یادداشت روز به قلم محمد علیان؛

کارگران و خانه کارگر را دریابید

امروزه بیش از پنجاه درصد جمعیت کشورمان خانواده های سرافراز قشر کارگر تشکیل می دهند که این طبقه زحمتکش برای امرار معاش از دل کوه ، معادن ، دریا ، کویر و در سالن های طاقت فرسای پرسروصدا و نامناسب تولید کارخانجات و شرکتها با بازوان پرقدرت خود چرخ اقتصاد کشور را با دشواری شبانه روزی به گردش می آورند تا ثروت ملی را برای کشورمان تولید کنند . به راستی اگر فقط یک روز این قشر کم ادعا و پرتوان دست از تولید و فعالیت بازدارند چه خواهد شد ؟ آیا چرخ اقتصاد متوقف نخواهد ماند ؟

کارگران غیرتمند و شجاع از زمان شکوفایی انقلاب اسلامی ، همدوش مردم حق طلب جامعه ما

با همت و حمیت بپاخاستند ، دوران هشت سال دفاع مقدس در برابر جنگ تحمیلی کشورهای ابرقدرت مردانه و جاودانه ایستادند ، در تمام راهپیمایی ها همگام و همصدا با اقشار مختلف با عشق میهنی حضور فعال داشتند ، در مقابل تحریم های ناجوانمردانه کشورهای ابرقدرت و ظالم ایستادگی و مقاومت نشان دادند چرا تاکنون به حقوق شهروندی این طبقه عظیم جامعه توجه شایانی صورت نگرفته است ؟ چرا نگاه ما نسبت به کشورهای پیشرفته با این قشر خلاق و کارآفرینی که در پایین ترین سطح جامعه از نظر معیشتی زندگی آبرومندانه دارند کارشناسی نیست و از شعار جهانی « حفظ اشتغال بهتر از ایجاد اشتغال است » عقب مانده ایم . در این شرایط دشوار شیوع کرونا ، تحریم ، بیکاری و فقر عمومی که در حال حاضر بیداد می کند و امان همگان را بریده است .

مشکلات کار و کارگری در استان ما کاملا مشهود و قابل لمس است ، حتی در سطح کلان کشور هم می توان به وضوح درک کرد . اگر تجمع اعتراضی مقابل مجلس شورای اسلامی ، خانه های کارگری شهرها و دیگر ارگان های دولتی صورت گرفته فقط به دلیل مطالبه گری حق و حقوق قانونی بوده تا صدای مظلوم خویش را به گوش مسئولین ارشد ذیربط که در رفاه ، آسایش و آرامش کلی با حقوق های نجومی آرام زندگی می کنند برسانند که جمع کثیری از کارگران با چند سر عائله مستاجر از خانه به دوشی رنج می برند . آیا تاکنون از خود پرسیده ایم که مسئولین و متولیان رسیدگی کننده به این مشکلات حاد کارگری که سالها سرراهشان قرار گرفته به کدامین یک از تجمعات معیشتی که حق مسلم آنهاست جامه عمل پوشانده اند ؟ کدام ارگان دولتی باید رفاع عمومی کارگران را تقویت کند ؟ آیا باید تضییع شدن حقوق اجتماعی این قشر زحمتکش را به گردن تحریم اندازیم که در برخی از شرکت ها ، کارخانجات قبل از شروع کار ، قراردادهای سفید امضاء ، چک ، سفته و دیگر مدارک تعهدآور اعم از استعفا و . . . علیرغم میل باطنی کارگر از وی می گیرند تا حق کوچکترین اعتراض یا مطالبه گری نداشته باشد ؟

آیا با این محدودیت در فضایی مناسب و دلخواه کارگر می تواند با عشق ملی و ذاتی شبانه روز در سالن های غیراستاندارد به تولید اشتغال ورزد ؟ بدون تعارف ما مدیون قشر صنعتگر و کارآفرینی جامعه هستیم گرچه سرمایه گذار بخش خصوصی هم نقش مهم و اساسی در تولید و اقتصاد کشور دارد و اما رکن اصلی و ستون تولید کارگران زحمتکش ما هستند که بر کسی پوشیده و پنهان نیست . ولی متاسفانه از داشتن یک شرکت تعاونی مصرف در شهرهای استان محروم اند تا مایحتاج خوراکی ، مصرفی روزانه خود را به نرخ تعاونی با قیمت نازل از این فروشگاهها خریداری تا حداقل بار مالی از دوششان کم شود .

آیا نمی توان از طریق بانک رفاه که به نام کارگران ثبت و شناخته شده شرکت تعاونی مصرف کارگران تحت نظارت خانه کارگر با مشارکت و سهیم شدن کارگران در بخش سرمایه و سود حاصله و زیان احتمالی با توجه به افزایش نرخهای روزانه کالا و اجناس متصور نیست در شهرهای استان ایجاد نمود . گرچه بانک ها با پرداخت وام های کلان چند صدمیلیاردی در توسعه طرح های عمرانی ، ساخت و ساز شرکت ها و دیگر مراکز تجاری ، مسکونی و . . . مشارکت دارد چگونه در طرح راه اندازی و تشکیل این شرکت های تعاونی مصرف کارگران خانه کارگر نمی تواند با سرمایه گذاری ورود پیدا کند ؟ فراموش نکنیم فقط با پوشیدن لباس جمهوریت نمی توانیم کشور را به عدالت محوری هدایت کنیم . امید است مدیران ارشد استان ما برای رفاه کارگران و حل مشکلات معیشتی این طبقه نجیب و محروم تدابیری جدی اندیشند

payamgooyesemnan