یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

مهار تورم مهم‌تر از پرداخت یارانه !

اخیراً در جلسۀ ستاد تهیه و تدوین لایحۀ بودجۀ سال ۱۴۰۱، آقای مسعود میرکاظمی، رئیس سازمان برنامه و بودجه، اذعان داشتند توزیع یارانۀ نقدی تأثیری در بهبود معیشت مردم نداشته و ندارد. حال که قرار است با کمک مردان اقتصادی جدیدالورود به دولتِ جدید، به وضعیت معیشت مردم سروسامان بدهند، ای کاش این استاد اقتصاد این‌گونه تبیین می‌کرد که هم‌اکنون چند درصد از مردم زیر خط فقر روزگار خود را سپری می‌کنند و خط فقر در سال ۱۴۰۰ در یک خانوادۀ چهارنفره چند میلیون تومان است و ای کاش می‌گفت با ماهی ۴۵هزار تومان مرتاضان هندی هم که با روزی دو یا سه خرما و بادام سر می‌کنند، با این مقدار یارانه قادر به ادامۀ حیات نیستند.

به‌طور قطع رئیس برنامه و بودجۀ کشورمان به‌خوبی آگاه است خط فقر و آستانۀ فقیربودن حداقل درآمدی است که با آن فرد بتواند یک زندگی معمولی با خوراک و پوشاک و مسکن و ایاب‌وذهاب خود را تأمین کند. مردان اقتصادی ما نیک می‌دانند تورم در شش‌ماهۀ اول ۱۴۰۰ چند درصد بوده است که طبق برخی آمارها تا ۴۴درصد برآورد شده ست.

برای مردم عادی کشورمان مدت‌هاست که دیگر این ۴۵هزار تومان بی‌معنی شده است. برای اقشار مختلف مردم به‌ویژه آنانی که بیکارند و هیچ درآمدی ندارند یا حتی برای کارگران، بازنشستگان و کارمندان معمولی، بود یا نبود این یارانه چندان فرقی نمی‌کند؛ البته برای مدیران سطح بالای حکومتی و سایر اغنیا شاید معنی داشته باشد؛ بدین صورت که وقتی با خانوادۀ خود برای صرف شام به رستوران لاکچری می‌روند، به‌راحتی می‌توانند این مبلغ ناچیز و مبلغی را که به آن اضافه می‌کنند، به نگهبان جلوی رستوران انعام بدهند و این در حالی است که یک‌سوم از مردم کشورمان در تأمین نیازهای اصلی خود که همان پوشاک، خوراک و مسکن است، عاجزند.

مردان اقتصادی ما باید در اندیشۀ آن باشند که تلخی فقر را از سرزمین سرشار از نعمت و ثروتمان از بین ببرند؛ اما آیا دولتمردان ما آگاه‌اند قیمت یک کیلو برنج که روزگاری دومین غلّۀ پرمصرف در کشورمان بوده است، بیش از یک ماه یارانۀ یک ایرانی شده است؟ آیا آنان می‌دانند دیگر با این یارانه امکان خرید یک شانه تخم‌مرغ هم وجود ندارد؟ ای مردان اقتصادی جدید، بیایید قبل از هر تصمیمی برای ثروت این آب و خاک، مفاهیمی چون تهی‌دستی، درماندگی، حاجتمندی و فلاکت را معنی کنید و در کنارش مرفه‌بودن، بی‌دردبودن، خودبرتربینی و آنانی را که به‌طور تصادفی یا به‌دلیل نزدیکی به قدرت، به قله‌های ثروت رسیده‌اند، معرفی نمایید، آنگاه یارانه یا هر صدقۀ دیگری را برای مردم نگون‌بخت در نظر بگیرید.

بی شک نابرابری اقتصادی یکی از معضلات اجتماعی بسیار مهم است. ناداری و فقر با بسیاری از آسیب‌های اجتماعی و مشکلات عدیده یار و قرین است؛ البته رابطۀ بین فقر و کج‌روی در همۀ دوران‌ها و همۀ زمان‌ها وجود داشته است؛ ولی شوربختانه این روزها به اوج خود رسیده است. مادرِ بسیاری از مشکلات جامعۀ ما فقر و تنگ‌دستی و تهی‌دستی است. بدیهی است در کنار فقر، بیکاری اولین و مهم‌ترین آسیب اجتماعی است که ایجاد می‌شود. با اینکه عامل مستقیم بزهکاری‌ها فقر نیست و لزوماً افراد تهی‌دست باعث آسیب‌های اجتماعی نمی‌شوند، به‌طور قطع افزایش مرگ‌ومیر، ازدیاد بیماری‌های روانی و فزونی جرم ارتباط معناداری با فقر دارد.

در پایان، نگارنده از برنامه‌ریزان کشور تقاضا دارد به‌جای دادن این صدقه که با آن نمی‌توان حتی یک نصفه هندوانه، یک کیلو برنج یا سیصد گرم گوشت خرید، برای جوانان این مرز و بوم زمینۀ کار و کوشش ایجاد کنید. به‌جای اینکه افتخار کنید چند کشتی نفت به لبنان صادر کرده‌اید، از وجب‌به‌وجب این خاک و این سرزمین برای رفاه مردم کشور خودمان بهره ببرید. کاری کنید مردم کشورهای دیگر به زندگی مردم رشید ایران غبطه بخورند و طوری شود که ارزش پول کشورمان در برابر دینار کویت، ریال عربستان سعودی، دلار آمریکا، یوروی اروپا و دیگر پول‌های ارزشمند جهان، باعث افتخار هر ایرانی وطن‌دوست شود.

هم‌اکنون که همۀ قوای کشور در دستان مردان انقلابی قرار گرفته، با تلاش شبانه‌روزی کاری کنید کارستان! این‌طور نباشد که مجبور باشیم طرف قراردادهایمان فقط چند کشور کمونیستی یا چند کشور مفلوک جهان باشند. طوری عمل کنید که همۀ کشورهای پول‌دار جهان برای خرید کالاهایمان در صف باشند تا فقر و نکبت از زندگی مردم ریشه‌کن شود.

نویسنده: ابوالقاسم کواکبیان

payamgooyesemnan