آبگرم سمنان؛ نیم‌قرن مطالبه، بیست کیلومتر راه، و سکوتی که ادامه دارد

آبگرم سمنان؛ نیم‌قرن مطالبه، بیست کیلومتر راه، و سکوتی که ادامه دار

روایت توسعه در ایران، گاهی نه در پروژه‌های عظیم ملی، بلکه در مسیرهای کوتاه و ناتمام معنا می‌شو؛ جایی که فاصله‌ای کمتر از بیست کیلومتر، به اندازه نیم‌قرن طول کشیده است. داستان آبگرم سمنان، دقیقاً از همین جنس است؛ یک ظرفیت طبیعی کم‌نظیر که در ادبیات برنامه‌ریزی توسعه، می‌توانست به‌راحتی به یک «پیشران منطقه‌ای» تبدیل شود، اما در عمل به «مطالبه‌ای مزمن» بدل شده است.

برای بسیاری از مردم سمنان، آبگرم فقط یک مقصد گردشگری نیست؛ بخشی از حافظه جمعی است. خاطراتی که از دهه‌ها پیش در ذهن نسل‌ها شکل گرفته، از سفرهای خانوادگی ساده تا تجربه‌ای بومی از یک نعمت طبیعی. اما آنچه در این میان تغییر نکرده، وضعیت دسترسی به این ظرفیت ارزشمند است؛ جاده‌ای که سال‌هاست در حد مطالبه باقی مانده و هنوز به یک زیرساخت در شأن این ظرفیت تبدیل نشده است.

از منظر کارشناسی، موضوع آبگرم سمنان صرفاً یک پروژه عمرانی نیست؛ بلکه یک «مسئله حکمرانی محلی» است. وقتی یک ظرفیت گردشگری با ویژگی‌های درمانی و اقتصادی، طی چند دهه نتواند از حد بالقوه به بالفعل برسد، باید پرسید که گره کار در کجاست؟ آیا مسئله کمبود منابع است؟ یا نبود اولویت‌گذاری؟ یا شاید هم پراکندگی تصمیم‌گیری و فقدان یک متولی واحد؟

در سال‌های گذشته، به‌جای تمرکز بر حل مسئله، گاهی شاهد طرح مباحث حاشیه‌ای و حتی رقابت‌های منطقه‌ای بوده‌ایم؛ در حالی که منطق توسعه پایدار، بر هم‌افزایی و نگاه فرامنطقه‌ای تأکید دارد. آبگرم سمنان نه متعلق به یک شهرستان خاص، بلکه سرمایه‌ای ملی است که می‌تواند در صورت برنامه‌ریزی صحیح، منافع آن به کل منطقه و حتی کشور بازگردد.

نکته قابل تأمل آن است که در ادبیات توسعه گردشگری، زیرساخت دسترسی نخستین و بدیهی‌ترین پیش‌نیاز است. بدون جاده مناسب، هیچ سرمایه‌گذاری پایداری شکل نمی‌گیرد، هیچ زنجیره خدماتی تکمیل نمی‌شود و هیچ برند گردشگری تثبیت نخواهد شد. بنابراین، طرح مکرر موضوع «واگذاری به بخش خصوصی» بدون تأمین زیرساخت‌های اولیه، عملاً به تعویق انداختن مسئله است، نه حل آن.

با این حال، طرح دوباره این مطالبه از سوی فرماندار سمنان در حضور مسئولان ملی، نشانه‌ای از زنده بودن این دغدغه است؛ دغدغه‌ای که اگرچه سابقه‌ای طولانی دارد، اما همچنان می‌تواند به نقطه‌ای برای آغاز یک تصمیم جدی تبدیل شود. تجربه نشان داده است که بسیاری از پروژه‌های زمین‌مانده، نه به دلیل پیچیدگی فنی، بلکه به‌واسطه نبود اراده منسجم به نتیجه نرسیده‌اند.

این یادداشت، نه برای نفی تلاش‌های گذشته، بلکه برای تأکید بر یک ضرورت روشن نوشته می‌شود: توسعه، از مسیر تصمیم‌های کوچک اما قطعی عبور می‌کند. اگر قرار است آبگرم سمنان به جایگاه واقعی خود برسد، نخستین گام، تعیین تکلیف همین مسیر کوتاه است؛ مسیری که سال‌هاست طولانی شده است.

و شاید مهم‌تر از همه، ثبت این مطالبه در حافظه عمومی است؛ مطالبه‌ای که نسل‌ها آن را گفته‌اند، نوشته‌اند و پیگیری کرده‌اند. امید آن است که این بار، این صدا نه در میان انبوه وعده‌ها، بلکه در مسیر یک اقدام عملی شنیده شود.

به قلم: مرتضی دهرویه ✍️ ✍️

payamgooyesemnan