مدیریت در سایه، توسعه در تاریکی!

کولیوند پس از یک سال بالاخره برکنار شد!

مدیریت در سایه، توسعه در تاریکی!

دوره استانداری محمدجواد کولیوند در استان سمنان را می‌توان یکی از کم‌اثرترین و پرهزینه‌ترین دوره‌های مدیریتی استان دانست؛ دوره‌ای که نه‌تنها گرهی از مشکلات مزمن سمنان باز نکرد، بلکه با بی‌تصمیمی، محافظه‌کاری و شکل‌گیری مدیریت در سایه، عملاً توسعه استان را به حاشیه راند.

کوتاه ترین عمر مدیریتی صندلی استانداری سمنان به محمد جواد کولیوند تعلق می گیرد، موضوعی که بسیاری از سیاستمداران از نوع عملکرد کولیوند و وعده های فراوان وی مدت ها پیش به این نتیجه رسیده بودند و اعتقاد داشتند وی زمستان سمنان را به خود نخواهد دید، که همان هم شد.

سمنان در این سال‌ها با بحران‌هایی چون رکود اقتصادی، بیکاری جوانان تحصیل‌کرده، مهاجرت نخبگان، بحران آب، ضعف سرمایه‌گذاری و فرسایش سرمایه اجتماعی روبه‌رو بود؛ اما خروجی استانداری بیشتر به جلسه، بازدید نمایشی و گزارش‌های بی‌نتیجه خلاصه شد.
نه برنامه توسعه روشنی ارائه شد، نه شاخص قابل سنجشی که نشان دهد این دوره چه دستاورد ملموسی برای مردم داشته است.

یکی از نقاط تاریک این دوره، نقش پررنگ و خارج از قاعده یک دیپلمات‌پوشِ پُرمدعا در فرآیند تصمیم‌سازی استان بود؛ فردی که عملاً به کانون قدرت غیررسمی بدل شد، بی‌آنکه مسئولیت‌پذیری متناسب با این سطح از نفوذ داشته باشد.
تصمیم‌ها در حلقه‌ای بسته و غیرشفاف شکل گرفت، ارتباط استاندار با نخبگان، بدنه اجتماعی و حتی نیروهای همسو با دولت مختل شد و روابط محفلی جای ضوابط قانونی را گرفت.
این وضعیت، شائبه جدی منفعت‌طلبی شخصی، دروازه‌بانی قدرت و باندبازی اداری را در افکار عمومی تقویت کرد؛ شائبه‌ای که هرگز با شفافیت و پاسخ‌گویی روشن همراه نشد.

در کنار این مسئله، عدم قاطعیت استاندار به شاخص ثابت مدیریت استان تبدیل شد.
در برابر مدیران ناکارآمد، پروژه‌های متوقف، تعارض منافع و مطالبات اجتماعی، نه اصلاحی جدی رخ داد و نه تصمیمی شجاعانه اتخاذ شد.
پیام روشن بود: وضع موجود قرار نیست تغییر کند.

اما شاید بزرگ‌ترین خسارت این دوره، ضربه مستقیم به سبد رأی و پایگاه اجتماعی دولت در استان سمنان بود.
دولتی که با شعارهایی چون شایسته‌سالاری، جوان‌گرایی، شفافیت و مشارکت اجتماعی رأی گرفت، در سمنان با عملکرد استانداری خود عملاً به این شعارها پشت کرد.
بدنه رأی‌دهنده دولت، نیروهای متخصص بومی و حامیان گفتمان تغییر نادیده گرفته شدند و نتیجه آن، ریزش اعتماد عمومی، کاهش مشارکت سیاسی و گسترش بی‌تفاوتی اجتماعی بود.

خروج محمدجواد کولیوند از استانداری سمنان نه با گزارش شفاف عملکرد همراه بود، نه با پاسخ‌گویی به افکار عمومی؛ بلکه صرفاً با انتقال به یک جایگاه دیگر رقم خورد.

دوره کولیوند برای سمنان، نه دوره تحول، بلکه دوره از‌دست‌رفتن فرصت‌ها و تثبیت رکود مدیریتی بود؛ هزینه‌ای که آن را مردم استان پرداخت کردند.

و اما استاندار جدید؛ سمنان دیگر تاب آزمون‌وخطا ندارد! استان سمنان دیگر ظرفیت مدیریت در سایه، چهره‌های پرمدعا و تصمیم‌گریزی مزمن را ندارد.

مطالبات روشن است:

🔹 پایان واقعی مدیریت در سایه

🔹 حذف نقش‌آفرینان غیررسمی و پاسخ‌ناپذیر

🔹 اصلاح قاطع مدیران ناکارآمد

🔹 بازگشت عملی به شعارهای دولت

🔹 شایسته‌سالاری و جوان‌گرایی واقعی

🔹 تمرکز بر اقتصاد، اشتغال، آب و کیفیت زندگی مردم

🔹 شفافیت و پاسخ‌گویی مستمر

استاندار جدید باید بداند دوران مصونیت مدیریتی تمام شده است و جامعه سمنان این‌بار با حافظه‌ای پر از تجربه‌های تلخ، عملکرد او را دقیق و بی‌اغماض رصد خواهد کرد.سمنان دیگر استاندار کم‌تصمیم و کم‌اثر نمی‌خواهد.

یا مسیر اصلاح واقعی آغاز می‌شود، یا این استان همچنان هزینه انتصابات سیاسی و مدیریت‌های پرمدعا را خواهد داد.

نویسنده: رضا ترابی

payamgooyesemnan