یادداشت روز به قلم روح اله ساعدی؛

طرح ملی مسکن، رویا یا واقعیت!

مسکن یک کلمه‌ای چهار حرفی کوچک است، ولی بخش جدایی‌ناپذیر هر خانواده است. محلی برای آرامش و آسایش، محلی که پس از ساعت‌ها کار، تلاش و فعالیت روزانه مأمنی برای تک تک اعضای خانواده می باشد. شاید برای بعضی خانواده‌های هم استانی نیز محل کسب و درآمد برای امرار و معاش روزانه باشد! در گذشته یکی از شروط ازدواج جوانان داشتن مسکنی با مالکیت خودشان بود و یکی از اولویت‌های اصلی هر خانواده‌ای ساخت یا خرید مسکن در دوره‌ای کوتاه مدت حداکثر پنج یا ده ساله بوده است، ولی در حال حاضر داشتن مسکنی با مالکیت شخصی یک آرمان و آرزوی دست نیافتنی برای اکثر جوانان هم استانی شده است.چندی پیش بود که یکی از جوانان همشهری با انتقاد از نحوه مدیریت در پروژه نهضت مسکن ملی علی رغم تمام تلاشها و تاکید استاندار از رویای دست نیافتنی مسکن سخن ها و دردها گفت. از اینکه این طرح در یکی از شهرستان های استان به کندی پیش می رود، و نتوانسته مانند طرح مسکن مهر متقاضیان را راضی کند.

شاید مسؤولان و دست‌اندرکاران مربوطه هنوز در رویاهای سیاسی و خیالی خود سیر می‌کنند و شاید واقعیت‌های بازار را نمی‌بینند، یا لمس نمی‌کنند، چون تهیه‌کنندگان آمار و اطلاعات، همواره آمار و اطلاعاتی در روی میز مسؤولان می‌گذارند که به ظاهر همه چی مدینه فاضله است!!! خیلی از مسؤولان هم که خودشان، بچه‌هایشان و اطرافیانشان دغدغه مسکن ندارند، و یا مسکن دولتی استفاده کرده، یا با حق مسکن و وام‌های بلاعوض و یا ارزان قیمت این خلاً مالی که اکثر مردم نگران آنان هستند، را پوشش می‌دهند، درد متقاضیان مسکن را به خوبی درک نمی کنند.درحالیکه خیل عظیمی از کارگران با حداقل حقوق یا حتی پایین‌تر از آن در حال گذران زندگی هستند، مشخص نیست چگونه وزارت راه و شهرسازی قسطی سه و نیم تا چهار میلیون تومانی را برای مشارکت در نهضت ملی مسکن در نظر گرفته است!

کارگری که بنا بر قانون در صورت داشتن یک فرزند کمتر از پنج میلیون دریافت می‌کند، این رقم کفاف زندگی روزمره‌اش را نیز نخواهد داد و مشخص نیست که دولتمردان این اقساط را با حقوق‌ها و جیب خود محاسبه می‌کنند یا جیب مستضعفانی که قصد خانه‌دار شدن از طریق این طرح را دارند، چراکه در این وضعیت دخل‌وخرج خانواده‌ها به‌هیچ‌عنوان با هم نخواهد خواند.

البته چندی پیش معاون مسکن و ساختمان وزیر راه و شهرسازی این مبلغ را مبلغی اغماض شده خوانده و بیان داشته است:” میزان اقساط این تسهیلات ۷ یا ۵ میلیون تومان نیست و با توجه به آن‌که نیمی از اقساط این تسهیلات را دولت پرداخت می‌کند؛ بنابراین میزان اقساط آن به نیمی از این مبلغ یعنی حدود ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان تا ۴ میلیون تومان می‌رسد!”

در این شرایط شاید باید رویای خانه‌دار شدن را برای بسیاری از مردم بویژه جوانان هم استانی محروم از مسکن رویایی محال بخوانیم و با این وضعیت چندان نمی‌توان به موفقیت این طرح خوش‌بین بود!

لذا متولیان امر باید کمی واقع‌بین باشند و واقعیت‌های افسار گسیخته بازار مسکن را لمس کرده و به‌جای وعده‌های سرخرمن و دست نیافتنی که مصرفش فقط برای مصاحبه و گفتگو با رسانه ها و دادن آمارهای غلط است، اقداماتی عملی و تأثیرگذار برای مردم استان بویژه متقاضیان واقعی مسکن در استان انجام دهند، که  قابل لمس ودرک باشد.

payamgooyesemnan