یادداشت روز به قلم جواد میرحاج؛

تاملی بر طرح نابخردانه ی صیانت؛ سقف ممانعت از آگاهی ملت کجاست؟!

شاید کمتر کسی که با ارمانها واهداف انقلاب اسلامی آشنا بود فکر می کرد که در نظام حاصل از این انقلاب پس از چهل سالگی که در فرهنگ این سرزمین  سنین اوج کمال عقل وخردمندی  است کسانی در قالب مسول وبرگزیده ملت پیدا شوند که نه تنها تلاشی برای افزایش آگاهی مردم از خود نشان ندهند بلکه تقریبا سعی کنند تمام منافذ و مجاری کسب اطلاعات ملت را مسدود نمایند!

حال و روز این روزهای کشور تقریبا با هیچ دوره ای از سالهای پس از انقلاب شباهت ندارد حتی در زمان جنگ هم که بر حسب اقتضای شرایط جنگی لازم بود خیلی از مطالب رسانه ای نشود اوضاع مثل روزهای فعلی نبود!

انگار جریان و تفکری تمام هم و غم خود را بکار بسته تا راههای دانستن ملت را ببندد نشانه های بارز این حرکت را اگر در دو نمونه آشکار بخواهم ذکر کنم می توانم از ماجرای قرار داد دراز مدت با چین و فعل وانفعالات گفتگوهای وین نام ببرم که گفته شده یکی از  خواسته های وزیر امور خارجه ی ما عدم رسانه ای شدن فحوای توافقات از جانب طرفهای غربی است!

اما در کمال بهت وناباوری موضوع محدود شدن اینترنت است که ظرف یکی دو روز اخیر بی سر وصدا در حال تصویب در مجلس است که امیدوارم این ماجرا صحت نداشته باشد!

واقعیت این است که در دنیای کنونی که عصر انفجار اطلاعات نام گرفته و بحث دهکده جهانی در موضوع ارتباطات از سال ها قبل بر سر زبانها جاری است سعی وتلاش در جهت ممانعت از رسیدن اخبار گوناگون به ملت تقریبا امری محال بنظر می رسد اگرچه ممکن است با تمهیداتی روند آگاهی بخش به ملتی در جایی از جهان کند شود اما این خیال که می شود با محدود کردن اینترنت مثلا مانع از دانستن ملتی شد باوری خام بیش نیست!کشور ما که به هزاران دلیل جای خود دارد؛ در این دوره وزمانه در عقب مانده ترین ممالک کره خاکی هم نمیتوان مردمی را برای مدتی طولانی از دسترسی به اطلاعات واگاهی های عمومی محروم کرد !

متاسفانه در کشور ما طی سالیان گذشته رسم ناصوابی جاری بوده که بجای حل مشکل ومقابله علمی وعاقلانه با آن سعی شده صورت مسایل پاک شود که نمونه آن در ابعاد فرهنگی بستن بسیاری از نشریات و رسانه و مقابله احساسی و بدور از تعقل با ابزاری بنام ماهواره بوده است !

اگرچه برخی از صاحب نظران و اندیشمندان همواره با روشهای سلبی مخالفت کرده اند اما انگار مرغ عده ای در برخی حوزه ها مانند فرهنگ فقط یک پا داشته  و این تز و تفکر غلط این روزها به اوج رسیده بگونه ای که تعداد معدودی از باصطلاح نمایندگان مجلس که با تاملی مختصر میتوان دریافت که با حداقل آرا به مجلس راه یافته اند در صدد تصویب طرحی بر آمده اند که حاصلش چیزی جز ایجاد فشار وخفقان نخواهد بود  این حضرات که با عنوان دهان پر کن مجلس انقلابی دست به چنین اقدامی زده اند باید بدانند که اگر با بستن ومحدود کردن می شد مانع آگاهی و حرکت ملت شد! چنین ابزاری را به سهولت و وفور حکام پهلوی در اختیار داشتند !

مخلص کلام اینکه مجریان و مدافعان سلب و بست در کشور باید بدانند که با چنین حرکاتی شاید برای مدت محدودی مانع از دانستن مردم شوند اما این روش به مثابه فشردن فنری است که هرچه نیروی بیشتری بر ان وارد شود قدرت بازگشتش هم  به مراتب ببشتر خواهد بود.

بنابراین چنین  افرادی به موجودیت نظام که هیچ؛ اگر ذره ای به بقای  خود و کس و کارشان می اندیشند! باید بدانندکه این ره به ترکستان خواهد بود!

فلذا این بزرگواران! چناچه اندک ابرویی برای انقلاب و ایران  و نظام اسلامی و خودشان!  قائلند! شایسته است دست از این عناد و لجاجت با ملت بردارند و بدانند هیچ نیرویی را توان مقابله و رویارویی با خواست اکثریت ملت نخواهد بود و سقف ممانعت از دانستن مردم آنچنان بلند نیست که قابل دستیابی نباشد!

payamgooyesemnan