سمنان، قربانی بی‌عملی در توسعه ورزش!!

وقتی سکوت متولیان، بلندتر از فریاد مردم است!!!

سمنان، قربانی بی‌عملی در توسعه ورزش!!

در روز دوشنبه همین هفته، سلسله جلساتی با حضور وزیر ورزش و جوانان، نمایندگان مجلس و مدیران استانی در تهران برگزار شد. مرور اخبار این جلسات، تصویری روشن و البته نگران‌کننده از وضعیت توزیع اعتبارات و توجه به زیرساخت‌های ورزشی کشور به دست می‌دهد؛ تصویری که در آن استان‌هایی چون زنجان، فارس، آذربایجان شرقی، گلستان، همدان، کرمانشاه، خوزستان و آذربایجان غربی سهمی مشخص و قابل دفاع از منابع و پروژه‌ها داشته‌اند.
✓تکمیل ورزشگاه دو هزار نفری شهر ابهر با استفاده از ظرفیت مولد سازی از اماکن ورزشی
✓اعتبار لازم برای سالن ورزش های رزمی اهر
✓احداث زمین های چمن برای روستاهای اهر و هریس
✓با استفاده از ظرفیت های مولد سازی نسبت به ایجاد اماکن ورزشی شهر فسا اقدامات انجام شود
✓بررسی راهکار افزایش سرانه سرپوشیده استان کرمانشاه
✓ انتخاب شهر ارومیه برای برگزاری میزبانی ورزش های زورخانه ای آسیایی
✓اختصاص چهار میلیارد تومان برای تکمیل ورزشگاه علی اباد کتول
✓جذب ۱۰۰ میلیارد تومان اعتبار برای جبران عقب ماندگی زیر ساخت های ورزش علی اباد کتول
✓پیکیری ساخت سالن های ورزشی رزن و درگزین
✓بررسی چگونگی تخصیص اعتبار برای پروژه های نیمه تمام استخر بانوان ،زمبن فوتبال و زورخانه دو شهر درگزین و رزن
✓ و پیگیری مسایل ورزشی شهر ابادان
در مقابل، نامی از سمنان نیست؛ نه در فهرست پروژه‌ها، نه در برنامه‌های آتی و نه حتی در وعده‌های پرطمطراق. این «غیبت معنادار» دیگر تصادفی نیست؛ بلکه نتیجه مستقیمِ تعلل، بی‌ثباتی مدیریتی و سکوت مرگبار متولیان ورزش استان است.
و بدتر اینکه ماههاست این دوشنبه ها تکرار شده است
 بلاتکلیفی مدیریتی و عقب‌ماندگی ساختاری
یکی از دلایل اصلی این وضعیت، بلاتکلیفی طولانی در تعیین تکلیف مدیریت اداره کل ورزش و جوانان استان سمنان است؛ وضعیتی که موجب شده فرصت‌های طلایی جذب اعتبارات، پیگیری پروژه‌ها و رایزنی با مدیران ارشد کشور از بین برود. حتی دلسوزی و تلاش‌های چهره‌هایی مانند دکتر صمیمیان، فرماندار سمنان، نیز در چنین بستر فرسوده‌ای راه به جایی نمی‌برد.
 زمین چمن یا میدان مین؟!
نمونه‌ای عینی از این عقب‌ماندگی را می‌توان در وضعیت ناگوار تنها ورزشگاه فعال مرکز استان یعنی استادیوم ولایت مشاهده کرد. در شرایطی که در بسیاری از شهرهای کوچک کشور زمین‌های چمن طبیعی، سیستم آبیاری نوین و نورپردازی پیشرفته در حال بهره‌برداری است، سمنان نه‌تنها فاقد زمین چمن طبیعی است، بلکه زمین مصنوعی موجود نیز آن‌چنان فرسوده و بی‌کیفیت شده که بیشتر به تهدیدی برای سلامت ورزشکاران شباهت دارد تا فرصت رشد آنان.
تأسف‌بارتر آن‌که تیم فوتبال پیشکسوتان شهر سمنان، با درک خطرات این زمین، تصمیم گرفته تنها یک جلسه در هفته آن هم با احتیاط تمرین داشته باشد، مبادا آسیبی جدی متوجه بازیکنان قدیمی و افتخارآفرین شهر شود.
 سکوت متولیان، فریاد مردم
در شرایطی که گلایه‌ها و اعتراضات مردم، خانواده‌ها، مربیان و حتی غیرورزشی‌ها از وضعیت اسف‌بار این زمین، به گوش فلک رسیده، سکوت سنگین و تأسف‌بار برخی مسئولان ورزش استان، به‌ویژه متولیان مستقیم فوتبال، شائبه‌هایی نگران‌کننده را در ذهن افکار عمومی ایجاد کرده است.
شنیده‌ها حاکی از آن است که برخی از همین مدیران، به‌جای پیگیری وضعیت بحرانی زیرساخت‌های ورزشی، هفته‌ای یک روز دور هم جمع می‌شوند و در گوشه‌ای از محله‌های شهر، گل کوچک بازی می‌کنند؛ بی‌تفاوت نسبت به شرایطی که جوانان و نوجوانان این شهر با آن دست به گریبان‌اند.
این تصویر تلخ، نه‌فقط تناقضی آشکار با وظایف قانونی این مسئولان دارد، بلکه نشانه‌ای از بی‌عملی سیستماتیک و فقدان درک از اولویت‌های اجتماعی و توسعه‌ای در سطح استان است.
 استان سمنان، قربانی مدیران ناتوان و ناپایدار؟
باید صادقانه گفت که ادامه چنین روندی، نتیجه‌ای جز ناامیدی، مهاجرت استعدادها و نابودی زیرساخت‌های انسانی و فیزیکی ورزش سمنان نخواهد داشت. این استان، پله ترقی مدیران ناتوان نباشد. سمنان سرمایه انسانی فراوان، چهره‌های دلسوز و افراد توانمندی دارد که اگر میدان به آن‌ها داده شود، قادرند ورزش را از این وضعیت بحرانی نجات دهند.
 فریاد یک مطالبه عمومی: به داد ورزش سمنان برسید
امروز جامعه ورزش سمنان دیگر فقط تقاضا ندارد؛ فریاد می‌زند. خانواده‌هایی که فرزندانشان را با هزار امید به زمین تمرین می‌فرستند، اما با دلسردی بازمی‌گردند؛ مربیانی که دیگر انگیزه‌ای برای ماندن ندارند؛ نوجوانانی که مجبورند استان را ترک کنند تا به رؤیاهایشان برسند. آیا این‌ها کافی نیست برای آنکه وزارت ورزش و دیگر نهادهای بالادستی، یک بار برای همیشه تصمیمی درست درباره مدیریت ورزش استان سمنان اتخاذ کنند؟
سخن پایانی: آقایان تصمیم‌گیر! مسئولیت را به اندازه مسئولیت بسپارید. اگر باور ندارید که “مدیریت ورزش، علم، تعهد و دلسوزی می‌خواهد”، کافی‌ست فقط یک روز با کفش‌های ورزشی از این زمین چمن مصنوعی عبور کنید. آن وقت نه فقط گرد زغال، که شرمندگی از چهره‌تان پاک نمی‌شود…

payamgooyesemnan