سپاس از مهر بی‌پایان شما در روز جهانی ورزشی‌نویسان…

یادداشت روز به قلم مرتضی دهرویه؛

سپاس از مهر بی‌پایان شما در روز جهانی ورزشی‌نویسان…

دوم جولای، در تقویم جهانی، به نام «روز جهانی ورزشی‌نویسان» شناخته می‌شود؛ روزی برای تجلیل از صداقت، شجاعت و تعهد قلم‌هایی که نه صرفاً برای نوشتن، که برای بیدار نگه داشتن روح ورزش، حقیقت و مردم می‌نویسند.
از صمیم دل سپاسگزارم از تمام عزیزانی که در این روز با پیام‌ها، تماس‌ها، استوری‌ها، یادداشت‌ها و محبت‌های بی‌ریای خود، این روز را به من تبریک گفتند. شرمنده‌ام که نتوانستم پاسخ تک‌تک مهربانی‌هایتان را بدهم، اما با جان و دل آن‌ها را دیدم، خواندم و در قلبم ثبت کردم.
این مهر شما برای من فقط یک تبریک نبود؛ تکرار یک عهد بود:
عهدی برای وفادار ماندن به مردم، به ورزش، به نسل‌های خاموش اما درخشان این سرزمین.
دعا کنید در ادامه مسیر، همچنان یار و همراه ورزش و ورزشکاران باشم؛
نه در خدمت قدرت و میز، بلکه در مسیر حقیقت و خدمت به مردم.
آرزو دارم روزی ورزش استان سمنان به جایگاه واقعی‌اش برسد؛
روزی که مردم این دیار، برای داشتن تیم‌های لیگ برتری آرام و قرار نداشته باشند،
روزی که ورزشکارانمان نه‌تنها در میدان‌های ملی، بلکه در عرصه‌های جهانی بدرخشند،
و نام سمنان بر پیشانی افتخار ایران بدرخشد.
آرزو دارم مسئولان این استان به جایی برسند که از دیدن برخی ورزشگاه‌های فرسوده، احساس شرم نکنند؛
جایی که زیرساخت مناسب، حق بدیهی ورزشکار باشد، نه آرزویی دور.
روزی که هیچ استعدادی مجبور نشود برای رشد، استان خود را ترک کند و آواره شهرهای دیگر شود؛
و دیگر هیچ پدر و مادری برای آینده ورزشی فرزندش زندگی خود را نفروشد.
و بیش از همه امیدوارم: مدیرانی را در عرصه ورزش شاهد باشیم که کنار ورزش باشند، یار باشند، نه بار.
مدیرانی که از ارائه گزارش و آمار به جامعه هدف، نترسند و شفافیت را سرلوحه کار خود قرار دهند، نه پنهان‌کاری و توجیه.
مدیرانی که از ابتدا حامی ورزشکاران باشند، نه آن‌گاه که آن ورزشکار با رنج و بی‌پناهی به قله رسیده و آن وقت تازه نامش را بشنوند و به دنبال عکس یادگاری و پر کردن رزومه بیفتند.
امیدوارم روزی ورزش داشته باشیم، با پیوست فرهنگی روشن و هدفمند؛
نه اینکه فقط برای جبران کم‌کاری‌ها و ضعف‌ها، به شو، نمایش و فضای مجازی پناه ببریم و اصل را قربانی ظاهر کنیم.
و نهایتاً، امید دارم که همه ما، در هر جایگاهی که هستیم، ادامه‌دهنده راه شهیدان وطن باشیم.
نه آنکه تنها در سالگردها، با ژست‌های پرزرق‌وبرق عکس بگیریم و منتشر کنیم تا شاید چند روزی بیشتر در صحنه بمانیم.
بلکه با عمل، با صداقت، با تعهد، و با شرمندگی نداشتن در برابر خون پاکشان…
این‌ها رؤیا نیست، رسالت ماست.
و من، تنها یک قلم‌دار کوچک در این مسیرم…
اما اگر حتی یک گام کوچک در جهت بهبود ورزش این استان بردارم، آن را بزرگ‌ترین افتخار زندگی‌ام می‌دانم.
سپاس برای بودنتان… برای اعتمادتان… برای همراهی‌تان.
با مهر و ارادت
مرتضی دهرویه
ورزشی‌نویس، روزنامه‌نگار، و خادم کوچک ورزش ایران

payamgooyesemnan