یادداشت روز به قلم علی اکبر مختاری؛

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

در آخرین روزهای سال، انتشار خبر توافق بین ایران و عربستان برای برقراری روابط  و وساطتت چین همانند بمب خبری بازتاب گسترده ای در رسانه های داخلی و خارجی داشته است. دراین دور از مذاکرات ایران و عربستان توافق کردند تا دوماه آینده روابط دیپلماتیک خود را از سرگرفته و سفارتخانه ها و نمایندگی ها را بازگشایی کنند. این پدیده شگفت انگیز در روابط بین الملل بدین سبب خبر ساز شده است که این بار یک کشور غیر اسلامی وشبه کمونیستی با مهارت تمام برای امنیت و حفظ منابع تامین انرژی خود تلاش میکند دو کشور اسلامی همسایه را در کنار یک میز گرد آورد و رابطه دوستی و مفاهمه بین آنان برقرار کند. از سوی دیگر شکل گیری اتحادهای جدید و روابط چندجانبه نوین بین کشورهای آسیایی و احتمال گسترش این روابط و تبدیل شدن به پیمانهای نظامی – اقتصادی بدون دخالت غرب و نقش آفرینی چین در معادلات خاورمیانه، برخی کشورهای منطقه ای همسو با غرب را نگران کرده است ولی کاخ سفید اعلام کرده است که از مذاکرات فیمابین این دو کشور مطلع است و از هرگونه تلاش برای پایان دادن جنگ در یمن و کاهش تنش در خاورمیانه استقبال میکند.

در درون نیز شگفتی این رخداد بدین جهت است که شکل گیری چنین رخدادی در دولت سیزدهم و هنگامیکه هژمونی اصولگرایان بر همه ارکان نظام تسری یافته است و نیروهای تندرو اقتدارگرا مجددا به مراکز قدرت دست یافته اند جای تامل دارد.کسانی که در دولت روحانی با سازماندهی نیروهای آتش به اختیار از دیوار سفارت عربستان بالا رفتند و در جراید تیتر زدند که ننگ رابطه با آل سعود از دامان ایران اسلامی پاک شد، اکنون با استقبال از این رخداد، توافق ایران و عربستان را ضربه کاری به آمریکا و رژیم صهیونیستی می دانند. مهم تر اینکه جامعه و جهانیان این گروه  را چندان اهل مذاکره و گفتگو نمی داند و سیاست خارجی انزوا،  منطق تهدید و تکیه برتوان نظامی، ابزار مواجهه با دیگران و برخی دولتهای حاشیه خلیج فارس است. اکنون چه فشار اقتصادی و ترس از فروپاشی و چه مقابله با غرب یا  هر علتی دیگر موجب شده تن به گفتگو داده اند و باید به فال نیک گرفت. به هر جهت توافق و مذاکره از هر روش خشونت آمیزی دیگر ارجحیت دارد و نخبگان و مردم در هر دو طرف  از توافق و دوستی دولتهای همسایه با یکدیگر استقبال می کنند.

نکته دیگر در این توافق همگرایی طرفین و تاکید بر این جمله طلایی در سیاست خارجی است که میگوید: در سیاست خارجی دوست و دشمن دائمی وجود ندارد و باب گفتگو و توافق برای همیشه باز است. در این راستا چنانچه حاکمان در سیاست خارجی حداقل تغییر تاکتیک دهند و از اندیشه اقتدارگرایی و نظامی به سوی توسعه اقتصادی و گفتگو و ارتباط بیشتر با دیگران روی آورند قطعا در کوتاه مدت اثر این تغییر را در اقتصاد و افزایش اعتماد جامعه خواهند دید و مردم ایران ازروند پیش رو که افقی جز فقر و فلاکت و تباهی ندارد تغییر مسیر خواهند داد.

ملتها اهل دوستی و گفتگو وارتباط با دیگر جوامع هستند. جنگ و فقر و فلاکت را دولتها می آفرینند. رها شدن از تعصب و دشمن انگاری همگان و ایجاد مفاهمه با دیگران نیاز ضروری و اساسی ایران امروز است. به قول حضرت حافظ: درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد ، نهال دشمنی بر کن که رنج بی شمار آرد.

payamgooyesemnan