یادداشت روز به قلم مسعود کلاهی؛

پرستاران و تبریکاتی که راه گشا نیست!

تقارن روز پرستار با زاد روز حضرت زینب (س) بیانگر ایثار وفداکاری و نقش حیاتی و جایگاه ویژه پرستاران در نظام سلامت و صیانت از جان بیماران است . اهمیت و نقش پرستاران در نظام  سلامت بر هیچ کس پوشیده نیست و در این شرایط بحرانی و همه گیری ویروس کرونا، پرستاران جان برکف در خط اول بوده و بیشترین فشار را درمقابله بااین بیماری تحمل می کنند . پرستاران در نهایت سختی و با دوری از فرزند و خانواده خود و لیکن  باهمتی بلند  واراده ای محکم در حال مبارزه ای سخت ونفس گیر با ویروس کرونا  هستند و ایثارگرانه سینه خودرا سپر بلا  می کنند  تا از جان تک تک مردم صیانت کنند و  به بیماران زندگی دوباره ببخشند و سایه سیاه کرونا راازسرمردم کم کنند

روز پرستار فرصتی است تا از  این قشر خدوم وانسان های صبور و مدافعان فداکار ودلسوز تجلیل به عمل آمده و خدمات و زحماتشان ارج نهاده و  به  آنها دستمریزاد و خداقوت گفت.

اما این تشکر ها وقتی به دل خواهد نشست که بخشی از مشکلات آنها را عمل کرده باشیم و در عمل ارادت خود را به آنها اثبات کنیم.

کمبود بیش از ۱۰۰ هزار پرستار در کشور و فاصله زیاد با استاندارد جهانی باعث شده پرستاران ساعات بیشتری را در در محل کار خود گذرانده و مجبور به حضور در بخش‌های مختلف درمانی شوند. در حالیکه استاندارد جهانی برای هر تخت چهار پرستار است و در ایران ۲/۵ پرستار در نظر گرفته شده است، امروزه تعداد پرستاران ما برای هر تخت کمتر از یک نفر می باشد و در بعضی از مناطق محروم این عدد به ۵/. می‌رسد.

همچنین بسیاری از پرستاران به صورت شرکتی جذب می گردند و علیرغم کار بیشتر آنها، دریافتی بسیار کمتری را نسبت به نیروهای رسمی دارند. مبلغ که گاه به نیمی از دریافتی‌های نیروهای استخدامی می‌رسد. نیروهای شرکتی که با قراردادهای ۸۹ روزه هیچگونه امنیتی را برای شغل خود متصور نیستند.

کارانه پایین و تعویق در همین مبالغ ناچیز از دیگر مسائلی است که به درستی مدیریت نمی گردد و دغدغه ای دیگر را برای پرستاران ایجاد کرده است. پرستارانی که در این روزهای سخت کرونایی، نداشتن دغدغه ی اقتصادی حداقل خواسته ی آنهاست. همین موضوع باعث شده برخی از پرستاران مجبور به کار در چند مرکز درمانی و مراکز خصوصی گردند که بهتر کیفیت کار آنها را تحت الشعاع قرار می دهد. طرح فوق العاده خاص برای پرستاران سالهاست که بلاتکلیف باقی مانده و در کنار قرارگیری این شغل به عنوان مشاغل سخت در گوشه ای خاک میخورد.

در حالی که در این ۱۹ ماه گذشته از همه گیری ویروس کرونا در ایران، ده‌ها تن از پرستاران و کادر درمان جان خود را از دست داده اند، وضعیت روحی و روانی دیگر پرسنل نیز مناسب نمی باشد و افسردگی، خستگی، خشم و اضطراب در جان آنها رخنه کرده است. وضعیتی که برای آینده کادر درمان ایران نگران کننده است و اگر هر چه سریعتر چاره ای نیندیشیم تبعات گسترده تری را به دنبال خواهد داشت.

تمام این مشکلات به همراه هزاران درد دیگر که هیچ وقت پرستاران عزیز بر زبان نیاورده اند نشان می دهد که روز پرستار هم نمادی برای کارهای نمایشی بسیاری از مدیران و مسئولان است. و با یک تبریک جانسوز و به ظاهر دلسوزانه به پایان می رسد.

تبریک روز پرستار وقتی به واقعیت مبدل می گردد که غمی را از چهره پرستاران بزداییم لبخند واقعی را بر لبان آنها به بنشانیم.

روز پرستار وقتی به شادی تبدیل می گردد که مشکلات آنها کمتر گردد و رسیدگی به دغدغه های اقتصادی این از خودگذشتگان در عمل و نه در شعار در اولویت قرار گیرد.

پرستاران ایران چیزی جز حق حداقلی خود را مطالبه نمی کنند و در درخواست های آنها به هیچ وجه زیاده‌خواهی دیده نمی شود. آنها چیزی را میخواهند که در بسیاری از کشورها خنده دار به نظر می آید و امکاناتی را مطالبه می‌کنند که بازخورد آن به بیماران برمیگردد و در کیفیت خدمات مثمر ثمر خواهد بود.

پس باز هم همچون سال‌های گذشته امیدواریم و برای این عزیزان ایثارگر آرزوی صحت و سلامت داریم.

payamgooyesemnan