یادداشت روز به قلم محمد علیان؛

برای آلودگی محیط زیست چاره اندیشی کنیم

یکی از ویژگی های حائز اهمیت کشورهای پیشرفته یا در حال توسعه ، پاکسازی محیط زیست است که دولت ها سالهای سال برای کاهش آلودگی هوا با تبلیغات گسترده فرهنگ سازی و سرمایه گذاری کلان کرده اند ولذا این قراردادهای اجتماعی در مدارسی ، آموزشگاهها ، سالن های ورزشی و دیگر مراکز تفریحی و گردشگری به قشر کودک و نوجوان آموزش داده که چگونه برای سلامت محیط زندگی کوشا باشند . گرچه رسانه های گروهی هم در این امر مهم حیاتی عمومی حتی برای نسل های آینده سهیم هستند و نقش بسزایی دارند اما انجمن های مرتبط مردم نهاد با کاهش آلودگی محیط زیست هم با تشکیل سمینارها ، همایش ها ، برگزاری جلسات مفید ، چاپ کتب ، تهیه فیلم و . . . بعنوان بازوی پرتوان دولتها در خدمت مردم کشور خود هستند . ولی متاسفانه برخی از کشورهای جهان سوم به دلیل عدم رعایت بهداشت فردی و عمومی چندان اهمیت به پاکی محیط زیست ندارند که آمار مرگ و میر ناشی از آلودگی را می توان در گزارش تلفات روزمره این کشورهای پرجمعیت جستجو کرد .

امروزه یکی از معضلات جامعه ما ، شرکت ها و واحدهای صنفی و تولیدی است که آلوده و دودزا می باشد و در حوالی منازل مسکونی یا محل رفت و آمد شهروندان قرار دارد . در سالهای گذشته برخی از مشاغل مزاحم با قاطعیت قانون و شدت عمل به محل مناسب انتقال می دادند که عامل آلودگی صوتی بود که با ناهنجاری سر و صدا و تولید گازهای مسموم و خطرناک محیط زندگی را با آلودگی به کودکان و سالمندان آسیب می رسانند . در حال حاضر در گوشه و کنار شهرها برخی از صنوف که با سوخت کاربیت ، گازوئیل و . . . سروکار دارند در چند قدمی مجتمع مسکونی برای به دست آوردن لقمه ای نان حلال با شغل شریف و پرزحمت خود فعالیت کسبی دارند که ما بر دستان پینه بسته این کارآفرینان بوسه می زنیم که در فصل سرما و گرما با دشواری در این شرایط تورم و گرانی جامعه چرخ زندگی خویش را به گردش درمی آورند تا نانی را به غفلت نخورند . اما شایسته است با ایجاد فرصت شغلی یعنی تحویل قطعه زمینی مورد نیاز واحد صنفی در محدوده صنعتی ، با نرخ عادلانه و منصفانه در اختیار این صنعتگران قرار داده تا دور از منازل مسکونی و عبور و مرور رهگذران به آن مکان واجدشرایط این مشاغل سخت انتقال یابد . البته آلودگی هوا و محیط زیست نمی توان فقط این گناه کبیره را به پای مشاغل دودزا نوشت بلکه خودروهای رده خارج واحد اتوبوسرانی که روزانه در ناوگان شهری به جابجایی مسافران درون شهری شهرک ها و . . . فعالیت دارند از این امر مستثنی نیست که سالها از عمر مفید این خودروهای فرسوده می گذرد که سوخت آنها از گازوئیل تامین می شود که روزانه اکثرا در معابر عمومی توقف یا تردد دارند . مضافا زباله دان های غیربهداشتی سطح شهر بدون درب و پیکر انتقال بیماری است که جان شهروندان را تهدید می کند نمی توان چشم پوشی کرد . افزون بر اینکه دهانه اگزوز این اتوبوس های قدیمی ، دود سیاهرنگ متمایل به رنگ قهوه ای خارج می شود که به گفته برخی پزشکان متخصص ذرات پراکنده در هوا ناشی از گازکربنیک سمی و سرطان زاست .

حال از شرکت ها و کارخانجات غول پیکر کنار جاده ای بگذریم که از دهانه دودکش این شرکتها ، بدون فیلتر بویژه شبها دور از چشم کارشناسان محیط زیست به تولید مشغولند و دود غلیظ به هوا فرستاده می شود که در اثر ورزش باد ملایم همان آلودگی به شهر و خانه های مسکونی سرازیر می شود . آیا این ذرات بلوری و مثلثی شکل برای محیط زیست ، انسان ها ، آبهای زیرزمینی ، گیاهان بیابانی و کوهستانی ، حتی جانوران سموم بسیار خطرناک نیست ؟ برای زاد و ولد نسل های آینده هم مشکل ساز نخواهد بود ؟ گرچه نگارنده مخالف تولید کالاهای استان پهناورمان که در رونق اقتصاد کشور هم نقش مهمی ایفا می کنند نیست که در صادرات به شهرت چشمگیری رسیده و در کاهش نرخ بیکاری اثرگذار است اما پاکسازی محیط زیست و نجات جان انسان ها مهمتر از کسب درآمد شرکت های خصوصی و اندوخته های ثروت سهامداران است .

فراموش نکنیم اگر یک قدم برای پاکسازی هوا و محیط زیست برداریم هزار قدم برای کاهش درمان کشور و سلامت جامعه برداشته ایم . امروز باید چاره اندیشی کنیم چون فردا خیلی دیر است .

payamgooyesemnan