان‌سازی حقوق را جدی بگیریم

امروزه در این اوضاع و احوال گرانی طاقت فرسا و تورم بی رویه که هر محتکر وابسته به مافیای اقتصادی که همچون قارچ سمی می رویند و ساز خود را کوک می کنند، هر روز و هر ساعت با افزایش نرخها مواجه هستیم که آه از نهاد آدمی برمی آید .
از طرفی شاهد حقوق های سر به فلک کشیده نجومی برخی از مدیران ارشد نزدیک به حاکمیت هستیم که در موقع اعتراض سراسری و خیابانی بازنشستگان تامین اجتماعی ، برای مظلوم نمایی خود ، فیش حقوقی ماموریت خارج از مرکز ، اضافه کاری و . . . را ارائه می دهند . از طرفی دیگر قشر نجیب و کم درآمد بازنشسته که شاید یک سوم جمعیت کشور را تشکیل می دهند با چندین سرعائله ، نوه و نتیجه با حداقل حقوق مصوبه با دشواری زندگی پر مشقت خود و خانواده را می گذرانند که جمع کثیری از سالمندان بیمار و مستاجر هستند .
به راستی سیاست گذاران کلان کشور که طرح یکسان سازی حقوق را نمی پذیرند آیا در این کشور زندگی نمی کنند و به فقر عمومی و درد اجتماعی میلیون ها انسان آشنایی ندارند ؟ در همین روزهای اسفند ماه تعدادی در ادارات دولتی چند ده میلیون تومان پاداش آخر سال و . . . با مجوز رسمی بخشنامه دریافت می دارند که این نابرابری ها و نامساوات های اجتماعی در حق کارمندان دون پایه و کارگران خدماتی شرکتی اجحاف و بی عدالتی است . حال از بن لباس ، سبد کالا و . . . اقامت در هتل پنج ستاره ایام تعطیلات عید نوروز در شهرهای زیارتی و گردشگری با پذیرایی کامل بگذریم که همگان به این سفرهای سالیانه آگاهند .
این اختلاف طبقاتی جامعه ما ، همچنان حاکمیت دارد و دره فقر هر روز عمیق تر نمایان می شود و لذا قانونگذاران نه اینکه هیچگونه توجهی به مساوات و دیدگاه یکسان بینی حقوق نداشته اند ، بلکه نوعی افراط و تفریط هم اعمال کرده اند . آیا تاکنون اندیشیده ایم با دریافت حقوق مصوبه اندک بدون در نظر گرفتن وضعیت معیشتی عمومی ، چگونه می توان هزینه های کمرشکن یک ماه را تامین کرد و دم برنیاورد ؟ آیا خون دل خوردن نیست ؟
اعتراضات سراسری بازنشسته های تامین اجتماعی ، کارگران و معلمان آموزش و پرورش که قانونگذاران را تربیت کرده اند نشان از بی عدالتی جامعه فقر زده ماست که هر هفته در استان های بزرگ کشور و شهرستان ها تجمع اعتراضی برپامی دارند شاید صدای خسته و بحق آنها به گوش بالادستی ها و سیاست گذاران برسد . ولی کو گوش شنوا و چشم بصیرت .
چرا این اعتراضات را آسیب شناسی و ریشه یابی نمی کنیم ؟ آیا این زخم های عمیق قشر بازنشسته با متفرق کردن التیام می بخشد و زندگی معترضین سروسامان می یابد ؟ مردم فهیم و قدرشناس کشور ما در این شرایط حساس و بحران سیاسی جهان ، هیچگاه از کمبودها لب به اعتراض نمی گشایند ولی در مقابل تبعیض ها و رنجی که می برند قد علم می کنند . مگر زمان جنگ تحمیلی را فراموش کرده ایم که به دلیل کمبودهای مواد خوراکی ، ارزاق عمومی و مصرفی که به سال قحطی شباهت داشت همه اقشار مختلف جامعه با صبوری ، متانت و فروتنی ، مردانه زیر آتش و خمپاره برای مبارزه در مقابل کفر تا سرحد نابودی دشمن لحظه ای آرام و قرار نداشتند ، در نهایت به پیروزی رسیدند . چرا در آن دوران از اعتراضات عمومی کف خیابان ها خبری نبود ؟ چون نه خبری از حقوق های چند صدمیلیون تومانی بود نه نشانی از ریخت و پاش و بگیر و بندهای خودی ها و دست درازی به خزانه بیت المال .
مردم سراسر کشور از هر زبان ، ملیت ، گویش و لهجه با انسجام و یکپارچگی برای استقلال و آبادانی وطن در برابر بیگانگان به سرسپردگی آمریکای جهانخوار همت و حمیت به جهانیان نشان داده و غیرت ایرانی را در ترازوی عمل و اقتدار دنیا را به حیرت و تعجب واداشتند تا تبعیض و نابرابری ریشه کن شود تا همه در مقابل قانون کشور یکسان ، مساوی ، برابر با آرامش عمومی و آسایش اجتماعی در نهایت سلامت ، درستکاری و امانتداری زندگی کنند . ولی طولی نکشید که خیانت جای صداقت را گرفت و فاصله طبقاتی فقر و غنی در جامعه به صورت فاحش و غیرباور نمودار شد که هم اینک میلیونها نفر از هموطنان بازنشسته زیر خط فقر زندگی می کنند . متاسفانه هنوز در بر همان پاشنه بی برنامگی می چرخد . آیا لازم نیست طرح یکسان سازی حقوق به مرحله اجرا درآید و مردم از تبعیض رهایی یابند ؟

payamgooyesemnan