یادداشت روز به قلم محمد علیان؛

زباله گردی را ممنوع کنید

در این روزهای وانفسای اقتصادی و آشفته بازار، گرانی و بیکاری غوغا می کند و از طرف دیگر تورم و فقر عمومی حلقوم بسیاری از خانواده های تهی دست را می فشارد ، شاید برای سیر کردن شکم گرسنه خود از خرید نان خالی عاجز و درمانده هستند که نمونه های زیادی از اقشار ضعیف و کم درآمد را می توان در مغازه های نانوایی جستجو کرد که با شرمساری و نگرانی فردا ، از دیوار مهربانی چند عدد نان را برق آسا برمی دارند تا کسی از رهگذران از فقر و نداری این افراد نگون بخت آگاه نشود . اگر از برکت دیوار مهربانی و سخاوتمندی خیرین نباشد باید شکم خالی را به صبح صادق برسانند . شوربختانه جمع کثیری از خانواده های فرودست یارانه بگیر که فقط در طول ماه همین درآمد ناچیز و اندک دارند پس از اعلام یارانه حساب نان نسیه مغازه نانوایی را می پردازند که این مبلغ گشاده دستی دولت، جوابگوی نان خالی خانواده هم نیست .

ایران عزیز ما در ردیف ده کشور سرمایه دار و پرقدرت جهان قرار دارد و لذا با داشتن این همه درآمد سرشار نفتی ، غیر نفتی ، معادن و . . . هرگز نتوانسته ایم دره عمیق فقر را تا اندازه ای پر کنیم تا شاید قشر آسیب دیده در رفاه و آسایش نسبی ، در حاشیه زندگی نیم نفسی بکشند . اگر کشورهای فقیر و عربی که روزگاری نه چندان دور از حمایت ، مساعدت و کمک های مالی کشورمان برخوردار بودند در حال حاضر با کشور خود مقایسه کنیم به راستی از فقر عمومی که هر روز ابعاد گسترده تری به خود می گیرد حرفی برای گفتن نداریم که همان کشورهای فقیر امروزه چگونه پیشرفت چشمگیری داشته و ما همچنان از قافله معیشتی مردم کشور عقب مانده ایم . جامعه ای که امروز زندگی می کنیم ، جامعه ای مملو از تضاد اقتصادی و طبقاتی است و این پدیده اجتماعی و نابرابری و بی عدالتی را نمی توان کتمان کرد .

از یکسو پس مانده غذاهای مجالس شب زنده داری آنچنانی در خانه های پرزرق و برق تجملاتی چند صدمیلیارد تومانی پایتخت شبیه قصر و کاخ های مجلل که شکم گرسنه چندین انسان بی پناه را سیر می کند . از سوی دیگر سکونت انسان های بی خانمان و آواره در حاشیه شهرها داخل آلونک ها و کانتینر های فرسوده ضد بهداشتی که آه از نهاد آدمی برمی آید . در آن محیط های آلوده و غیر سکونت انواع و اقسام ویروس ، میکروب و . . . جان کودکان بی گناه را تهدید می کند . طبقه مستضعف برای اینکه زنده بماند غذای یومیه خود را از زباله دان های شهری تامین می کند که هر کدام از ما این صحنه دلخراش و نگران کننده را بارها و بارها در سطح شهر و کنار رستوران ها و سالن غذاخوری ها دیده ایم و خیلی آرام و بی صدا از کنار این گرسنگان و همنوعان خود گذشتیم و به روی خود نیاوردیم . متاسفانه در میان این زباله گردی و کنکاش آشغال های شهری ، کودکان و دختران جوان را می بینیم که با سرو وضعی ژولیده میان میکروبهای عفونی می لولند . ولی از طرفی مدیران ارشد ذیربط که متولی رسیدگی ، جمع آوری یا سامان دهی این کودکان بی سرپرست یا بدسرپرست هستند هنوز دست از شعار رسانه ای برنداشته و با آب و تاب در گزارش های آماری غیر واقعی خود ، حقیقت و صداقت را به گونه دیگر جلوه می دهند تا پست و مقام و حقوق های ماهیانه چند ده میلیون تومانی را از دست ندهند و این قشر بینوای جامعه که فقط نام انسان یدک می کشند در سخت ترین وضعیت معیشتی که با دشواری زندگی می کنند رها کرده اند شاید هر لحظه آرزوی مرگ دارند . گرچه گذران عمرشان مرگ تدریجی است آما چرا برخی ها چشم بصیرت ندارند و وجدان های عده ای به خواب خوش فرورفته یا انگار هیچ اتفاق ناگواری رخ نداده است .

به راستی اگر این بحران اجتماعی یا به عبارتی بی عدالتی « زباله گردی » فرزندان ایران زمین مقابل لنز دوربین گردشگران خارجی زوم شود و این صحنه شوم و ننگین را از نزدیک ببینند پاسخ ما چیست که اقتدار سربلندی کشور ما چشم همه دشمنان را کور کرده است .

آیا نباید زباله گردی را ممنوع کرد و این کودکان گرسنه را سرو سامان داد که شب و روز برای نان می کاوند ؟ اگر همین روند رقت انگیز در اجتماع ادامه داشته باشد و تدابیر جدی اندیشیده نشود ، بی تفاوت از کنار این معضل اجتماعی بگذریم بدون تعارف حال شهرهای ما خوب نیست و باید برای درمان این درد همگانی بکوشیم .

payamgooyesemnan