امروز شنبه ۲۳ خرداد ۱۴۰۵
شهرداری و شورای شهر شاهرود

وقتی رقابت شخصی هزینه‌اش را شهر می‌پردازد

وقتی رقابت شخصی هزینه‌اش را شهر می‌پردازد
کد خبر: 28557
زمان انتشار: ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۱۸:۵۹ بعد از ظهر -
25 بازدید

وقتی رقابت شخصی هزینه‌اش را شهر می‌پردازد
»محمد علی عباس نژاد
دو ماه از آغاز سال گذشته است، اما هنوز بودجه شهرداری شاهرود وارد فاز اجرایی نشده؛ موضوعی که عملاً بسیاری از پروژه‌های عمرانی و خدماتی را متوقف یا کند کرده و نارضایتی شهروندان را به‌دنبال داشته است.
مهندس احمدی، شهردار شهر، در جلسات متعدد به‌صراحت از این وضعیت گلایه کرده و علت اصلی را عدم همراهی شورای شهر و به‌ویژه ریاست شورا، عنوان کرده است؛ گلایه‌ای که حالا دیگر محدود به مدیریت شهری نیست و در میان مردم نیز شنیده می‌شود.
پرسش اصلی اینجاست:
اگر بنا بر اظهارات شهردار، شورا و ریاست آن نه‌تنها نقش تسهیل‌گر نداشته‌اند، بلکه با تأخیر و ایجاد مانع، روند اجرای بودجه را قفل کرده‌اند، آیا این عملکرد با وظایف قانونی شورای اسلامی شهر هم‌خوانی دارد؟
بر اساس قانون، شورا باید ناظر، سیاست‌گذار و پشتیبان اجرای صحیح امور شهری باشد، نه عاملی برای تعلل و توقف. تأخیر در تصویب یا اجرایی شدن بودجه، صرفاً یک اختلاف اداری نیست؛ این تأخیر مستقیماً به معنای عقب‌افتادن پروژه‌ها، افزایش هزینه‌ها و نادیده گرفتن مطالبات شهروندان است.
ریاست محترم شورا و اعضای آن باید به افکار عمومی پاسخ دهند:
آیا اختلاف‌نظرها و ملاحظات شخصی یا گروهی، مجوزی برای معطل گذاشتن شهر است؟ آیا شهروندان باید بهای اختلافات درون‌مدیریتی را با کاهش خدمات و رکود پروژه‌ها بپردازند؟
نکته نگران‌کننده آن است که این وضعیت، چهره‌ای از مدیریت شهری ترسیم می‌کند که در آن هم‌افزایی جای خود را به تقابل داده است. شهردار از نبود حمایت می‌گوید، شورا از نظارت؛ اما آنچه دیده می‌شود، توقف و فرسایش است. در این میان، هیچ‌یک از این عناوین، گره‌ای از کار مردم باز نمی‌کند.
امروز انتظار شهروندان از ریاست شورای شهر شاهرود و دیگر اعضای شورا روشن است:
شفاف بگویند چه چیزی مانع اجرای بودجه شده و چرا با وجود گذشت دو ماه از سال، شهر همچنان بلاتکلیف مانده است. اگر نقدی به عملکرد شهردار وجود دارد، مسیر قانونی آن مشخص است؛ اما قفل‌کردن بودجه، نه نقد است و نه نظارت، بلکه هزینه‌سازی برای شهر است.
مدیریت شهری میدان رقابت نیست؛ میدان مسئولیت است. اگر این واقعیت جدی گرفته نشود، آنچه آسیب می‌بیند نه جایگاه افراد، بلکه اعتماد عمومی و آینده شهر خواهد بود.
در این راستا خبرنگاران شاهرود تقاضای یک نشست از شورای شهر نمودند که توسط شورا پذیرفته و جلسه ای لحاظ شد .
در پی اختلافات اخیر میان شهردار شاهرود و شورای شهر، فضای رسانه‌ای و افکار عمومی بیش از هر زمان دیگری منتظر شفافیت، پاسخ‌گویی و گفت‌وگویی مؤثر بود.
از این رو، پس از گفتگو خبرنگاران با شهردار و شنیدن دیدگاه‌های ایشان درباره نقش شورا و تأثیر تصمیمات آن در روند امور شهری، درخواست یک نشست خبری برای بیان نقطه‌نظرات طرف مقابل؛ یعنی ریاست شورا از سوی خبرنگاران مطرح شد.
آنچه در این میان اهمیت دارد، «هدف» نشست است.
نشست خبری رسانه‌ای ذاتاً برای انتقال پیام و روشن شدن روایت‌ها برای مردم طراحی می‌شود؛ نه برای حضور افراد غیرمرتبط با کار خبرنگاری یا دعوت از کسانی که ضرورتی برای حضورشان وجود ندارد. متأسفانه ، در جلسه‌ای که قرار بود صرفاً با حضور خبرنگاران برگزار شود، تعدادی از افراد دیگر نیز بدون آن‌که خبرنگار باشند یا جایگاه مشخصی در گفت‌وگو داشته باشند، در نشست حضور پیدا کردند. حضوری که بی‌توجهی به شأن رسانه و نگرانی خبرنگاران از انحراف جلسه از کارکرد اصلی آن را به دنبال داشت.
این وضعیت به اعتراض و در نهایت ترک جلسه توسط خبرنگاران انجامید؛ اتفاقی که در نهایت نه‌تنها به کیفیت پاسخ‌گویی کمک نمی‌کند، بلکه به ایجاد فاصله میان مردم، رسانه و نهادهای شهری نیز دامن می‌زند.
رسانه‌ها در شهر، پل ارتباطی مردم و مسئولان هستند و وظیفه آنان ثبت واقعیت‌ها، طرح پرسش‌های اساسی و رساندن آن به افکار عمومی است.
وقتی خبرنگار احساس کند جلسه از مسیر حرفه‌ای خود دور می‌شود، طبیعی است که نسبت به آن واکنش نشان دهد.
در چنین شرایطی، آیا بهتر نبود ریاست شورا از همان ابتدا با دلجویی از خبرنگاران و با رعایت چارچوب نشست خبری (صرفاً با حضور خبرنگاران و نمایندگان رسانه‌ها)، امکان یک گفت‌وگوی رسمی و روشن فراهم می‌کرد؟
اگر هدف شورا پاسخ‌گویی و روشنگری است، نخستین اقدام برای تحقق آن می‌تواند حفظ حرمت رسانه، احترام به وقت خبرنگار و تضمین یک روند حرفه‌ای باشد؛ روندی که هم برای خبرنگار قابل دفاع باشد و هم برای افکار عمومی، پیام شفاف و قابل پیگیری ارائه دهد.
در پایان باید گفت: مدیریت بحران و اختلاف‌ها در عرصه شهری تنها با موضع‌گیری‌های کلی پیش نمی‌رود؛ بلکه با رفتارهایی که اعتماد عمومی را بازسازی می‌کند ممکن می‌شود. احترام به رسانه و میزبانی درست از خبرنگاران، نه یک کار تشریفاتی، بلکه بخش جدایی‌ناپذیر از حکمرانی پاسخ‌گو و سالم شهری است.

 

اشتراک گذاری
 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *