ابراهیم رضایی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی، روز گذشته در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) متنی منتشر کرد که حالا نه تنها در محافل سیاسی ایران، بلکه در رسانه‌های پاکستان هم به یک جنجال تمام‌عیار تبدیل شده است. او در این توییت نوشت: «پاکستان دوست و همسایه خوب ماست اما واسطه مناسبی برای مذاکرات نیست و اعتبار لازم را برای واسطه‌گری ندارد. آنها همیشه در مصلحت ترامپ را در نظر می‌گیرند و بر خلاف میل آمریکایی‌ها حرفی نمی‌زنند.»

در نگاه اول شاید این جمله یک «نظر شخصی» به نظر برسد، اما وقتی از زبان سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس ادا می‌شود، وزن و بار دیپلماتیک پیدا می‌کند. آقای رضایی به عنوان سخنگو، قرار است مواضع جمعیِ این کمیسیون حساس را بازتاب دهد، نه اینکه با یک توییت، یک کشور همسایه را تحقیر کند. متأسفانه او یا فراموش کرده یا بی‌اعتنا به این واقعیت است که هر حرفی را نمی‌شود در هر جایگاهی زد. نتیجه دقایقی بعد مشخص شد: خبرنگاران و رسانه‌های پاکستانی با حساسیت بالا، این اظهارات را پوشش دادند و در اقدامی عجیب، برخی از آنها آقای رضایی را با عنوان «سخنگوی شورای امنیت ملی ایران» معرفی کردند. یعنی نه یک سخنگوی کمیسیون مجلس، بلکه یک مقام رسمی در سطح حساس‌ترین نهاد امنیتی کشور. این اشتباه رسانه‌های پاکستانی، خود نشان می‌دهد که اظهارات آقای رضایی چقدر شفافیت لازم را نداشته و جای سوءبرداشت باقی گذاشته است.

سه ضربه بزرگ به منافع ملی از یک توییت سخنگو:

اول؛ تضعیف اعتماد همسایه شرقی:

پاکستان در سال‌های اخیر بارها در موضوعات منطقه‌ای مثل افغانستان، مذاکرات صلح و حتی موضوع غزه، تلاش کرده خود را به عنوان یک بازیگر مستقل نشان دهد. چه بخواهیم چه نخواهیم، اسلام‌آباد همسایه‌ای است که با ایران مرز طولانی دارد و در بسیاری از پرونده‌های امنیتی مثل مقابله با تروریسم و مبارزه با قاچاق، ناگزیر به همکاری با او هستیم. یک اظهارنظر نسنجیده از سوی سخنگوی کمیسیون امنیت ملی، می‌تواند ماه‌ها تلاش دیپلماتیک را نقش بر آب کند.

دوم؛ ایجاد اختلال در سیاست خارجی دولت:

دستگاه دیپلماسی ایران در مقطع حساس کنونی، درگیر پرونده‌های متعددی است؛ از مذاکرات هسته‌ای و رفع تحریم‌ها گرفته تا تنش‌زایی‌های رژیم صهیونیستی و بحران‌های منطقه. در چنین شرایطی، وقتی سخنگوی یک کمیسیون کلیدی مجلس دقیقاً برعکس مواضع اصولی وزارت خارجه حرف می‌زند، عملاً به تیم مذاکره‌کننده ضربه زده است. اگر پاکستان واسطه «بی‌اعتبار» است، پس چرا سال‌هاست که در بسیاری از کانال‌های دیپلماتیک غیررسمی، نقش تسهیل‌گر را ایفا کرده است؟ آقای رضایی برای چنین ادعای بزرگی مدرکی ارائه نداده و صرفاً با برداشت شخصی از «مصلحت ترامپ»، یک کشور همسایه را تحقیر کرده است.

سوم؛ تبدیل شدن به سوژه رسانه‌های رقیب:

نکته تأسف‌بار این است که همین توییت کوتاه، دستمایه رسانه‌های فارسی زبان معاند و همچنین شبکه‌های خبری پاکستانی شد که با آب و تاب تمام، آن را «توهین رسمی ایران به پاکستان» جا زدند. حالا وزارت خارجه ایران باید وقت و انرژی بگذارد و شاید مجبور شود به طور رسمی موضع‌گیری کند که «نظر آقای رضایی شخصی است و ربطی به سیاست جمهوری اسلامی ندارد». این یعنی یک سخنگوی مجلس با یک اظهارنظر عجولانه، دستگاه دیپلماسی را در موضع دفاعی و تکذیب‌گونه قرار داده است.

آقای رضایی؛ سخنگو هستید یا فعال توییتر؟

کسی توقع ندارد که یک سخنگوی مجلس همه چیز را تأیید کند. نقد عملکرد دیپلماتیک پاکستان یا هر کشور دیگر کاملاً ممکن است، اما در قالب تحلیل کارشناسی، در محافل تخصصی و با ذکر مستندات. اما اعلام صریح اینکه یک کشور همسایه «اعتبار ندارد» و «بر خلاف میل آمریکایی‌ها حرف نمی‌زند»، نه تحلیل است، نه نقد منصفانه. این اظهار نظر، بیشتر شبیه یک بیانیه سیاسی غیرمسئولانه است که از دهان یک فعال رسانه‌ای در می‌آید، نه از زبان سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس.

واقعیت تلخ: سیاست خارجی جای کارهای فردی نیست

این اتفاق یک بار دیگر ثابت کرد که در جمهوری اسلامی، متأسفانه هنوز یک «هماهنگی بین‌دستگاهی» معنادار بین مجلس، دولت و شورای عالی امنیت ملی شکل نگرفته است. هرکس به نام خودش حرف می‌زند، منافع حزبی و گروهی را بر منافع ملی ترجیح می‌دهد و وقتی سخنگوی یک کمیسیون حساس، این خط قرمز را هم نادیده می‌گیرد، بعد باید دیپلمات‌های حرفه‌ای با دست و پنجه نرم کردن با رسانه‌ها و تماس‌های تلفنی، آتش به پا شده را خاموش کنند.

منبع خبر: پیامگوی سمنان

payamgooyesemnan