یادداشت روز به قلم روح اله ساعدی؛

برای توسعه و آبادانی؛ استان نیازمند مدیران پاسخگو و شجاع است!

مدتهاست که در رسانه ها و فضای مجازی کارشناسان امر معتقدند، استان سمنان گرفتار مشکلات و مسائلی شده که به دلیل برخی غفلت ها و سهل انگاری ها، نه تنها برخی از آنها تبدیل به چالش شده، بلکه در حال تبدیل شده به اَب هایی است که حل و فصلشان، زور و قوتی بیش از آنچه هست و می بینیم را می طلبد. مواردی همچون تامین منابع آبی استان، کمبود جمعیت با توجه به وسعت استان، افزایش تصادفات جاده ای، و … که هر کدام حدیث مفصلی دارند، که در این مقال نمی گنجد، هر چند که بارها در رسانه ها از جمله در همین روزنامه پیام استان بدان اشاره شده است‌.

در مسیر رِتق و فتق این مسائل، بارها اهالی رسانه و متخصصین گفته اند و نوشته اند که استان کویری سمنان، نیازمند بر کرسی نشستن مدیرانی است که نه تنها “آدم” حل این مسائل باشند، بلکه در مواقعی خود به بار اضافی این مشکلات نیز تبدیل شده باشند. مدیرانی که از خطر کردن نترسند، توانایی تطبیق قوانین خشک و سخت را با شرایط بومی استان داشته باشند و رضایت مردم، بیش و پیش از رضایت بالادستی های همیشه متوقع شان، برایشان اهمیت داشته باشد. در زنجیره ی پیچ در پیچ مسائل مختلف استان، زنجیره ی “قانون” و “مدیر”، همیشه محل چالش و سؤال بوده و من در غالب مواردی که موضوع مهمی در سطح استان به بن بست خورده یا پیگیری ها در حوزه ای خاص با درهای بسته مواجه شده، معتقد بوده ایم که یا قانون، گنگ و ضعیف و بی صداست، یا مجری قانون، فاقد جسارت و فاقد شاخصه های مدیریتی از جمله توان راهبری یک مطالبه و یا خواسته است.

در استان سمنان اما یک معضل ویژه ی دیگر هم وجود دارد. معضلی که شاید در لایه های پنهان اجتماعی و اداری خیلی مشهود نیست، اما به شدت در سرنوشت استان، به ویژه سرنوشت توسعه و پیشرفت آن، اثرگذاری منفی داشته است. ما در استان کویری سمنان با پدیده ای به نام “مدیران ِ گم شده” و “قانون کر و لال و گنگ شده”  مواجهیم. می پرسید یعنی چه؟

باید گفت در دیار کویری سمنان، بعضی مدیران هستند که در پدیده ای عجیب و غریب و دور از ذهن، بلافاصله بعد از ضرب خوردن حکم شانس و انتصاب بر سکه ی سرنوشت شان، به عنوان مدیرکل، رئیس اداره، رئیس سازمان یا دستگاه اجرایی، معاون فالن سازمان یا دستگاه مهم، به یکباره از نظرها غیب می شوند و شما تا روز عزل یا جابجایی یا از ابتدای ست و جایگاهی جدید، هیچ خبری از آنها نمی بینید! به حدی که کأن انتصابشان در خلقت عالم، چنین نامی و چنن شخصیتی در عالم وجود، رخصت و فرصت و مجال حضور نیافته است! نه در خبرها از آنها اثری هست، نه وقت ملاقاتی می توانید جور کنید، نه مصاحبه ای، نه اظهار نظری، نه کار خلاقانه ی خارق العاده ای، نه بازدیدی، نه احیانا مطالبه ای یا موضع گیری، نه سفری، خلاصه هیچ!!!

تازه وقتی هم که هستند، یکی دوسال حضورشان هم که به بهانه ای، نامی از آنها جایی می آید، با خودتان می گویید:” ای دل غافل. آقای فلانی یا خانم فلانی این مدت کجا بود؟! چه کم پیدا؟!!! ” نه مردم سراغش را گرفتند، و نه خودش هم سراغ مردم را گرفت؟! از آن طرف، ابلاغیه ها و قانون هایی هم داریم که بعد از تصویب و حتی ابلاغ و ارسال، هیچ تضمینی برای اجرا در استان ما سمنان ندارند تا جائیکه گاهی وقتی حتی اسمی از فلان قانون یا ابلاغیه می بری که می دانی چند روز قبل در مجلس یا هیأت دولت تصویب شده است،  چنان بر می تابند و بر می تازند و خطاب و عتابت می کنند و اظهار بی خبری، که دست هایت را روی سر و سینه می گذاری و عذرخواهی می کنی!!!!

خلاصه، بعضی جاها و جایگاه های استان کویری سمنان، از این “مدیران ندیده” و “قانون های نشنیده” کم ندارد! فرض بفرمایید،همه ی مدیرانِ  استان، مدیران همیشه در صحنه ی پیدا بودند و غایب انتظار نبودند و پرده یِ ستر و مستوری، بر نقاب نکشیده بودند، قانون را هم مو به مو اجرا می کردند، و گاهی تبعیض قائل نمی شدند. آیا واقعا شرایط استان، انصافا از این بهتر نبود؟!

قطعا شرایط استان بهتر بود. واقعا برخی از این مدیران استان اعم از مدیریت کلان و مدیریت شهری ماههاست هیچ خبری از آنها در رسانه ها نیست. اگر در بی خبری هم فعالیت جهادی انجام دهند، باز هم جای شکرش باقیست، اما نگرانی از آنجا تشدید می گردد که متاسفانه مدیر و مسئولی در دولت انقلابی و جهادی سیزدهم، هیچ اراده و تکاپویی از خود جهت خدمت واقعی به مردم و جامعه هدف ندارد! انتظار اهالی رسانه و مردم این است که این مدیران شناسایی شده و با آنها برخورد جدی شود.

payamgooyesemnan