یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

منافع ملی ما و آب دریای خزر

یکی از پهناورترین کشورهای کرۀ زمین همسایۀ شمالی ما کشور روسیه است که هم‌اکنون این کشور را فردی به‌نام ولادیمیر پوتین اداره می‌کند و مدیرعامل اصلی میلیون‌ها کیلومتر مربع سرزمین محدود به دریاهای جهان، از اقیانوس منجمد شمالی گرفته تا دریای بالتیک و از دریای سیاه گرفته تا دریای خزر است. از طرفی، از صدها سال قبل کشور ایران، این سرزمین کهن و زرخیز، از گزند حاکمان آن دیار در امان نبوده و ما هرازگاهی مجبور بودیم برای دفاع از کیان کشور خود، با آنان وارد نبرد شویم؛ چه آن زمانی که تزارهای دیکتاتور بر آن حکمرانی می‌کردند و چه در صد سال اخیر که حکومت کمونیستی و تمامیت‌خواه داس و چکش اتحاد جماهیر شوروی بر آن سرزمین پهناور چیره بود که البته پس از هفتاد سال فروپاشید؛ لذا گرچه این حکام در سی سال اخیر دشمنی آشکاری با ما نداشتند، خیلی هم دوست مشفق ما نبودند و این را می‌توان از ارتباطات آنان با کشورهایی چون رژیم صهیونیستی و دیگر مدعیان منطقه استنباط کرد؛ کما اینکه این حاکمانِ به‌ظاهر دوست به هفت قطعنامۀ شورای امنیت سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی ایران رأی مثبت دادند و همیشه سر بزنگاه حمایت خود را از ما دریغ کردند.

منظور نگارنده از بیان این مقدمه این است که حال که اخیراً رئیس‌جمهور کشورمان مهمان این همسایۀ شمالی بوده است که البته بعضی از حواشی بر آن متصور است، ازجمله نوع استقبال از رئیس‌جمهور محترم کشورمان و ادبیات سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجۀ روسیه که صریحاً اعلام کرده امنیت اسرائیل برای ما اولویت دارد و چند حاشیۀ دیگر، ای کاش دستاورد این سفر همان منافع مشترکمان از دریای خزر بود؛ دریایی که ماهیان منحصربه‌فردی چون ماهی سفید و اوزون‌برون و قزل‌آلای خال سرخ دارد یا در کف خود دریایی از نفت و گاز! دریایی که بزرگ‌ترین دریاچۀ جهان است و اخیراً به دریاهای آزاد راه پیدا کرده و در قراردادهای تاریخی، کشور ما شریک بلامنازع آن، آن هم به‌صورت مشاع بوده است و ای کاش از پوتین می‌خواستیم با ما در انتقال اندکی از آبِ این دریا به خطّۀ تفتیدۀ کویری استانمان، سمنان که امسال رکورد کمترین نزولات آسمانی را داشته است، با سرمایه‌گذاری یا به طریقی دیگر، همراهی کند.

در اینجا به مدعیان داخلی باید گفت انتقال آب این دریا ربطی به شما ندارد؛ چون وقتی آب از رشته‌کوه‌های البرز سرازیر می‌شود و استان‌های شمالی ما را مشروب می‌کند و نهایتاً ازطریق چندین رود وارد دریا می‌شود، به استان خاصی منحصر نبوده و جای انتقاد نمی‌ماند؛ البته از کشورهای دیگر هم مثل همین روسیه یا قزاقستان، ترکمنستان و آذربایجان هم آب وارد و بعضاً خارج می‌شود؛ بنابراین حوضچه‌ای مشترک داریم. اگر نگوییم شما عوامل روسیه هستید و آبشخور شما بیگانگان هستند، باید بگوییم اشتباه می‌کنید و مخالفت شما هیچ‌گونه توجیهی ندارد و لازم نیست شما نگران کم‌شدن آب دریای خزر باشید؛ چون این مقدار آبی که قرار است منتقل شود، قطره‌ای است در برابر دریایی بی‌کران که همان گونه که ذکر شد، این بزرگ‌ترین دریاچۀ جهان ازطریق کانال وُلگا به دریاهای آزاد راه دارد و هم‌اکنون که ده‌ها سال است از طرح انتقال آب دریای خزر بحث می‌شود و حتی برای مطالعات آن بودجه‌ای صرف شده و مبلغ دیگری نیز در سال‌های اخیر برای آن در نظر گرفته شده است، مصرانه از دولت سیزدهم تقاضا داریم این مهم را محقق کند که اگر این اقدام در دولت شما صورت بپذیرد، به‌راستی کاری جهادی و عملی انقلابی محسوب می‌شود و انتقال این آب می‌تواند سرمایۀ عظیمی برای کشور ایجاد کند و با آن همه منابع طبیعی سرشار، از طلا و اورانیوم گرفته تا زغال‌سنگ و نفت، از معادن گچ و نمک گرفته تا آهن و سیلیس، از صنایع عظیم ماشین‌سازی و پارچه‌بافی گرفته تا حتی کشاورزی با محصولاتی عالی چون پستۀ دامغان و گردوی شهمیرزاد و از گل نرگس سمنان گرفته تا انگور شاهرود و صدها نمونۀ دیگر که ذکر همۀ منابع سرشار و درآمدزای استان سمنان در اینجا میسر نیست، می‌تواند نقش استان سمنان را پررنگ‌تر از قبل سازد؛ درهرحال، باید گفت آب آبادانی می‌آورد و از طرفی ازآنجاکه همۀ کشورها در پی منافع ملی خود هستند، ما نیز باید ضمن تعیین درصد شراکت خود از دریای خزر، بتوانیم از آب آن برای توسعه و آبادانی کشور خود استفاده کنیم.

payamgooyesemnan